topatsiouri

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ......

2009-10-18T02:36:00.000-07:00

Αντιγράφω από spyros1000.blogspot.com

Σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται στο «Ιπποκράτειο» νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, το βρέφος, ηλικίας μόλις δώδεκα ημερών, που κακοποιήθηκε από τον πατέρα του.
Το νήπιο υπέστη σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και διατηρείται στη ζωή με μηχανική υποστήριξη.
Η υπόθεση προκάλεσε σοκ στην κοινή γνώμη.

Το τραγικό περιστατικό σημειώθηκε στην πόλη της Κατερίνης και ο 25χρονος πατέρας του νεογέννητου κοριτσιού συνελήφθη και θα οδηγηθεί στον εισαγγελέα.

Όπως ανακοινώθηκε από την Αστυνομία ο νεαρός πατέρας χτύπησε το κοριτσάκι με γροθιά στο κεφάλι, το πέταξε στο πάτωμα και στη συνέχεια το κλώτσησε και πάλι στο κεφάλι, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Tο βρέφος διακομίστηκε στο νοσοκομείο της Κατερίνης και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο «Ιπποκράτειο».

Σε βάρος του 25χρονου, που αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα, σχηματίστηκε δικογραφία για απόπειρα ανθρωποκτονίας.....................................

Προχτές, παρακολούθησα όπως και πολοί άλλοι φαντάζομαι, τους "Πρωταγωνιστές" του Σταύρου Θεοδωράκη. Θέμα, τα κακοποιημένα παιδιά.
Και τα παιδιά αυτά ήταν τυχερά, αφού πλέον τα έχει αναλάβει το Χαμόγελο Του Παιδιού.
Άλλα παιδάκια δεν είναι τόσο τυχερά.
Και γι'αυτό φταίμε όλοι μας.
Και η Πολιτεία πιο πολύ απ'όλους.

Δεν καταλαβαίνω γιατί τα ζευγάρια που θέλουν να υιοθετήσουν παιδιά τα περνάνε από σαράντα κύματα, ενώ όποια ανωμαλάρα έχει τη φυσική ικανότητα να τεκνοποιήσει μπορεί άνετα να φέρει στη ζωή και ένα και δύο και τρία και τέσσερα (καταδικασμένα)παιδιά.
Τι σόι Δημοκρατία είναι αυτή?
Είναι πολλά τα κρούσματα, δεν παει άλλο.
Να θεσμοθετηθεί άδεια μητρότητας και πατρότητας ώστε να ελέγχεται η καταλληλότητα του υποψήφιού γονιού.
Να τους κάνουν εξετάσεις για χρήση ναρκωτικών, να περνάνε από ψυχιάτρους, να τσεκάρουν τα οικονομικά τους και το σπίτι τους.
Και μην ακούσω για δικαιώματα, γιτί αυτοί σόρι, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.
Αντιθέτως, το αγέννητο παιδί, έχει κι'αυτό δικαιώματα.
Που είναι???
Ποιός το προστατεύει???

Και όποιος μαλάκας δε θέλει να γίνει γονιός, η απλώς βλέπει ότι τα νεύρα του δεν το αντέχουν, hellow! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ!
Εχω βαρεθεί ν'ακούω γύρω μου κόσμο να μονολογεί πως αν γύριζε πίσω δε θα ξανάκανε παιδί.
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΓΚΑΣΤΡΩΝΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΓΚΑΣΤΡΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΡΕ ΠΑΠΑΡΕΣ.Τέρμα οι δικαιολογίες.

Φρικάρω απίστευτα όταν ακούω για κακοποιήσεις (ειδικά σεξουαλικές) παιδιων από άσχετους.
Σκέφτομαι πως θα ένιωθα αν συνέβαινε στο δικό μου παιδί και με ποιούς τρόπους θα βασάνιζα τον ένοχο μέχρι να ψοφήσει ουρλιάζοντας.
Όταν ακούω για κακοποίηση ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ σηκώνω τα χέρια ψηλά, με ξεπερνάει ρε παιδί μου, πως το λένε.

Ποιά εσχάτη των ποινών και μαλακίες, καμία τιμωρία, καμία, δεν είναι αρκετή.
Ζω για τη μέρα που θα εφευρεθεί μια συσκευή να τους εντοπίζει, γιατί δε μπορεί, κάτι θα τρέχει, κάποιο γονίδιο, ένζυμο η δεν ξέρω τι σκατά της κακίας και της βίας θα υπάρχει και δεν το έχουν ανακαλύψει ακόμα...

ΥΓ:
Και επιτέλους, μιας κι'εχουμε καινούρια κυβέρνηση που δηλώνει αποφασισμένη, ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ Ν'ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΟΙ ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ.
Χρυσοί άνθρωποι, χρυσοί, περιμένουν με αγωνία την ημέρα που θα τους πούνε πως επιτέλους μπορούν κι'αυτοί να αποκτήσουν ένα παιδάκι.
Καποτε πήγαινα στο Μητέρα για δουλειά και το θέαμα είναι τραγικό.
Κρέμονται από τη φούστα σου όλα τα πιτσιρίκια και σε φωνάζουν "μαμά"..
Δε γίνεται να μπει νοήμων άνθρωπος εκεί μέσα και να μην αρρωστήσει από την αδικία.
Τα μισά έχουν πάθει ήδη ιδρυματισμό.
Δώστε τα επιτέλους στα σπίτια που τα περιμένουν με τόση λαχτάρα.
Τους έχετε χιλιοτσεκάρει και χιλιοκαθυστερήσει όλους αυτούς τους ανθρώπους, πέντε, έξι, εφτά χρόνια...ΠΟΣΟ ΠΙΑ????

Σημείωση:
Από ελάχιστες εώς καθόλου κακοποιήσεις έχουν δηλωθεί για υιοθετημένα παιδιά.
Κατά 99,999/100, το παιδί κακοποιείται είτε από τους φυσικούς γονείς, είτε από το γκόμενο ή τη γκόμενα ενός από τους φυσικούς γονείς...

ΚΑΙ ΤΩΡΑ?

2009-10-07T13:08:00.000-07:00

ΑΕΡΑ-ΑΕΡΑ-ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΧΟΛΕΡΑ!!!!

ΕΜΠΡΟΣ-ΟΛΟΙ-ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΟΛΗ!!!!
..και εν συνεχεία η προσγείωση...από πιτσιρίκο.

-Λοιπόν Γιώργο, πάω εγώ τώρα και όπως τα είπαμε: κυβερνάς και, όταν έρθει η σειρά της Ντόρας, χάνεις τις εκλογές και γίνεται πρωθυπουργός αυτή.
-Ναι, ρε Κώστα. Παιδιά είμαστε;

Θα δούμε....
Αν και δεν ψήφισα τους νικητές, καλή επιτυχία.

ΕΝΑΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΕΙ

2009-09-14T03:13:00.001-07:00

Δεν προλάβαμε να συνέλθουμε από την αγανάκτηση που μας προκάλεσε το video-σοκ με νεαρό φαντάρο να κλωτσά μια πεινασμένη γάτα και άλλο ένα βαρύτατο περιστατικό κακοποίησης έρχεται στη δημοσιότητα και πάλι από τον ίδιο τον ΔΡΑΣΤΗ.
Ένας νεαρός Κρητικός ΕΚΟΨΕ με ψαλίδι ή άλλο αιχμηρό εργαλείο τα αυτιά ενός λευκού κουταβιού pit bull που σήμερα πλέον πουλάει έναντι 350 ευρώ!

Ο δράστης με το προφίλ ''John Kantiros'' στο Facebook δημοσίευσε φωτογραφίες ενός κουταβιού που αιμορραγεί από τα αυτιά του, σχολιάζοντας από κάτω με καμάρι και προφανή τα ψυχολογικά του προβλήματα:

John Kantiros
yeah!!!i cut the ears!!!

Παρακαλούμε προσοχή στις φωτογραφίες,είναι πολύ σκληρές.Απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη.

Υπενθυμίζουμε ότι ο ακρωτηριασμός αυτιών και ουρών για λόγους αισθητικής ΚΑΙ ΜΟΝΟ όπως συνηθίζεται σε κάποιες ράτσες ή και για να μην τους τα πιάνουν τα άλλα σκυλιά σε κυνομαχίες,όπως στα pit bulls, απαγορεύεται από το νόμο και από σχετική συνθήκη που έχει υπογράψει διεθνώς η χώρα μας.Κανονικά οι κτηνίατροι που το πράττουν διώκονται αλλά δυστυχώς δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που το κάνουν ακόμα αυτό στα ζώα τους,απλώς και μόνο επειδή έτσι έχουν συνηθίσει να βλέπουν σε φωτογραφίες τη ράτσα του σκύλου τους,όπως και εκτροφείς που τα παρουσιάζουν έτσι σε εκθέσεις.Ελάχιστοι εκτροφείς έχουν αρχίσει να παρουσιάζουν τα σκυλιά τους με κανονικές,άκοπες ουρές και αυτιά και αυτό είναι προς τιμήν τους.

Ωστόσο ο νεαρός δράστης ξεπερνά κάθε όριο τρέλλας και έλλειψης νοημοσύνης και συνειδητοποίησης των πράξεων του,επιλέγοντας να ακρωτηριάσει το ζώο με ένα τόσο βάναυσο τρόπο!Μόνος του!Μάλιστα σε οργισμένα σχόλια φίλων του που του εξηγούν το λάθος του και τον πόνο που προκάλεσε στο ζώο,απαντά με ωχαδερφιστικές φράσεις του τύπου:

''o re man einai mia xara!!!'' και ''re des kai tis alles fotos o skilos einai skilos dn pa8eni tippota!!!!!''.
Δεν προλάβαμε να συνέλθουμε από την αγανάκτηση που μας προκάλεσε το video-σοκ με νεαρό φαντάρο να κλωτσά μια πεινασμένη γάτα και άλλο ένα βαρύτατο περιστατικό κακοποίησης έρχεται στη δημοσιότητα και πάλι από τον ίδιο τον ΔΡΑΣΤΗ.

H θρασύτητα και η έλλειψη ευαισθησίας των (όχι όλων φυσικά) ΚΡΗΤΙΚΩΝ δυστυχώς,για άλλη μια φορά γίνεται φανερή μέσα από ένα ακόμα τραγικό περιστατικό.Η μαγκιά του μικρού που προφανώς κληρονομήθηκε από τον...μπαμπά,φανερώνεται και από φωτογραφία που κρατά όπλο και το σκυλί δίπλα , όπου σχολιάζειότι θα πυροβολήσει και το σκυλί (έτσι για να δυναμώσει μάλλον!!!).

''aerovolo einai min pareksigi8oume!!!!opou na ne 8a faei kana mpalidi to skilaki!!''ΕΠΙΣΗΣ και όχι λιγότερο σημαντικό,άλλη φωτογραφία με άλλο πιτ μπουλ του νεαρού,δείχνει το ζώο να αιμορραγεί και να γλύφει αίματα από τη μουσούδα του.ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΟΥΜΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΥΝΟΜΑΧΙΩΝ.

Ο υπάνθρωπος,αφού ακρωτηρίασε το σκυλί και έγινε καλά,φροντίζοντας φυσικά να το ταϊζει ρίχνοντας κατευθείαν την κονσέρβα στο πάτωμα όπως φαίνεται του κήπου που το διατηρεί,δημοσίευσε αγγελία πώλησης σε site ζητώντας 350 ευρώ για ένα κακοποιημένο ζώο,αμφίβολης προέλευσης και φυσικά που δεν θα φταίει για όποια συμπεριφορά,ακόμα και επιθετική,εκδηλώσει στο μέλλον. Και τότε για άλλη μια φορά θα καταδικαστεί η ράτσα των τόσο γλυκών ΠΙΤ ΜΠΟΥΛ.Τα μάτια αυτού του λευκού άγγελου τα λένε όλα...
ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΥΡΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΣΤΕΙΛΛΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΑ (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ).

Για όσους ενδιαφέρονται τα στοιχεία όπως τα έχει δημοσιεύσει στην αγγελία του είναι:
ΚΑΝΤΙΡΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ,698....(υπάρχει),e-mail destroyer--36@hotmail.com Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Από το adespoto .gr
Πηγή: Γιάννης Κάντιρος.

BOΙΔΙ 3...Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

2009-09-08T06:10:00.000-07:00

Προς σχετικά πρόσφατους αναγνώστες:
Σκοτώστε ένα δεκάλεπτο να ρίξετε μια ματίτσα στα Βόιδι 1 και Βόιδι 2 αλλιώς δεν πρόκειται ν’αντιληφθείτε το μεγαλείο της κατάστασης.

Ο Μέρφι ως γνωστόν δεν αστειέυεται αν σε βάλει στο μάτι, οπότε μετά το σπασμένο πόδι ακολουθούν τα σπασμένα νεύρα. Και αρχίδια, αν τα διέθετα. Φέτος όλοι οι γονείς έχουν πάθει παράκρουση και έχω αρχίσει μαθήματα από τα τέλη Αυγούστου. Ξαναπήρα και το Βοιδόπαιδο, ακολουθώντας την πάγια τακτική μου ότι ο συνεπής πελάτης όσο βλαμμένος και να είναι δεν παύει να είναι συνεπής πελάτης. Και το Βόιδι πληρώνει στην ώρα του και δε μου χρωστάει από τον περασμένο Μάιο…( έχουμε κι’εμείς οι ιδιαιτεράδες τα θεματάκια μας τελευταία…).

-Τι νέα???? Ρωτάω το μικρό κλώνο της εναλλακτικής βλαχοκυρίλλας.
-«Χάλια κυρία» , μου απαντάει συννεφιασμένα.
(… όταν μπήκα στο σπίτι τους για το μάθημα άκουσα το Βόιδι που ήταν κλεισμενο στην κουζίνα να κλαίει. Ηταν η πρώτη φορά που δε βγήκε να τσεκάρει τι φοράω, άρα συνέβη κάτι σοβαρό…)
-Έπαθε κάποιος κάτι? Όλα καλά?...ανησυχώ.
- «ΕΓΩ ΕΠΑΘΑ», μου απαντάει το μαλακισμένο.
«Θέλω να πάρω αθλητικά (παπούτσια) αλλά ο μπαμπάς δε δίνει τόσα λεφτά.»
-«Να πας στο Factory», τη συμβουλεύω όταν με πληροφορεί για ποιο μοντέλο ενδιαφέρεται. Παίζει να τα βρεις στη μισή τιμή. Εχει και στο κέντρο και στο αεροδρόμιο.
-«Που είναι αυτά???» με ρωτάει περιφρονητικά.
-Το κέντρο ή το αεροδρόμιο???? Αναστενάζω απελπισμένη.
Απορώ γιατί τα σχολικά βιβλία γεωγραφίας σκίζονται να μάθουν τα παιδιά κάτι λίμνες στον Καύκασο που τις ξέρουν όσοι ξέρουν και τη Βικτώρια Χαλκίτη και δε δίνουν στα παιδιά και μερικούς απλούς χάρτες της πόλης της οποίας τυγχάνουν κάτοικοι μπας και ξεστραβωθούν.
Το μούλικο κατάλαβε στο περίπου που είναι το αεροδρόμιο γιατί θυμήθηκε τα Σπάτα που είχαν περάσει μια φορά που ο παππούς τις πήγε για μπάνιο στη Λούτσα. Το κέντρο δεν το είχε ακουστά.
-«Είναι πολύ μακριά», συμπέρανε. «Δε μπορούμε να πάμε».
-«Μπορείτε», της απαντάω γλυκά. Με το ΜΕΤΡΟ. Θα δεις, θα αρέσει και στη μαμά σου, έχει πολλά μαγαζιά εκεί, και όλα φίρμες, έ???? (της κλείνω το μάτι συνωμοτικά).
-« Δε μπορούμε»…μουγκρίζει δυστυχισμένα…Η ΜΑΜΑ ΔΕ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ!
-« Φοβάται τον υπόγειο??????», ρωτώ έντρομη καθώς υπάρχει στάση μετρό δύο τετράγωνα από το σπίτι τους.
-« Ε όχι και φοβάται κυρία!», επαναστατεί η πιτσιρίκα. ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ! ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΕΙ!
-« Θα της πώ εγώ, δεν είναι τίποτα», της απαντάω ενθαρρυντικά. «Θα της πω και πώς να γυρίσετε!»
-«Δεν πρόκειται κυρία», μου απαντάει με σιγουριά. «Αποκλείεται. Η μαμά μπερδεύεται πολύ. Ολο διαδρομάκια και φωτάκια έχει εκεί κάτω λέει και γραμμές με χρώματα και δεν ξέρει που να πάει. Μία φορά είχε πει ότι θα μπει για να πάει να δει μια θεία του μπαμπά στο νοσοκομείο αλλά δεν της τα είπαν καλά και χάθηκε και έκλαιγε και πήγε ο παππούς και την πήρε με το αυτοκίνητο και η καημένη ήταν μόνη της σε μια πλατεία γεμάτη Αλβανούς και είπε ότι δε θα ξαναφύγει από τη γειτονιά ποτέ».

-«Ε, μετά από τέτοια περιπέτεια , που να ξανατολμήσεις να βγεις, δίκιο έχει», εκφράζω τη συμπαράστασή μου.» Καλύτερα να ψωνίζετε εδώ στη γειτονιά κι’ας είναι και πιο ακριβά»..
-« Ετσι είναι κυρία», υπερθερματίζει η μικρή λοβοτομή. «Αφήστε που η μαμά σήμερα είναι πολύ, μα πολύ στενοχωρημένη…»
- «Κάτι κατάλαβα», της ψιθυρίζω. «Τι συμβαίνει? Αν όμως είναι προσωπικό καλύτερα να μη μου πεις».

( Ψέματα.ΨΟΦΑΓΑ να μάθω. Αστραπιαία έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου πως το Βόιδι είναι σκατά επειδή η Μενεγάκη έκανε βουντού στη Μανωλίδου και δεν της δώσανε τον "Πρωινό καφέ")
-«Αφήστε τα κυρία. Ο μπαμπάς μιας φίλης της Γιώτας μας ( η μεγαλύτερη κόρη), είπε τη Γιώτα μας χαζή κυρία..Μετά είπε και τη μαμά».
-«Είναι δυνατόν αγάπη μου?» τη ρωτάω προσπαθώντας να πνίξω το «ν’αγιάσει το στόμα του!».
‘Είπε ένα ξένο παιδί χαζό έτσι από το πουθενά????»
-« Ε όχι και από το πουθενά κυρία», εξανίσταται η μικρή…
«Ακούστε να δείτε….».
………………………………………………………………………………………………………

Αγαπητοί αναγνώστες αυτό που θα σας γράψω είναι πέρα για πέρα αληθινό.
Ούτε εγώ δεν το έχω χωνέψει ακόμα.
Οφείλω επίσης να πω πως είμαι άσχετη από ψυχολογία.
Τόσο καιρό πίστευα πως το Βόιδι πάσχει μόνο από οξεία χαζομάρα. Πλέον είμαι πεπεισμένη πως μιλάμε για βαριάς μορφής ιδρυματισμό που χρήζει θεραπείας. Άμεσης.

Τα πράγματα έχουν ως εξής:
Το Βόιδι και ο σύζυγός του δεν επιτρέπουν στα κορίτσια τους να βγουν έξω με φίλες. Φοβούνται. Οι πιτσιρίκες δεν έχουν περπατήσει ποτέ μόνες τους, πουθενά.Ακόμα και στα πήγαιν’έλα από το σχολείο, τις συνοδεύει το Βόιδι. Η μεγάλη όμως κόρη εκείνη τη μέρα έκανε την επανάστασή της. Άρχισε να ουρλιάζει (και δικαίως) πως οι φίλες της όλες βγαίνουν και πως αν δεν την αφήσουν να βγει για καφέ, έστω το μεσημέρι, θα το σκάσει από το σπίτι και δε θα την ξαναδούν ποτέ. Το Βόιδι θορυβήθηκε. Εχει δει διάφορα σε ταινίες. Συγκέντρωσε λοιπόν μερικά ονόματα γονιών από φιλενάδες της μικρής και τους πήρε έναν-έναν τηλέφωνο (ρόμπαααα) για να τσεκάρει ότι όντως τα κορίτσια τους βγαίνουν έξω. Αφού βεβαιωθηκε, επέτρεψε στο κορίτσι να βγει για καφέ 4-5:30 το ίδιο μεσημέρι.
Η ώρα πήγε 5:30 και φυσικά η μικρή δεν είχε γυρίσει ακόμα.
6 παρά τέταρτο, το Βόιδι σε κατάσταση πανικού, παίρνει στο κινητό τον πατέρα της κολλητής της μικρής, και αρχίζει να ουρλιάζει υστερικά πως η κόρη της ήταν για καφέ μαζί με τη δικιά του και έχει αργήσει να γυρίσει ένα ολόκληρο τέταρτο!

-« Ε, και τι ανησυχείτε? Κάπου θα ΧΑΖΕΥΕΙ»…τόλμησε γελάσει ο χριστιανός, αγνοώντας όπως κι’εγώ, μέχρι προχθές, πως η κατάσταση του Βοδιού είναι τόσο προχώ που αδυνατεί να ξεχωρίσει την κυριολεξία από τη μεταφορά…….
-« Δεν κατάλαβα….ΕΙΠΑΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΧΑΖΟ????????», ψέλλισε το Βόιδι.
-«Τι είπα?»…φρικάρει ο άνθρωπος.
-«Τώρα το είπατε, τώρα το είπατε»…πατάει τα κλάμματα το Βόιδι………………………………………………………………………………………………

Πληροφορήθηκα από τη μικρή επίσης πως η συνομιλία έληξε με το Βόιδι να κλάιει με αναφυλλητά και να τον απειλεί πως «το απόγευμα που θα έρθει ο άντρας της θα του το πεί και τότε θα δει» και τον ανθρωπάκο να τολμάει να της προτείνει να πάει να δει κανά γιατρό και να μην του ζαλίζει τα’@....@ που μια ώρα είπε να κοιμηθεί κι’αυτός γαμώ την κοινωνία του…
Γαμώ την κοινωνία ΜΑΣ….

Η ΜΑΝΟΥΛΑ!

2009-08-28T06:23:00.001-07:00

Αργησα λίγο, το ξέρω.
Με το που τελείωσαν οι διακοπές, έσπασε το πόδι της η μανούλα.
Άσχημο σπάσιμο, χειρουργεία, λάμες κτλ...
Το κακό με μία παραδοσιακή ελληνική οικογένεια σαν τη δικιά μας, είναι πως αν πάθει κάτι ο μπαμπάς, πέραν του ψυχολογικού, δεν τρέχει κάστανο. Άντε που πας στο νοσοκομείο να του κάνεις παρέα και τρέχεις για κανα κωλόχαρτο.
Αν πάθει τίποτα η μαμά, τελειώνουν όλα! Εχεις να φροντίσεις ΚΑΙ τη μαμά ΚΑΙ το μπαμπά ΚΑΙ τα διαδικαστικά.
Ειδικά όταν ο μπαμπάς, συγκλονισμένος από αυτό που συνέβη στην αγαπημένη του, έχει κάψει φλάτζες!
Προχτές μπήκα στο σπίτι και τον βρήκα να ετοιμάζεται να βάλει στο φούρνο ένα πιττόγυρο που είχε ψωνίσει μετά τη βαρδια του στο νοσοκομείο, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ.
Εκτός από τη φλάτζα θα έκαιγε κι'εμάς δηλαδή.
Δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου τόσες δουλειές του σπιτιού μαζεμένες!
Γιατί άμα είσαι μόνος σου στα παπάρια σου, τ'αφήνεις όλα όπως γουστάρεις, πλένεις μια φορά το μήνα, σιδερώνεις επίσης μια φορά το μήνα ή και ποτέ, τσιμπάς τίποτα έξω αν βαριέσαι να μαγειρέψεις και όλα κομπλέ.
Αν έχεις να φροντίσεις δύο συνταξιούχους *(πλύσιμο, μαγείρεμα, σίδερο, σφουγγάρισμα, τρέξιμο ΟΛΗ ΜΕΡΑ)εκ των οποίων ο ένας είναι εντελώς ανήμπορος και ένα τρίωρο σου παίρνει μόνο να τον κάνεις μπανιο, είναι φρίκη!
Δε θέλω να το ξαναζήσω ποτέ!
Από την άλλη σκέφτομαι πως αυτό είναι μόνο η αρχή.
Και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι.
Τους το χρωστάμε άλλωστε...
Μούτς!

ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

2009-08-04T14:22:00.000-07:00

Με αφορμή δύο πράγματα, μία συζήτηση που είχα πριν λίγη ώρα με άτομα της ηλικίας μου περί πολιτικής, καθώς και με τη διαπίστωση πως πιθανότατα θα αργήσω πάαααρα πολύ να ξαναποστάρω, θα ήθελα να επισημάνω τα εξής, ξεκαθαρίζοντας πρώτα πως φυσικά δεν ψηφίζω κανένα από τα πρόσωπα που θα αναφέρω ή θα "υπερασπίσω" και γενικότερα δεν το ρίχνω σε κανένα από τα γνωστά κόματα.

1: Βαρέθηκα να ακούω συνεχώς αυτή την τρισμαλάκιστη ατάκα "Εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά σαν καλά να τα λέει αυτός ο Καρατζαφέρης".Καταρχήν, αν σε έχουν κάνει να πιστεύεις πως για όλα τα κακά στη χώρα που κυβερνάται πλέον με αυτόματο πιλότο και αν, φταίνε οι μετανάστες, πρέπει να είσαι ογκόλιθος διανοητικής ανεπάρκειας, μνημείο εγκεφαλικής δυσλειτουργίας, που λέει και ένας φίλος.
Και το θέτω απλά.
Κακώς περνάνε τόσοι πολλοί παράνομα τα σύνορα.
Μαζί σου.
Γι'αυτό και ο τελευταίος λιμενικός ή συνοριοφύλακας στα επίμαχα σημεία κυκλοφορεί πλέον με λαμποργκίνι.Και ο ταρίφας. Και ο δικηγόρος που τους πλαστογραφεί τα χαρτιά. Και ο αρχίδης που τους νοικιάζει είκοσι τετραγωνικά για 120 άτομα. Και το Υγειονομικό επειδή δεν πατάει ποτέ σε αυτά τα είκοσι τετραγωνικά ενώ δέχεται επανειλημμένα καταγγελίες.
Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί τους έριξαν όλους στο κέντρο, σε συγκεκριμένα σημεία?
Η λές να πήγανε μόνοι τους γιατί τους ενημέρωσαν πως τα κεντρικά στάρμπακς σερβίρουν το καλύτερο φραπουτσίνο με μόλις 7 γιούρο?
Γιατί οι κάτοικοι εγκαταλείπουν έντρομοι τα σπίτια τους?
Ξέρεις?
Η απάντηση είναιαπλή : Ψάξε βρες ποιός αγοράζει τελικά κοψοχρονιά τα κτίρια αυτά από τους πανικόβλητους ιδιοκτήτες.Δεν είναι δύσκολο.
Και όταν σε λίγο οι μετανάστες εξαφανιστούν ως δια μαγείας και δείς την Ομόνοια να μεταμορφώνεται σε Κηφησιά και τη Θεάτρου σε Γκάζι μην ψάχνεις τη νονά της Σταχτοπούτας γιατί δεν το'κανε αυτή το θαυμα...
Όσο για το Νικήτα που δηλώνει πως δε μπορεί να καθαρίσει την πλατεία Θεάτρου η οποία έχει το μέγεθος ενός συνηθισμένου κήπου των Βορείων Προαστίων, να του συστήσω τη Σβελτάνα που καθαρίζει σπίτια στη γειτονιά μου.
Καλύτερα θα τα καταφέρει.

Πριν το ρίξεις στον Καρατζαφέρη για τον οποίο έχω ομολογήσει και στο παρελθόν ότι δεν τον θεωρώ ούτε χαζό, ούτε καραγκιόζη, σκέψου το εξής:
Θα το ρίξεις σε ένα σχηματισμό στον οποίο συμμετέχει ένας (τουλάχιστον)τύπος ο οποίος κυκλοφορεί σε φωτογραφίες στο νετ να χαιρετάει ναζιστικά. Οι περισσότεροι τις έχετε δει.
Θυμήσου ότι ο παππούς σου είχε πολεμήσει τους ναζί κάποτε.
Αν ο δικός σου παππούς δε ζει, λυπάμαι που θα σε πληροφορήσω πως ζούν ακόμα κάποιοι από τους παππούδες αυτούς.
Που ξεσκίστηκαν στα μέτωπα για να μη χαιρετάμε όλοι σήμερα ναζιστικά.Απλά πράγματα.

2: Δεν είναι κακό ένας πολιτικός να είναι πλούσιος.
Κακό είναι να μπαίνει στην πολιτική φτωχός και να βγαίνει μεγιστάνας.Δεν ψηφίζω τον κύριο που φωτογραφίζω, το ξαναλέω, αλλά πεποίθησή μου είναι πως το να περνάει κάποιος καλά, δε σημαίνει πως δε θέλει να περνάνε καλά και οι άλλοι. Η έστω υποφερτά.
Κάνω εγώ άύριο ένα παιδί, ωραία?
Θα το έχω στα ώπα ώπα. Με τους γιατρούς του, τα εμβόλιά του, το σχολείο του, τα παιχνίδια του, τα σέα του, τα μέα του.
Αυτό δεν πα'να πει πως δε θέλω να περνάνε καλά όλα τα παιδιά του κόσμου.
Αυτό δε σημαίνει πως αν βρεθώ ποτέ(αφήστε με να βαυκαλίζομαι) σε θέση ισχύος, δε θα κάνω ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να μην υποφέρει ούτε ένα παιδί.
Του ΣΥΡΙΖΑ του έχουμε όλοι πολλά μαζεμένα.
Εννοείται.
Αλλά το συγκεκριμένο επιχειρημα δε στέκει.
Ίσα ίσα.

3: Το αυτό ισχύει και για την Αλέκα, το George boy και το καμάρι μας, την κεφάλή της Κυβέρνησης και της χώρας ολόκληρης βρε, που στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικό σχολείο ενώ κόπτονται για τη δημόσια εκπαίδευση.
Μή βαράτε, κι'εγώ μαζί σας. ΔΕΝ κόπτονται για τη δημόσια εκπαιδευση. Το ξέρουμε.
Ας υποθέσουμε όμως πως κάποιος από εμάς που όντως πιστεύω πως κοπτόμεθα, βρισκόταν στη θέση τους.
Και είχε χρήματα.
Που θα το έστελνε το παιδί του????
Στο Δημόσιο???
Οι ίδιοι είναι σα να ομολογούν "Το Δημόσιο Σχολείο είναι Γάμησέ Τα αλλά επειδή ΔΕ ΜΠΟΡΩ να το φτιάξω, στέλνω το παιδί μου σε κολλέγιο".
Απλή μετάφραση.
Δεν τους υπερασπίζομαι, το καταλάβατε.
Απλά κάνουν οτιδήποτε θα έκανε κάποιος που δε ζει με το βασικό, για το παιδί του.
Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν ονειρευεται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδια όλου του κόσμου.

Επειδή πιστεύω πως αυτό το πόστ ενδέχεται να παρεξηγηθεί,επαναλαμβάνω κάτι.
Το έγραψα γιατί δε μου αρέσει να ακούω επιχειρήματα δημοτικού από σοβαρά άτομα, όταν αναφέρονται σε αυτόν που θα ψηφίσουν ή σε αυτόν που δε θα ψηφίσουν.Είναι σα να μου λες "Ποιόν να φηφίσω, το Γιωργάκη που έπεσε από το ποδήλατο"??????? (το έχω ακούσει).
Δηλαδή ρε βαριά διανοητικά άρρωστε, αυτό είναι το πρόβλημά σου εσένα??????/
Ότι έπεσε από το ποδήλατο??????
Η ότι στέλενει το παιδί του σε ιδιωτικό??????
Εδώ χορεύουν ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ τρις γύρω από το βιασμένο σου εγκέφαλο κι'εσύ προβληματίζεσαι γιατί ο ένας είναι πλούσιος και γιατί ο άλλος έχει μικρή γυναίκα????
Ημαρτον δηλαδή!
Ακόμη και τον εχθρό, τον πολεμάμε με σοβαρά επιχειρήματα, όχι μ'αυτές τις πίπες!
Ούφ!

ΥΓ1: Προσωπικά δηλώνω υπεύθυνα ότι θα φηφίσω όποιον θα παρουσιάσει στο πρόγραμμά του υπέυθυνα το Χωρισμό Κράτους Εκκλησίας και τη βαριά φορολόγηση της τελευταίας.
Και Στάλιν θα φήφιζα γι'άυτό το λόγο.

ΥΓ2: Δε φοβάμαι τη θανατηφόρα γρίππη.
Καθόλου.
Αυτό που φοβάμαι είναι ότι αν την κολλήσω, υπάρχει περίπτωση να πέσω στα χέρια του Αβραμόπουλου.Αμήν...

BLOGGERS ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ...

2009-08-04T09:55:00.000-07:00

Συμπορευόμαστε ενάντια στη φίμωση των blogs που επιχειρείται από ένα διεφθαρμένο σύστημα που ανησυχεί και φοβάται την ελεύθερη ενημέρωση των πολιτών.
Συμπορευόμαστε ενάντια στην χειραγώγηση που επιχειρείται ποικιλοτρόπως από την κυβέρνηση.
Δε μπορείτε να μάς φιμώσετε!
Δε μπορείτε να συνεχίζετε να μάς εξαπατάτε με τη στημένη πληροφόρηση και τις ελεγχόμενες και διαστρεβλωμένες ειδήσεις σας!
Δεν αναγνωρίζουμε κανένα αντισυνταγματικό “νομοθέτημα” σας ενάντια στο συνταγματικά κατοχυρωμένο και αναφαίρετο δικαίωμά μας στην ελευθερία της έκφρασης και του λόγου, στην ελευθερία της πρόσβασης στην πληροφορία, στην ελευθερία της άσκησης κριτικής!
Κάτω τα χέρια από τα blogs!
Κάτω τα χέρια από τα συνταγματικά μας δικαιώματα και ελευθερίες!
Πάρτε το χαμπάρι… όσο και αν προσπαθείτε το παιχνίδι το έχετε χάσει!
Είμαστε πολλοί και σας έχουμε καταλάβει…
Θα σάς ξεμπροστιάζουμε και θα αποκαλύπτουμε τα “παιχνίδια” σας!
Ενωνόμαστε πέρα από χρώματα, κόμματα και απόψεις σε μια κοινή προσπάθεια ενάντια στη φίμωση και τον απόλυτο έλεγχο της ζωής μας που προσπαθείτε να επιβάλετε…
Ή εσείς ή ΕΜΕΙΣ!

ΣτΣ. Όποιος θέλει να συμμετάσχει εδώ

Πηγή:http://bloggingvsmanipulation.wordpress.com/2009/07/24/bloggers-%CE%B5%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9/

ΤΩΡΑ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ.....

2009-07-18T09:02:00.000-07:00

Jul 18, 2009
Τώρα τί να πεις;

Παρουσιάστηκε στο διαδίκτυο σαν μια καλή κυρία που υπεραγαπούσε τα ζώα. Και είχε μαζέψει 400 απ' αυτά στο κτήμα της. Ζητούσε τροφές κυρίως για τα ζώα της. Και πολλοί άνθρωποι αποφάσισαν να τη βοηθήσουν. Μέχρι που...

Η ΚΟΛΑΣΗ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Oλα ξεκίνησαν από ένα mail, κάποιος βρέθηκε εκεί για τις δικές του αναζητήσεις και έπεσε πάνω στη στέγη που διατηρεί μέχρι και σήμερα η Σταματάκη στο Χειμάδι του Νέσσωνα
Είδε μια κατάσταση και έγραψε ένα mail για να μπορέσει να βοηθηθεί η γυναίκα που συντηρούσε μόνη της 200 ζώα. Το ένα έφερε το άλλο και με τα πολλά λίγο πριν το Πάσχα το αδεσποτολόγιο με 4 εθελοντές βρέθηκε στη Λάρισα για να γνωρίσει την "αγία" που μέχρι πρόσφατα κάποιοι χαρακτήριζαν, να αξιολογήσει την κατάσταση των ζώων και να δει πως μπορούσε να βοηθήσει..
Τα ζώα τότε ήταν καμιά 300 και τη μέρα που επισκεφθήκαμε τη στέγη, 8 σκύλες γεννούσαν κουτάβια, ενώ άλλες 10 θήλαζαν τα μωρά τους… τα ζώα τα περισσότερα αστείρωτα, γέννες μέσα στα χωράφια, νεογνά να πεθαίνουν δίπλα μας ή να τα τρώνε αρουραίοι, σκυλιά να βγάζουν αίμα από μύτη ,αυτιά και πρωκτό, άλλα με σκουλήκια στα μάτια, άλλα ρουφηγμένα από άπειρα τσιμπούρια πάνω τους και η «αγία» απλά να τα κοιτά και το μόνο που μας παπαγάλιζε ήταν έκκληση για τροφές…
Έκκληση για τροφές… Όσοι είχαμε ιδέα τι σημαίνει διαχείριση στέγης αρχίσαμε να συζητάμε για άμεσες στειρώσεις και υιοθεσίες κουταβιών…
Με τα πολλά η αγία αναγκάστηκε να συμβιβαστεί προκειμένου να εξασφαλίσει τροφές και δέχτηκε κάποιες στειρώσεις..οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τη SAPT HELLAS.
Όμως οι στειρώσεις κόλλησαν στον αριθμό 30 και νέες γέννες συνεχίστηκαν στο κολαστήριο που είχε φτιάξει η αγία για τον εγκλεισμό και βασανισμό πλέον σήμερα 400 ζώων. Ο λόγος που οι στειρώσεις ήταν μόνο 30, ήταν η επιμονή της ότι όλα τα υπόλοιπα ζώα ήταν στειρωμένα…
Όλα τα ζώα στειρωμένα και γέννες γίνονται ακόμη και σήμερα με εντατικούς ρυθμούς αναπαραγωγής…
Σε αυτό το έγκλημα βασανισμού ζώων που γίνεται εδώ και 11 χρόνια στο Δήμο Νέσσωνα η Σταματάκη δεν είναι μόνη της… Έχει και συνένοχους, όλους τους κατοίκους από Λάρισα και Νέσωνα που της πετάνε ζώα ενώ γνωρίζουν τις συνθήκες, όλους τους Ελληνάρες που δεν στειρώνουν τα ζώα τους γιατί φοβούνται μη χάσουν τον αντρισμό τους οι ίδιοι και της πετάνε κουτάβια με μάνες, οι Δήμοι (ΝΕΣΣΩΝΑ +ΛΑΡΙΣΑΣ), οι οποίοι έβλεπαν τόσα χρόνια το ίδιο έγκλημα να διαπράττεται και δεν παρενέβησαν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αυτά τα 11 χρόνια δεν ήμασταν οι μόνοι που αποφασίσαμε να εμπλακούμε για τη σωτηρία των 400 ζώων που βασανίζονται εκεί μέσα, πολλά σωματεία εγχώρια και διεθνή προσπάθησαν να εξυγιάνουν τις συνθήκες αλλά βρήκαν εμπόδια ασυνεννοησίας με τη Σταματάκη.

Πριν λίγους μήνες δημιουργήθηκε σκύλο-ομάδα στη Λάρισα κι ένας από τους σκοπούς της ήταν να βοηθήσει να υιοθετηθούν ζώα της Σταματάκη, προκείμενου να αποσυμφορηθεί ο πληθυσμός των ζώων. Καμία υιοθεσία δεν άφησε η αγία να πραγματοποιηθεί και εξαπέλυσε κατηγορίες εναντίων της σκύλο- ομάδας για εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών μέσω των ζώων. Άραγε εκείνη γι' αυτό συλλέγει τα σκυλιά με τόση λύσσα;

Ο παρόν ιστοχώρος είχε αφιερωθεί στο Χειμάδι και στην εκεί στέγη προκειμένου να παρουσιαστούν κάποια ζωάκια και να βρουν οικογένειες. Έχουν περάσει τόσοι μήνες και όσοι πήραν τηλέφωνο αντιμετώπισαν την ίδια συμπεριφορά, με αποτέλεσμα κανένα ζώο να μην καταφέρει να γλιτώσει από την αγία. Για την ιστορία τα κουτάβια που παρουσιάστηκαν εδώ πέθαναν όλα από τύφο εκτός από ένα.

Σήμερα μετά από πιέσεις, επιστολές τηλέφωνα και επικοινωνία η Νομαρχία (Ν.Α. Λάρισας, Δ/ΣΗ Κτηνιατρικής) ξεκίνησε κάποιες νομικές διαδικασίες εναντίων της Σταματάκη, δεν έχει όμως δεσμευτεί το τι θα γίνουν τα ζώα, αν θα απομακρυνθεί όντως η Σταματάκη από αυτά, αν θα σταματήσει να τα κακοποιεί για να ικανοποιεί τα βίτσια της και τα κενά της.
Εμείς είμαστε εδώ εθελοντές και σωματεία προκειμένου να βρούμε μαζί λύσεις και κανένα ζώο να μη θανατωθεί, κανένα ζώο να μην μείνει σε κλουβί.

Αν θέλετε να διαμαρτυρηθείτε στους Δήμους που είναι και στην ουσία υπεύθυνοι βάσει νόμου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, απευθυνθείτε με επιστολές στο:

Δήμος Νέσσωνος:
EMAIL: info@nesson.gr
FAX 2495350520
ΤΗΛ. 2495350513
Δήμαρχος : Γερογιάννης Νικόλαος.

Δήμος Λαρισαίων:
Τηλεφωνικό Κέντρο: 2413500200
email: protokolo@larissa-dimos.gr
fax : 2410250372
Δήμαρχος : ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥΛΗΣ

Πηγή: http://www.mycat.gr/forum/showthread.php?t=14160#post380464
στο πάνω μέρος της σελίδας

υγ: Δυστυχώς είχαμε αναρτήσει κι'εμείς τα "κατορθώματα" αυτής της κυρίας στο black list,εδώ.

Οποιος θέλει να τη διαολοστείλει, το κινητό της είναι αυτό,
6973583448.
Και χίλια συγγνώμη.

ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΣΤΟ E-SHOP.GR

2009-07-14T08:40:00.000-07:00

ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΣΤΟ E-SHOP.GR...
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΟΣΑ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ...

ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΑΣ ΤΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ.
Η ατομική σύμβαση που καλούνται να υπογράψουν οι εργαζόμενοι αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ο εργαζόμενος:

«... δεν υπάγεται στις περί χρονικών ορίων διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας (κυρίως υπερωριακή εργασία, εργασία κατά τις νυχτερινές ώρες, εργασία τις Κυριακές και τις αργίες). Για τις εργασίες αυτές, ο εργαζόμενος παραιτείται και ρητά από κάθε τυχόν αξίωση ή αμοιβή». Δηλαδή, αυξάνεται ακόμα περισσότερο ο απλήρωτος χρόνος εργασίας. Η εργοδοσία μπορεί ν' αναγκάζει τους εργαζόμενους να δουλεύουν υπερωρίες, νύχτες και αργίες τζάμπα και όποτε αυτή θέλει.

«... υποχρεούται, επίσης, να προσφέρει τις υπηρεσίες του και σε θυγατρικές εταιρείες ή εταιρείες που συμμετέχει ή συνεργάζεται η εδώ συμβαλλόμενη εταιρεία εφ' όσον τούτο του υποδειχτεί». Ως σύγχρονοι δούλοι, δηλαδή, οι εργαζόμενοι θα «δανείζονται» σε οποιαδήποτε εταιρεία, σε οποιαδήποτε περιοχή της χώρας, αν το αποφασίσει η εργοδοσία.

«...η εταιρεία δικαιούται να μεταθέτει οριστικά ή πρόσκαιρα τον εργαζόμενο σε οποιοδήποτε άλλο κατάστημα ή υπηρεσία εντός του ίδιου νομού ή εκτός αυτού, κατά την κρίσιν της χωρίς τούτο να μπορεί να θεωρηθεί μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας. Αρνηση του εργαζόμενου να μετακινηθεί θεωρείται παραβίαση των όρων της παρούσης και των υποχρεώσεών του, που απορρέουν από αυτήν και συνεπάγεται λύση της παρούσης συμβάσεως υπό υπαιτιότητα του εργαζόμενου (παραίτηση)». Αν ο εργαζόμενος αρνηθεί οποιαδήποτε μετάθεση, η εργοδοσία του επιβάλλει να παραιτηθεί για να φύγει χωρίς αποζημίωση.

Το αποκορύφωμα όμως είναι το εξής:
Ο εργαζόμενος «... υποχρεούται να ενημερώνει την εταιρεία για κάθε μεταβολή της προσωπικής του καταστάσεως»! Η εργοδοσία προκλητικά αξιώνει να είναι ενήμερη ακόμα και για κάθε ζήτημα που αφορά την προσωπική ζωή του εργαζόμενου, παραβιάζοντας τις ατομικές ελευθερίες και «κουρελιάζοντας» την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί; Επειδή «μεταβολές που συνεπάγονται οικονομικές απολαβές δημιουργούν υποχρέωση της εταιρείας μετά την αντίστοιχη γνωστοποίηση της μεταβολής». Για την εργοδοσία π.χ. η δημιουργία οικογένειας, η απόκτηση παιδιών κτλ. συνεπάγεται κόστος. Οπως αντίστοιχα «κόστος» αποτελεί π.χ. ένα πρόβλημα υγείας που μπορεί να αποκτήσει ο εργαζόμενος, μειώνοντας την αποδοτικότητά του, εμποδίζοντας την εντατικοποίηση που θέλει να επιβάλλει μια εταιρεία κτλ.

Η σύμβαση προβλέπει ότι στο κύριο κομμάτι του μισθού θα περιλαμβάνει επιδόματα όπως αυτά του γάμου, παιδιών, πολυετίας κτλ. και «επιδόματα ή άλλες πρόσθετες παροχές τις οποίες τυχόν δικαιούται ο εργαζόμενος συμψηφίζονται με τις ανώτερες των νομίμων που κάθε φορά καταβάλλονται εις αυτόν (σ.σ. τον εργαζόμενο) και ουδεμία αυτοτελή αξίωση δημιουργούν για τον εργαζόμενο». Διευκρινίζεται ωστόσο ότι «παροχές πέραν των εδώ αναφερόμενων δίδονται εξ ελευθεριότητας και η εταιρεία δικαιούται οποτεδήποτε να σταματήσει ή να τροποποιήσει την αντίστοιχη παροχή μονομερώς». Σε μια προσπάθεια να εξουδετερώσει τις αντιδράσεις και αφού κατεδαφίζει εργατικές κατακτήσεις αιώνων, η εργοδοσία εμφανίζεται να δίνει «παραπάνω από τα νόμιμα», τα οποία ωστόσο όποτε θέλει θα παίρνει πίσω.

ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ,
ΤΟ E-SHOP.GR
Πηγή: PREZA TVhttp://prezatv.blogspot.com/2009/07/e-shopgr_14.html

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

2009-07-08T02:32:00.000-07:00

"Mε το που πατάμε το πόδι μας κάθε πρωί έξω από το σπίτι μας
η ελληνική πραγματικότητα σε χτυπάει κατάμουτρα χωρίς έλεος, αλλά είναι αυτό που λέμε όλοι "δώσε τόπο στην οργή",
"άσε μη μπλέξω" κλπ. Τέλος πάντων ας μη μακρυγορούμε.
Ένα τέτοιο περιστατικό της...

νεοελληνικής πραγματικότητας επιθυμώ να μοιραστώ σήμερα. Εδώ και πάνω από ένα μήνα
ο σκύλος που εικονίζεται στις φωτογραφίες είναι δεμένος με μια κοντή αλυσίδα σε δέντρο απέναντι από το σπίτι του ζευγαριού
από το οποίο το ζωντανό είχε την ατυχία να υιοθετηθεί κάποια στιγμή. Το μαρτύριο του αυτό κρατάει από τις 8:30 το πρωί μέχρι τις 10:30 το βράδυ
κάθε μέρα είτε βρέχει είτε έχει καύσωνα χωρίς φαγητό μόνο με έναν βρώμικο κουβά με νερό. Ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ
τι είδους άνθρωποι μπορούν να φέρονται έτσι σε ένα ανυπεράσπιστο ζωντανό αλλά αυτό που πραγματικά με κάνει έξαλλο είναι ότι
στη χώρα που ζούμε ακόμα και καταγγελία να κάνεις οι εν λόγω κρετίνοι θα τη γλιτώσουν στη χειρότερη περίπτωση με μια απλή σύσταση.
Φαίνεται πως το συγκεκριμένο αξεσουάρ - γιατί μάλλον για αυτό το πήραν - δεν τους βολεύει πια είτε γιατί πήρε περισσότερο μπόι από ότι
περίμεναν είτε γιατί στην πορεία διαπίστωσαν πως δεν έχει διακόπτη για να χαμηλώνει η φωνή όταν γαβγίζει και αποφάσισαν να το απομακρύνουν
κάπως από το σπίτι τους και να περιμένουν τι? Να το πάρει κάποιος? Να πάθει θερμοπληξία και να πεθάνει? Να πάθει καλαζάρ οπότε δεν θα φταίνε, στην άρρωστη συνείδησή τους, εκείνοι?
Ειλικρινά ντρέπομαι για λογαριασμό όλων αυτών των συμπατριωτών μας και θλίβομαι γιατί οι συγκεκριμένοι είναι νέοι άνθρωποι που σύμφωνα με τα
πρότυπά τους προφανώς το προφίλ τους μαζί με τη μεζονέτα, το τζιπ και τη μηχανή έπρεπε να συμπληρωθεί και με ένα σκύλο.

Το θλιβερό θέαμα το παρακολουθώ καθημερινά, επειδή είναι ο δρόμος μου από εκεί, στην οδό Πριάμου 4-6 στο πάτημα Χαλανδρίου. Όποιος περνάει
λοιπόν από εκεί ας κάνει μια στάση να δώσει συγχαρητήρια στους απίστευτους αυτούς τύπους."

Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΙΟΣ...

2009-06-29T05:28:00.000-07:00

Ξέρω, έχω κουράσει μ’αυτό το θέμα, αλλά για μία ακόμη φορά θέλω να θυμίσω πως κατά την ταπεινή μου άποψη, εμείς οι Έλληνες ΔΕΝ είμαστε ρατσιστές με τους αλλοδαπούς. Είμαστε με τους πάντες. Και όσο γρηγορότερα το συνειδητοποιήσουμε αυτό, τόσο το καλύτερο για μας. Ο καθένας μας, λίγο περισσότερο είτε λιγότερο, είναι ρατσιστής με ότι βρίσκεται «μακριά του», έχουμε ένα τεράστιο θεματάκι με τη διαφορετικότητα, πώς να το κάνουμε.
Και φυσικά ποτέ, ποτέ δεν είμαστε ρατσιστές απέναντι σ’αυτό που αποκαλούμε «Οι δικοί μας άνθρωποι», «ο κύκλος μας». Ποτέ.

Έχουν πολύ πλάκα τα σχόλια που ακούω αυτό τον καιρό από μεγαλύτερους ιδίως σε ηλικία, όσον αφορά στους μετανάστες.
«Να τους διώξουν, όλους, εκτός βέβαια από την Καμέλια και το Μπρούνο», υπερθεματίζει μία κυρία στη γειτονιά ( η Καμέλια καθαρίζει τα περισσότερα σπίτια της γειτονιάς και ο Μπρούνο κάνει μερεμέτια, κηπουρικές και τέτοια, Έλληνα δε βρίσκεις ούτε για πλάκα). Ζουν χρόνια σ’αυτή τη γειτονιά και έχουν γίνει «δικοί μας άνθρωποι». Τα παιδάκια τους ενωμεταξύ, είναι πανέμορφα και απίστευτα ζουζουνάκια και όλοι τα ζαχαρώνουμε!
«Να διώξουμε τους άντρες που είναι εγκληματίες και να κρατήσουμε μόνο τις γυναίκες!», φωνάζει η μαμά της φίλης μου που απασχολεί δύο αλλοδαπές, μία για το σπίτι και μία για την κατάκοιτη μάνα της. «Αυτές στόμα έχουν και μιλιά δεν έχουν, να δείς τι καλά που θα’μαστε!»
« Και τα πορτοκάλια ποιος θα μου τα μαζεύει μωρή? Ο αχαίρευτος ο προκομμένος σου????» απαντάει ο σύζυγός της ο οποίος προτείνει να τους απελάσουν όλους εκτός από εκείνους οι οποίοι θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν τουλάχιστον τριάντα ελληνικές υπογραφές από τη γειτονιά τους και τους κατά καιρούς εργοδότες τους οι οποίες θα εγγυώνται για την τιμιότητά τους!! Θα έχουν περάσει τις εξετάσεις δηλαδή!
Η γυναίκα του το βρίσκει φανταστική ιδέα: «Σωστά, την Έλενα όπου την έχω συστήσει είναι όλοι κατευχαριστημένοι, σίγουρα θα μαζέψει τις υπογραφές!!!»

Με τους «δικούς μας ανθρώπους» λοιπόν όχι, δεν είμαστε ποτέ ρατσιστές.
Στα πάτρια εδάφη μου κράζουν τους ομοφυλόφιλους, συνεχώς. Εκτός φυσικά από το γιο του Μάκη που έχει το μαγαζί με τα έπιπλα, το γιο του Σάκη που «δεν ενοχλεί» αλλά ότι κάνει το κάνει στη γειτονική πόλη και γενικότερα, οι λιγοστοί «δηλωμένοι» ομοφυλόφιλοι εκεί, εφ’όσον δεν υπέπεσαν ποτέ στο αμάρτημα του να εγκαταλείψουν την πατρίδα για κάποια άλλη πόλη, είναι μια χαρά ενσωματωμένοι στην εκεί κοινωνία. Αν βέβαια εμφανιστεί ομοφυλόφιλος φοιτητής από άλλη πόλη…μαύρο φίδι που τον έφαγε! Θα τον πιάσουν στο στόμα τους και δε θα τον αφησουν μέχρι να πάρει πτυχίο, αν αντέξει φυσικά μέχρι τότε!

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το πόστ του Mahler, που παρουσιάζει το ρατσισμό μεταξύ μεταναστών! Ρίξτε μια ματιά και στα σχόλια, είναι πολύ διαφωτιστικά!
Στο Mahler λοιπόν, ανέφερα κι’εγώ τη δική μου χρόνια εμπειρία από έναν ορκισμένο ρατσιστή, το θείο μου το Βαγγέλη…
Ο θείος μου ο Βαγγέλης είναι απίστευτα ρατσιστής με μία συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα..τους ανύπαντρους!!!!
Δεν τον νοιάζει τι είσαι, αν έχεις σπουδάσει, αν είσαι Έλληνας η ξένος, νόμιμος η παράνομος, αν σου λείπει πόδι η χέρι, αν πιστεύεις στο Θεό η όχι…τίποτα!
Απλώς, αν έχεις καβατζώσει τα 40 για τους άντρες και τα 35 για τις γυναίκες, δε φοράς βέρα και πέσεις στο στόμα του…τη γάμησες!!
Είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί!
Αν ακούσει «μετανάστης», θα στραβώσει τα μούτρα του.
Αν του πεις πως έχει και οικογένεια, θα του κάνει το τραπέζι, θα τον πάρει στη δουλειά του και μπορεί να γίνει και ο καλύτερός του φίλος.
Φυσικά καταλαβαίνετε ποια είναι η άποψή του για το μεταναστευτικό,
«να διώξουμε τα βρωμομπακούρια και να κρατήσουμε μόνο όποιον έχει γυναίκα και παιδί εδώ»!
"Οποιος έχει οικογένεια να νομιμοποιηθεί, τα παιδιά του να πηγαίνουν σχολείο και να παίρνει και επιδότηση! Οι υπόλοιποι όξωωωωω"!

Ξέρω, γελάτε, αλλά ο άνθρωπος είναι αρρωστάκι!
Ψηφίζει ΛΑΟΣ ( για την Οικογένεια, η Πατρίς και η Θρησκεία στα παπάρια του…) και μάλιστα θέλει να κάνει διάβημα στους υπεύθυνους του κόματος να λέγεται σχέτο «Λαικός Συναγερμός». Γιατί συμπαθεί τους παπάδες, που ΠΑΝΤΡΕΥΟΝΤΑΙ και ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ, αλλά θέλει ν’απολυθούν αμέσως όλοι αυτοί που παίρνουν βαθμό, τουτέστιν διαπράττουν το θανάσιμο αμάρτημα του να μείνουν «ΑΝΥΠΑΝΤΡΟΙ ΚΑΙ ΑΤΕΚΝΟΙ»!
Αν τον ακούγατε να σχολιάζει την υπόθεση «Βατοπαίδι» θα παθαίνατε πλάκα, όλος ο κόσμος έβριζε για τη σκανδαλώδη περιουσία των μοναστηριών και ο θείος Βαγγέλης ούρλιαζε «Να τους βγάλουν έξω, να τα γκρεμίσουν τα κωλομοναστήρια τους και να τους υποχρεώσουν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά ρέεεεε, τα τεμπελόσκυλααααα, οι κηφήνεεεεες!!!!»

Στο σπίτι του μετά βίας γίνεται δεκτός κάποιος ανύπαντρος περασμένης ηλικίας και αυτό όταν επιμένει η θεία μου. Η μόνη περίπτωση να τον κάνεις να σε συμπαθήσει είναι να τον κοιτάξεις σαν πληγωμένο κουταβάκι και να του εξηγήσεις πως εσύ ναι, θέλεις να παντρευτείς, αλλά το να βρεις ένα σωστό εν δυνάμει οικογενειάρχη εκεί έξω είναι σα να ψάχνεις βελόνα στ’άχυρα…Τότε θα χάσει τον ύπνο του προσπαθώντας να βρει τρόπο να σε αποκαταστήσει!

Έχει πολλά κτήματα. Δουλεύει μόνο με μετανάστες. Δεν τον ενδιαφέρει η εθνικότητα, αν είσαι μετανάστης και είσαι έστω παντρεμένος και θες να κάνεις παιδί η έχεις ήδη και δουλέψεις στο θείο Βαγγέλη, είσαι άρχοντας!

Βρίσκει δουλειά και στις γυναίκες τους, η θεία μου ταίζει και ντύνει αυτές τις οικογένειες και τους πληρώνει σχετικά καλά. Οι μπάκουροι τη βάψανε! Πρέπει να είναι πολύ απελπισμένος για να προσλάβει ανύπαντρο αλλοδαπό εργάτη. Και αμέσως βάζει λυτούς και δεμένους να βρουν καμιά ανύπαντρη μετανάστρια στην περιοχή έτσι ώστε να τους κάνει προξενιό! Δύο τρεις φορές το έχει πετύχει! Τους πάντρεύει, τους βαφτίζει και τα παιδιά και όλα καλά! Αν ο μετανάστης είναι τόσο ανόητος ώστε να του δηλώσει πως εν πάση περιπτώσει εδώ δεν έχει στον ήλιο μοίρα, τι να την κάνει και την οικογένεια, πέφτει αυτόματα στη δυσμένειά του και με την πρώτη ευκαιρία αντικαθίσταται από παντρεμένο εργάτη!

Την ίδια τύχη στην εκτίμηση του θείου μου έχουν φυσικά και οι διαζευγμένοι, άχρηστα όντα που δεν κατάφεραν ούτε το αυτονόητο, να κρατήσουν μια οικογένεια ενωμένη! Επειδή όμως δείχνει κατανόηση στα νεανικά σφάλματα και τρώει και κάποιες εκλάμψεις λαρτζιάς, αν μετά το διαζύγιό σου παντρευτείς κατευθείαν και τεκνοποιήσεις κιόλας, τότε αποκαθίστασαι αμέσως στη συνείδησή του αφού έσπευσες να διορθώσεις το θανάσιμο αυτό σφάλμα σου!
Τελευταία φορά τον πέτυχα το Πάσχα, σπίτι του. Επιτρέπεται ακόμα να εμφανίζομαι μόνη (αν και μπήκα στο θανάσιμο μονοπάτι των 30+ και ούτε του περνάει από το μυαλό η πιθανότητα πως και να θέλω να εμφανίσω «κάποιον», ο «κάποιος» θα φρικάρει και η επόμενη επαφή μεταξύ μας θα είναι το γράμμα που θα μου στείλει από κάπου μακριά με την υπογραφή «Καλύτερα νεκρός παρά γαμπρός!»

Σ’εκείνο το τραπέζι λοιπόν ο θείος Βαγγέλης ανέκρινε ένα δυστυχή οικογενειακό του φίλο που μόλις είχε παντρέψει την κόρη του, ρωτώντας επίμονα «Πότε θα τη φουσκώσει».
Ο χριστιανός ψέλλισε πως δυστυχώς η κόρη του και ο γαμπρός του τους ξεκαθάρισαν να μην αρχίσουν να τους ζαλίζουν τον έρωτα για εγγονάκι γιατί δε σκοπεύουν να κάνουν σύντομα παιδί και υπάρχει η πιθανότητα να μη θελήσουν και ποτέ.
Καθισμένη κι’εγώ (δυστυχώς) δίπλα στο θείο Βαγγέλη τον άκουσα να μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια του «Αι στο διάολο αλήτες, άχρηστοι, τεμπελόσκυλα, Καιάδας που σας χρειάζεται» και αμέσως μετά ν’ανακοινώνει δυνατά πως «Μία χούντα χρειάζεται που θα επαναφέρει τους νόμους της Αρχαίας Σπάρτης όπου αν είχες περάσει μία ορισμένη ηλικία και ήσουν ανύπαντρος αναλάμβανε η Πολιτεία να σε παντρέψει και να σε γκαστρώσει εννοείται με το ζόρι, διαφορετικά περπατούσες στο δρόμο και οι συμπολίτες σου πετούσαν πέτρες και σε έφτυναν…»
Επαναλαμβάνω, μη γελάτε! Είναι σοβαρό!

Θέλω να πω μ’όλα αυτά, πως ο ρατσισμός είναι διάσπαρτος ανάμεσά μας, εμφανιζόμενος σε εκατομμύυυυυρια μορφές. Παλιά ήμουν κι’έγώ ρατσιστρια. Με μια συγκεκριμένη ομάδα επαγγελματιών. Ο.κ, μεγάλωσα, το κατάλαβα ότι ήταν παράλογο και έστρωσα. Άλλοι (και πάρα πολλοί) είναι με τους ταρίφες. Και διάφορα άλλα.
Εγώ είμαι ρατσίστρια με ένα συγκεκριμένο ζευγαράκι που είχα πετύχει πριν κανα δυο χρόνια, να κράζουν έναν ανάπηρο που βρισκόταν στο καροτσάκι του και έτρωγε με την οικογένειά του στην Πλάκα. Το μαλακισμένο τριβόταν πάνω στην κοπέλα του και της φώναζε «Μωράκι μου πάρτον από’κει, σιχαίνομαι, δε μπορώ να φάω» και αυτή η κλώσσα γελούσε. Ευτυχώς φάγανε τα καντήλια της αρκούδας από τις γύρω παρέες.
Επίσης είμαι ρατσίστρια με όποιον χρησιμοποιεί βία, για οποιοδήποτε λόγο.
Απλά πράγματα.

UPDATE:Xα! Βλέπω ο θείος Βαγγέλης αποκτά πολλούς θαυμαστές σιγά-σιγά!
Λοιπόν, έφαγα φλασιά και θυμήθηκα το συγκλονιστικό! Το ίδιο φάρμακο ( την οικογένεια ντέ!), προτείνει και για τα ΠΡΕΖΑΚΙΑ! Τι αποτοξινώσεις, μεθαδόνες και μαλακίες...αν σπεύσουν οι γονείς τους να τους παντρέψουν, μόλις κάνουν το μωρό...αμέσως ΘΑ ΗΡΕΜΗΣΟΥΝ!!! Η οικογένεια σε ηρεμεί και σε κάνει υπέυθυνο!Αν λοιπόν έχετε στο περιβάλλον σας πρόβλημα με τα ναρκωτικά πράγμα που απεύχομαι, η λύση είναι μία: Κλείστε τον με το ζόρι ένα εξάμηνο σ'ένα δωμάτιο να καθαρίσει το αίμα του από τις ουσίες και μετά βάλτε τον/την να πηδήξει (πηδηχτεί)με το ζόρι!!
Μόλις εμφανιστεί το μωρό, τα ναρκωτικά θα αποτελούν παρελθόν φίλοι μου!

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

2009-06-20T12:40:00.000-07:00

1:
http://anemos5.blogspot.com/2009/06/blog-post_8158.html
Aν μάθαινα πως έχω καρκίνο και ένα χρόνο ζωής, θα τους άφηνα ανάπηρους πριν φύγω.
Μπορεί και να τους έπαιρνα μαζί μου.
Σίγουρα θα τους έπαιρνα μαζί μου.
2:
http://www.i-live.gr/2009/06/17/news-grigoropoulos-case-policeman/
Mακάρι μ’ένα αρχίδι λιγότερο να άλλαζε ο κόσμος.

3:
http://www.i-live.gr/2009/06/17/news-policeman-murdered/
Οι αναλώσιμοι πολίτες σου σ’ευχαριστούν πολύ, αγαπημένο μας Κράτος…

4:
http://greekindependent.blogspot.com/2009/06/132.html
Ντροπή μας.
Ντροπή μας.
Και όποιον ξανακούσω να λέει πως οι εκπαιδευτικοί το μόνο που κάνουν είναι να ξύνονται, χίλιες φορές ντροπή του.
Είδαμε πως τους αντιμετωπίζετε και όταν πάνε να δουλέψουν…

ΠΑΡΑΛΟΓΟ???????

2009-06-09T01:22:00.000-07:00

Ενεργός πολίτης Νο1:

Περπατάω στη γειτονιά μου και μια κοπέλα λίγο μικρότερή μου περπατάει μπροστά μου και ωρρύεται στο κινητό:

"Τους έχω πάρει οχτακόσιες φορές! Μα καλά είναι εντελώς μαλάκες?? Τι κάνουν γαμώ το μπουρδέλο το κράτος μου μέσα, άσε που τις μισές φορές δεν το σηκώνουν!"

Κλείνει το τηλέφωνο, με βλέπει που την κοιτάζω και αρχίζει να μου μιλάει σα να είμαστε γνωστές.

"Παίρνω τη ΔΕΗ και το Δήμο εδώ και δύο ώρες και μ'έχουν γραμμένη στα παπάρια τους! Κοίτα, τα φώτα στις κολώνες στους δρόμους είναι αναμμένα! Κάθε μέρα! Και μεθαύριο θα μας πουν ότι σπαταλάμε άσκοπα ενέργεια και να μην ανάβουμε τα κλιματιστικά! Είναι τρεις το μεσημέρι και ΟΛΑ τα φώτα είναι αναμμένα αό τις 8 το πρωί που ξύπνησα, μέσα στον καύσωνα γαμώ το σπίτι τους, ήμαρτον!"

Δε μπορώ να της πω κάτι.

Της ζητάω τα τηλέφωνα, τα περνάω στο κινητό μου και υπόσχομαι να τηλεφωνώ κι'εγώ.

Και ντρέπομαι που δεν το παρατήρησα εγώ.

Ενεργός πολίτης Νο2:

Φίλος χάνει το σκυλάκι του την ώρα της βόλτας. Του έφυγε. Ψάχνει απελπισμένος αλλά δεν το βρίσκει.

Όταν γυρίζει σπίτι, τα παιδάκια του στο άκουσμα της είδησης αρχίζουν να ουρλιάζουν. Μαζί με τη γυναίκα του αρχίζουν ξανά την αναζήτηση. Χτενίζουν τη γειτονιά, αλλά τίποτα.

Αρκετές ώρες αργότερα κι'ενώ η μισή οικογένεια ερευνά απελπισμένη την περιοχή και η άλλη μισή κλαίει απαρηγόρητα, χτυπάει το κινητό του φίλου μου. Είναι ο κτηνίατρός του.

"Εχω το Σπούκι εδώ, έλα να τον πάρεις", του λέει γελώντας.

Τι είχε συμβεί:

Ενας νεαρός γύρω στα 25 βγήκε για τσιγάρα και συνάντησε τον απελπισμένο Σπούκι ο οποίος ψάχνοντας το αφεντικό του κόντευε να βγει στη Βουλιαγμένης. Το παιδί κατάλαβε πως το σκυλί είναι από σπίτι και έχει χαθεί. Δεν ήξερε τι να κάνει αλλά δε μπορούσε και ν'αντισταθεί στο ικετευτικό βλέμμα του Σπούκι. Τον φόρτωσε λοιπόν στο αυτοκίνητό του και πήρε σβάρνα τους κτηνίατρους της περιοχής που τους ήξερε μιας και ήταν η γειτονιά του. Ο τρίτος κτηνίατρος ήταν ο κτηνίατρος του Σπούκι που τον αναγνώρισε και ενημέρωσε τα αφεντικά του.

"Ούτε να το συζητάτε" απάντησε ο νεαρός όταν ο φίλος μου του πρόσφερε αμοιβή. Δεν έκανα και τίποτα.

"Μα θα έβαζα αύριο πρωί-πρωί αγγελία με αμοιβή", διαμαρτυρήθηκε ο φίλος μου. "Τα παιδιά μου δε θα μου ξαναμιλούσαν αν δε βρισκόταν ο Σπούκι. Εξάλλου, έχασες και τόση ώρα!"

"Για τσίγάρα είχα βγει και μετά θα γυρνούσα σπίτι και θα συνέχιζα να μαλακίζομαι στο ίντερνετ", απάντησε επιθετικά ο νεαρός. "Ούτε μου πήρε παραπάνω από τρία τέταρτα, σιγά, το αυτονόητο έκανα".

"Μα σε παρακαλώ, έστω κάτι ελάχιστο", επέμενε ο φίλος μου. Θα νιώσω άσχημα να μη σε ανταμείψω".

"Άσχημα να νιώσεις που νομίζεις πως τα πάντα αγοράζονται", απάντησε ατάραχος ο νεαρός. "Και άλλη φορά να προσέχεις το σκύλο σου, εγώ το καθήκον μου έκανα".

Χάιδεψε το κεφάλι του Σπούκι και την κοπάνησε ενώ ο κτηνίατρος σχολίαζε πως αν και φιλόζωος το παλληκάρι πρέπει να ήταν και λίγο μισάνθρωπος...

Ενεργός πολίτης 3:

Η κολλητή μου απέκτησε καινούριο αυτοκίνητο. Δεν έχει πληρώσει καν τη δεύτερη δόση. Προχτές το απόγευμα πήγε να το πάρει από το στενάκι που το είχε παρκάρει και...φεύ! Το αμάξι ήταν χτυπημένο, προφανώς από κάποιο βλάκα που ξεπάρκαρε.Η ζημιά ήταν μεγαλούτσικη. Η φίλη μου ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα όταν...

"Κοριτσάκι, έ κοριτσάκι, εδώ στον έχω!!"

Μια γιαγιά ( μπορεί να ήταν και τριακοσίων ετών μου είπε αργότερα η φίλη μου γελώντας), είχε βγει στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου γελώντας και ανεμίζοντας θριαμβευτικά ένα χαρτάκι!

"Πήγε να την κοπανήσει ο αληταράς και κοίταζε αν τον είδε κανένας αλλά εγώ, χι χι, το έγραψα το νούμερό του"!

Περιττό να σας πω πως η φίλη μου πέρασε το απόγευμά της πίνοντας καφέ με το θηλυκό υπέργηρο Αρτέμη Μάτσα...

Ενεργός πολίτης 4:

Ζευγάρι οικογενειακών μας φίλων, με τεράαααστια περιούσία και δύο παιδιά σχεδόν στην ηλικία μου, είχαν εκφράσει προ καιρού στους δικούς μου την επιθυμία τους να υιοθετήσουν ένα παιδί.

"Ήθελα να κάνω και δικά μου αλλά όσο μεγαλώνω βλέπω ότι ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να σώσω κάποιο", εξομολογήθηκε μια μέρα ο σύζυγος στον πατέρα μου. Χρήματα έχουμε, χρόνο έχουμε, γεροί είμαστε, αν δεν το κάνω νομίζω πως δε θα μπορώ να κοιμηθώ πια το βράδυ..."

Προχτές η μητέρα μου μου είπε πως το παιδάκι βρίσκεται ήδη στο σπίτι τους.

"Αποκλείεται", απάντησα εγώ. "Αυτές οι υποθέσεις παίρνουν χρόνια. Η μάλλον, πές μου πόσα σκάσανε γιατί μάλλον το κάνανε αλα Ρίτα..."

"Αν πάρεις παιδί με σύνδρομο Down το έχεις την άλλη μέρα", απάντησε παγερά η μάνα μου.

"Δεν τα θέλει κανένας".

Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί αντί να ξύνονται στις θαλαμηγούς αποφάσισαν να αφιερώσουν από'δω και πέρα το χρόνο, το χρήμα και την ενέργειά τους σε ένα "άρρωστο" παιδί από ίδρυμα. Τα παιδιά τους τους στήριξαν εκατό τοις εκατό. Και το αγαπάνε. Και είναι όλοι ευτυχισμένοι + ο κύριος Δημήτρης μπορεί πια να κοιμηθεί τα βράδια χωρίς να στριφογυρίζει...

Και σας ρωτάω:

Αντί να βρίζουμε τα κόματα, μπορούμε να μοιάσουμε όλοι στους παραπάνω ανθρώπους? Γιατί κατά βάθος, ας μην κοροιδευόμαστε, μέσα μας βρίσκεται η πηγή του κακού...

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΕ ΛΙΓΟ...

2009-05-25T13:16:00.000-07:00

Συγχωρήστε με.
Πνίγομαι στη δουλειά και παράλληλα το Χοντρό Όνειρο αργοσβήνει χωρίς να μπορώ να το βοηθήσω.
Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως θα φύγει έτσι όπως ακριβώς θα ήθελα να φύγω κι'εγώ.
Και πως ήταν τυχερό που δε θα φύγει έτσι.
Καληνύχτα.

2009-05-16T13:24:00.000-07:00

Αντιγράφω από εδώ.

Μετά τα πρόσφατα γεγονότα (για όσους δεν ξέρουν, την πορεία κατά των μεταναστών και τα επεισόδια που σημειώθηκαν στα Εξάρχεια το περασμένο Σάββατο), υπάρχει ένας λόγος παραπάνω για να δείξουμε πως ακούμε αυτούς που προσπαθούν να κάνουν τη ζωή των άλλων λίγο πιο εύκολη, λίγο καλύτερη, λίγο πιο ανθρώπινη.Τα Πίσω Θρανία είναι μια συλλογικότητα δασκάλων και μη που κάνουν μαθήματα σε μετανάστες. Το Σάββατο, 16 Μαΐου, διοργανώνουμε πάρτι για την οικονομική μας ενίσχυση. Θα γίνει στο μαγαζί ακριβώς κάτω από το Στέκι και τα ποτά θα κοστίζουν +1 ευρώ (αυτό το ευρώ θα είναι και τα δικά μας έσοδα). Σας περιμένουμε.

ΥΓ: Θα ήμουν πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος αν είχα την οικονομική άνεση να κάνω δωρεαν μαθήματα σε ανθρώπους και παιδάκια που δε μπορούν να τα πληρώσουν.

Ελπίζω κάποτε να τα καταφέρω.

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ...39 ΚΑΙ ΒΑΛΕ!!

2009-05-10T08:22:00.000-07:00

Κι'εκεί που περιδιαβαίνω ανέμελη στο νέτ μετά από μιά βδομάδα εξαντλητικής δουλειάς και σπασίματος νεύρων (βλέπε κάτω πόστ), ανακαλύπτω αυτό!

Και παθαίνω σόκ!

Όχι, δεν παίζει, δεν είναι δυνατόν! Πρέπει να μάθω!

Η μοναδική γυναίκα που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα η οποία ζεί με τη σύνταξη της ανύπαντρης κόρης, είναι μία σιτεμένη κυριούλα στο χωριό μου η οποία ευτυχώς ενέπεσε στην παραπάνω νομοθετική ρυθμιση γιατί είναι πιό κουτή κι'από τα χόρτα του βουνού και δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να την προσλάβει κανένας εργοδότης ούτε για να μοιράσει διαφημιστικά φυλλάδια.

Με τις φίλες μου μάλιστα, όταν είχαμε πληροφορηθεί από που προέρχονται τα έσοδα της γυναίκας αυτής είχαμε κάνει απίστευτο χαβαλέ, "Ωραίες εποχές", "Αντρέα με τις μαλακίες σου μας κατέστρεψες", "Ισότητα δε θέλαμε, πάρτα τώρα" κτλ!! Εννοείται πως ούτε καν μας είχε περάσει από το μυαλό πως αυτό το πράμα ισχύει ακόμη!!!

Κι'όμως...

Άρχισα να σκέφτομαι αν γνωρίζω καμία περίπτωση ανύπαντρης, ορφανής από πατέρα ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε από το Δημόσιο, από Τράπεζα ή από το Ταμείο Στρατιωτικών...Χα! Η Ελίνα!

"Ρε συ να σε ρωτήσω κάτι? Η Ελίνα πώς στο διάολο ζεί?? Ξέρω ότι δουλεύει σε φροντιστήριο αγγλικών και τα έσοδά της μετά βίας ξεπερνούν τα 650 το μήνα", ψαρεύω στο τηλέφωνο τη φίλη μου τη Σ.

"Παίρνει τη σύνταξη του πατέρα της ρε μαλάκα, δεν το'ξερες???", με αποστομώνει η Σ.

"Εφ'όσον εργάζεται"??? φρικάρω εγώ...

"Ναί, δεν έχει σημασία. Θα την παίρνει για όσο καιρό παραμείνει ανύπαντρη, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ φυσικά!!" σαρκάζει η Σ!

......

"Να σου πώ ρε, η Μ. παίρνει τη σύνταξη του πατέρα της??? Ξέρεις εσύ κάτι τέτοιο???"

ρωτάω στα καπάκια την κολλητή μου που δε χρειάζεται κάν να την ψαρέψω, εκστασιασμένη με την καινούρια μου ανακάλυψη..

"Εννοείται ρε, διευθυντής σε Λύκειο ήταν ο πατέρας της, σούμπιτη την παίρνει τη σύνταξη, κόβεται μόνο όταν παντρευτεί", μου απαντάει αδιάφορα η Ν. για κατι που ήταν κοινό μυστικό για όλους εκτός από μένα φαίνεται!!

"Μα βγάζει χίλια πεντακόσια το μήνα και παίρνει και δύο ενοίκια"..διαμαρτύρομαι εγώ.

"Έτσι λέει ο νόμος, δεν το ξέρεις?' αναστενάζει η Ν. Αρκεί να είσαι ανύπαντρη. Η και διαζευγμένη.

"Αχ, ο δικός μου τι του'ρθε κι'έγινε λογιστής, μου λές????"

.........

"Καλέ δεν το'ξερες????" σκάει στα γέλια η μαμά μου όταν ρωτάω και αυτήν.

Η κυρία Μαίρη και ο Κύριος Σπύρος ποτέ δεν παντρεύτηκαν! Απλώς ο Σπύρος αναγνώρισε τα παιδιά! (οικογενειακοί μας φίλοι γύρω στα εξήντα σήμερα ). Σιγά μη χάσουν ολόκληρη συνταξάρα!!

Και η κόρη του κυρ Θανάση απέναντι παντρέυτηκε στο εξωτερικό και ποτέ δε δήλωσε το γάμο στο Ληξιαρχείο στην Ελλάδα για να μη χάσει τη σύνταξη του κυρ Θανάση!!

Και έχω να πώ τα εξής φίλοι μου.

Καταλαβαίνω πως σε παλαιότερες εποχές που οι γυναίκες δε συνηθιζόταν να εργάζονται, μία ανύπαντρη μεγαλοκοπέλα δεν είχε στον ήλιο μοίρα. Οπότε για τότε μία τέτοια ρύθμιση ήταν ας το πούμε λογική. Όμως μόνο για τις κόρες των τραπεζικών, των Δ.Υ και των στρατιωτικών???

Του αγρότη η κόρη δεν έμενε ορφανή και απροστάτευτη δηλαδή????

Ξεκάθαρος ρατσισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Ακόμη και σήμερα, παρ'όλα τα φεμινιστικά σκιρτήματα που διαπερνούν το κορμί μου, καταλαβαίνω πως η ζωή για μία γυναίκα μόνη της στον κόσμο, ίσως είναι λίγο δυσκολότερη από έναν άντρα μόνο του στον κόσμο. Θες οι χαμηλότερες αμοιβές, οι λίγο πιο περιορισμένες σωματικές αντοχές, κτλ...ίσως ένα τέτοιου είδους βοήθημα για κάποιες να είναι και ευεργετικό.

Για κάποιες άνεργες όμως, που δε δηλώνουν της Παναγιάς τα μάτια στη φορολογική τους δήλωση!

Ο.κ, πεθαίνει ο πατέρας σου, δεν έχεις δουλειά, δεν πρόκειται ίσως να βρεις γιατί είσαι και κάποιας ηλικίας, ωραία, ας σου δώσουμε ένα βοήθημα (και όχι ολόκληρη σύνταξη φυσικά).

Αλλά όχι όταν δουλεύεις, και δη στο Δημόσιο, τουτέστιν δε θα μείνεις άνεργη και έχοντας και εισοδήματα από ενοίκια, μερίσματα ή δεν ξέρω τι σκατά άλλα.

Και βέβαια όχι μόνο αν είσαι κόρη των τριών αυτών αποκλειστικά κατηγοριών (βλ. 1).

3: Το έκτρωμα αυτό είναι άκρως ρατσιστικό για το αντρικό φύλο.

Δηλαδή, μεγαλύτερη ανάγκη έχει η καβατζωμένη ορφανή κόρη, παρά ο άνεργος και απένταρος γιός???

Δεν έχει διαμαρτυρηθεί ποτέ κανένας γιος γι'αυτό το αίσχος??? Η Γενική Γραμματεία Ισότητας τότε γιατί υπάρχει???

4: Η έγγαμη άνεργη με δύο και τρία παιδιά γυναίκα τότε τί να πεί????

Α, ξέχασα, αυτή βρίσκεται υπό την προστασία του συζύγου της τώρα πιά που στάνταρ είναι από μεγαλοβιομήχανος ώς ιδιοκτήτης ΠΑΕ...

ΥΓ: Έχω ένα φίλο γκέι που είναι ορφανός από πατέρα.

Ο πατέρας του ήταν διευθυντής σε τράπεζα.

Σε περίπτωση που ο άνωθεν φίλος μου προβεί σε εγχείριση αλλαγής φύλου, θα μπορέσει κι'εκείνος να διεκδικήσει τη σύνταξη της άγαμης κορασίδας???????

Θα του τηλεφωνήσω τώρα αμέσως!!!

ΥΓ2: Σε περίπτωση που κάποια από'σας λαμβάνει την παραπάνω σύνταξη, καλά κάνει.

Δεν έγραψα το πόστ με σκοπό να κράξω κάποιον. Εφ'όσον ένα κράτος σας κατακλέβει ούτως η άλλως αλλά συνάμα σας παραχωρεί αυτό το (παράλογο έστω) δικαίωμα, καλά κάνετε και το εκμεταλλεύεστε. Και εγώ το ίδιο θα έκανα.

MAFIA AND I...

2009-04-27T02:34:00.001-07:00

UPDATE: Οι νησιώτες τελικά έχουν χάσει τη μπάλα...

Ο Προμηθέας ούρλιαξε ξανά....

Βοήθεια...

Το πενθήμερο που άραξα το Πάσχα ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Πολύ πιεσμένη, ψυχικά και σωματικά, περίμενα πως και πώς να την κοπανήσω ή ΄εστω ν’αράξω σπίτι, να κατεβάσω τηλέφωνα, να παραγγείλω ένα σκασμό φαί και να μαλακίζομαι όλη τη μέρα στο νετ. Θα έβλεπα ΚΑΙ τηλεόραση.
Τα δύο κερασάκια στην τούρτα ‘ήρθαν να επιβεβαιώσουν όλη αυτή τη φόρτιση, μόλις δύο μέρες πριν την άδεια.

Σκηνικό 1:
Βρίσκομαι στο αυτοκίνητο με τη μητέρα μου, αυτή οδηγός, εγώ συνοδηγός.
Εχουμε πεταχτεί στο Τζάμπο να ψωνίσουμε κάτι χαζά δώρα για βαφτιστήρια, ανηψάκια κτλ και γύρω στις 11 το πρωί διασχίζουμε έναν σχετικά κεντρικό δρόμο του προαστίου μας προκειμένου να με παρκάρει στη δουλειά.
Και ξαφνικά…Μπράααααααφφφφφφφφ!!! Ένας τρομακτικός κρότος και το τζάμι του συνοδηγού πέφτει θρύψαλλα πάνω μου. «Πέτρα»! «Σας ρίξανε πέτρα!» αναφωνούν οι περαστικοί που μαζεύτηκαν σε χρόνο dt. Εδώ η πέτρα, εκεί η πέτρα, που είναι η πέτρα όμως?? Παίρνουμε κατευθείαν τους μπάτσους, ευτυχώς δεν έχω πάθει τίποτα γιατί την ώρα που έσπασε το τζάμι μιλούσα στη μαμά μου και είχα γυρισμένο το κεφάλι οπότε τα γυαλιά μου σκάσανε στο σβέρκο.
Εμφανίζονται μετά από λίγο δύο βαριεστημένοι νεαροί με το υφάκι του στυλ «-και-τι-θες-να-κάνω-τω-ρα-που-μου-‘κο-ψες-το-φρα-πε- πρω-ι-νια-τι-κα»…
Μετά από μερικές ηλίθιες ερωτήσεις, μας αποτρέπουν παντελώς από το να κάνουμε μήνυση κατ’αγνώστων ( δε-θα-βγα-λε-τε-ά-κρη…) και εξαφανίζονται.

Την επόμενη μέρα, καθώς διηγούμαι την περιπέτεια στη γειτονιά, ανακαλύπτω πως δεν είμαστε τα μοναδικά θύματα και πως ο δράστες είναι κάτι μαλακισμένα που έχουν σα χόμπι το να ρίχνουν με αεροβόλο σε αυτοκίνητα εν κινήσει καθώς και σε βιτρίνες καταστημάτων. Μάλιστα, ένας κύριος μου έλυσε την απορία για το πώς γίνεται ένα αεροβόλο να σπάσει τζάμι πληροφορώντας με πως υπάρχουν διαφόρων τύπων αεροβόλα πράγμα που δε γνώριζα, είδες τι μαθαίνει κανείς? Έχουν και ξεχωριστό όνομα αυτά που χρησιμοποιούν τα κωλόπαιδα αλλά δεν το θυμάμαι.

Ειρήσθω εν παρόδω, έμαθα και από μία ενθουσιασμένη γειτόνισσα πως συνέλαβαν και το «βιαστή της γειτονιάς» που είχε κάνει τουλάχιστον είκοσι βιασμούς και να, σ’αυτή την πολυκατοικία έμενε!!!
Να με ενημερώσει κάποιος καλός γείτονας τόσο καιρό ότι κυκλοφορούσε βιαστής στη γειτονιά δεν έπαιζε, τώρα που τον έπιασαν μου το έχουν πεί τρείς!
Τον ήξερα φατσικά τον τύπο. Ένας σαραντάρης με τα πάντα «κα-νο-νι-κά», σπίτι, δουλειά, οικογένεια κτλ…
Προτιμώ τα βλαμμένα με το αεροβόλο τελικά.

Σκήνή 2:
Κάνω μάθημα σ’ένα παιδάκι δημοτικού που μου έχει κάνει τη ζωή μάυρη.
Πάντα υποστήριζα ότι για τη συμπεριφορά των παιδιών φταίει πρωτίστως το σπίτι και όχι τα ίδια, αλλά εκείνη την ώρα δυστυχώς μόνο το παιδί έχω μπροστά μου και μέχρι να πάρω τηλ. Τους δικούς του να τος διαολοστείλω μου έχουν περάσει τα νεύρα.
Το ρωτάω κάτι πάρα-πάρα πολύ εύκολο που το έχουμε πεί πέντε φορές μέσα στο τελευταίο τέταρτο. Φυσικά δε μου απαντάει. Το ξαναρωτάω, το ξαναμαναξαναρωτάω, τίποτα. Απελπισμένη του σχηματίζω την απάντηση με τα χείλη μου, χωρίς να βγάλω ήχο.
«Γιατί κουνάς έτσι το στόμα σου, από τα τσιμπούκια σου’μεινε»??? με ρωτάει.
Αυτόματα μάζεψα την τσάντα μου και έφυγα γιατί αν έμενα θα του έστριβα το λαιμό.

Σκηνή 3:
Έχουμε καλέσει τη μάνα του παραπάνω παιδακίου για συστάσεις. Της αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά κατορθώματα του κανακάρη της και της επισημαίνουμε πως μ’αυτή τη συμπεριφορά θ’αναγκαστούμε να τον σουτάρουμε.
«Δεν έχουμε πεί δε θα βρίζεις έξω???» μαλώνει αυτή το οχτάχρονο καμάρι της που ακούει.
(Μέσα μάλλον δεν υπάρχει πρόβλημα να βρίζει…)
-Βούλωστο εσύ μωρή καρ….α, της απαντάει ο μικρός Βέλτσος.

Και το βούλωσε….

ΣΕ ΕΙΔΑ ( ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΔΑ ΟΛΑ!!!)

2009-04-02T03:29:00.000-07:00

Πριν δύο χρόνια ( και κάποιοι ακόμα) διαβάζαμε μανιωδώς Αthens voice. Ξέρω, αρκετοί διαφωνείτε με τα δύο γνωστά free press και τις σκοπιμότητες που ενδεχομένως παίζουν από πίσω, αλλά για μένα που δεν τα πολυψειρίζω τα πράγματα, εκείνη την εποχή ειδικά ήταν μία όαση, σαν κάποιος να ανακάλυψε ξαφνικά πως σ’αυτή την πόλη δεν κυκλοφορούν μόνο ξανθιές και γραβατωμένοι που όλη τους η έννοια είναι τι θα φορέσουν στα μπουζούκια το βράδυ, αλλά κι’άλλου είδους κόσμος ο οποίος καμία σχέση δεν έχει με τη lifestyle γκλαμουριά που βλέπεις να διαφημίζεται παντού και αναρωτιέσαι αν ζεις σε άλλο πλανήτη. Γράφανε και κάτι δημοσιογράφοι που συμπαθούσα, έτυχε να δουλέψουν και κάποιοι γνωστοί εκεί, και κόλλησα.

Αγαπημένη στήλη της παρέας το «ΣΕ ΕΙΔΑ». Μιας και όλοι κάπου στο κέντρο κυκλοφορούσαμε πρωί-βράδυ, μιας και όλοι είχαμε μπανίσει κατά καιρούς ένα καλό τεμάχιο που θα άξιζε να αναζητήθεί στη στήλη, δυο-τρεις μάλιστα ( ανάμεσά τους κι’εγώ) ήμασταν από τους τυχερούς που κάποιος μας πρόσεξε και μας χάρισε τη δέσουσα θέση στη στήλη αλλά και στα μάτια της υπόλοιπης παρέας ( και όχι, μη φανταστείτε πως γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου από τη στήλη γιατί πρώτον είναι ξεφτίλα και θα ξεράσω και δεύτερον ήταν απλώς ο αντιπαθέστατος και ελαφρώς αυτιστικός υπάλληλος στα Έβερεστ που έβαζε αγγελίες για όποια είχε σταμπάρει στις 7μιση το πρωί να παίρνει καφέ με βάση τα ρούχα που φορούσε- άμα δεν έχει δουλειά ο άνθρωπος…)

«Εμένα δε μ’έχει προσέξει καμία!!!!», βογγουσε ο κακομοίρης ο Γ.
«Πρωί-μεσημέρι-απόγευμα-βράδυ έξω, καμία»!
«Και προσέξανε εσένα στις 7 το πρωί που είσαι σα σαφρακιασμένο λείψανο μωρή» (εγώ είμαι αυτή).
«….και αν συνεχίσεις να τσιρίζεις σαν το τελευταίο ανθυπογκομενάκι ούτε πρόκειται»..του φύσηξα τον καπνό στη μούρη και έκλεισα το μάτι στους υπόλοιπους…

Η αγγελία μπήκε 4 μήνες μετά για να μην καρφωθούμε, στα γενέθλια του. Χρειάστηκε να φτιάξουμε ένα καινούριο e-mail στο οποίο αν ψάρωνε ο Γ. μπορούσε να απαντήσει και δημοσιεύσαμε μια μαλακία του στυλ «Σε βλέπω στο τάδε μπάρ (το στέκι μας), πότε θα έρθεις να μου μιλήσεις σκληρό αγόρι, πότε θα με πάς βόλτα με την transalp (έτσι γράφεται?) και τέτοια. Δυστυχώς ο μικρός αποδείχτηκε πιο έξυπνος, δε μάσησε και μετά από ένα υπερβρισίδι το θέμα ξεχάστηκε.

Αμ δε…Κάποιους μήνες μετά ήθελα να υπογράψω σε ένα φόρουμ και μάζευα mail φίλων. Ξαφνικά θυμήθηκα πως έχω άλλο ένα πρόχειρο, έτοιμο, εκείνο της φάρσας. «Ωραία, λέω, να υπογράψω και μ’αυτό!»
Μία που το άνοιξα και μία που κόντεψα να πάθω έμφραγμα.
Δε φαντάζεστε πόσος κόσμος είχε μπει και είχε απαντήσει στην αγγελία.
Εξαιρώντας τα σπάμ, βρήκα περίπου 25 mails, μπορεί και παραπάνω.
Όλες (και όλοι) ήθελαν να συναντηθούν με το άτομο που έβαλε την αγγελία.
Οι απαντήσεις έπαιζαν ανάμεσα στο «Συχνάζω κι’εγώ κατα’κει, δεν ξέρω αν είμαι αυτός που είδες αλλά θα ήθελα να σε γνωρίσω», μέχρι και το «Δεν έχω μηχανή οπότε δεν είμαι αυτός που είδες, όμως το κινητό μου είναι το 69…,πάρε με, αλήθεια, είσαι άντρας η γυναίκα???»

Περιττό να σχολιάσουμε πως όλοι αυτοί οι κατεστραμμένοι, προφανώς δεν είχαν απαντήσει μόνο σε μία αγγελία αλλά σε άπειρες.
Λαμβάνοντας υπόψη πως η δική μας αγγελία ήταν από συνηθισμένη έως και αδιάφορη, φανταστείτε τι γίνεται σε πιο έξυπνες/συναρπαστικές/γαμάτες…

Και σας ρωτώ:
1: Πόση, μα πόση αγαμία παίζει τελικά σ’αυτή την πόλη?????

2: Είναι όντως όλοι αυτοί ΤΟΣΟ αγάμητοι και απογοητευμένοι ή ανάμεσά τους κυκλοφορεί κόσμος που έχει νορμάλ ερωτική ζωή αλλα παραταύτα ψάχνεται σαν το τελευταίο λιγούρι????
( αν μάθαινα κάτι τέτοιο για το δικό μου έτερον ήμισυ θα’πεφτα από τον έκτο…)
3:Όταν οι περισσότεροι από’μας προσπαθούμε να χωρέσουμε σ’ένα εικοσιτετράωρο άπειρες ώρες δουλειάς, σχέση (ή γάμο και παιδιά), φίλους, πλύσιμο/μαγείρεμα/σίδερο/καθάρισμα/λογαριασμούςγιατρούς/σκατά/ότι να’ναι…πως γίνεται να υπάρχει κόσμος που έχει τόσο άπειρο ελεύθερο χρόνο ώστε να ψάχνει ΚΙ’ΑΛΛΟΥΣ μέσα στις αγγελίες???
Που δουλεύουν???
Δουλεύουν???
Η εγώ ξαφνικά αισθάνομαι τόοοοσο μαλάκας??????

υγ: Ευχαριστώ πολύ-πολύ όσους μου έστειλαν ευχές!

Να τα εκατοστήσω σαν τη γιαγιάκα!!!

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

2009-03-21T06:52:00.000-07:00

"Ανοικτή επιστολή πρός τον πρωθυπουργό Κ.Καραμανλή έστειλε σήμερα ο Απεργός Πείνας Θεόδωρος Τενέζος.Η επιστολή κοινοποιήθηκε σέ όλους τούς πολιτικούς αρχηγούς,όπως και στόν Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Προς Πρωθυπουργό...κ.Κ.ΚαραμανλήΑριθμ. Πρωτ. Κ2549/20-3-2009Α

ξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Ονομάζομαι Θεόδωρος Τενέζος.Το επάγγελμα μου είναι μικρομεσαίος επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στον χώρο του χάλυβα και συγκεκριμένα στην εμπορία, μεταποίηση και τοποθέτηση σιδηρού μπετόν για οικοδομέςΑυτοδημιούργητος!Στον χώρο του χάλυβα από το 1989,εργαζομενος αρχικά σε μικρές οικοδομές και αργότερα σε μεγάλα τεχνικά έργα ανά την Ελλάδα ,συνεργαζόμενος με πολλές τεχνικές εταιρίες.Το 2004 εξαγόρασα μια εταιρία εμπορίας σιδηρού (στον Ρεντη,στην βιομηχανική ζώνη του Ελαιώνα)που εμπορεύονταν αποκλείστηκα σίδηρο της χαλυβουργίας SIDENOR,με κύκλο εργασίας 250 τόνους τον μήνα.Μέσα σε 18 μήνες με πολύ κόπο και δουλειά ο κύκλος εργασίας έφτασε τους 1100 τόνους , δηλαδή ανάπτυξη 11% μηνιαίως.Η επιχείρηση απασχολούσε 220-250 άτομα προσωπικό.Το 2006 αισθανόμενος περιορισμό στην άνοδο της επιχείρησης μου από τις χαλυβουργίες και τους χονδρεμπόρους τους ,αποφάσισα να φέρω σίδερο από το το εξωτερικό (από χώρες της Ε.Ε.).Για αυτή μου την κίνηση ,που ήταν ενάντια στα συμφέροντα των χονδρεμπόρων και των χαλυβουργιών( διότι η τιμή του εισαγόμενου έπεφτε 80- 100 ευρώ /τόνο , πιο φθηνό ),το καρτελ του χάλυβα με προειδοποίησε μέσω επωνύμου μεγάλου χονδρεμπόρου να μην προβώ στην εισαγωγή.Δεν συμμορφώθηκα στην εντολή τους και σε 2 μήνες με συλλογικό εμπάργκο μου κλείσανε την επιχείρηση, καταστρέφοντας εμένα, τον συνεταίρο μου και τους εργαζομένους μας.Προσέφυγα στο νομοθετημένο όργανο του κράτους την Επιτροπή Ανταγωνισμού με καταγγελία από το 2006,για κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης ,οικονομικής εξάρτησης και οριζοντίων συμπράξεων, δηλαδή καρτελ.Η Επιτροπή Ανταγωνισμού αντί να προφυλάξει τόν καταγγέλλοντα, ως όφειλε, με σωρεία από παρανομίες και παραλείψεις πρόσφερε απλοχέρη και πλήρη κάλυψη στους καταγγελμένους ,δηλαδή τις 3 χαλυβουργίες και τους χονδρεμπόρους τους , παρά την επιβεβαίωση της καταγγελίας μας από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) τον Ιούνιο του 2008.Απελπισμένος κατάφυγα στους αρμοδίους υπουργούς κ. Φώλια και κ. Χατζηδάκη καθώς και στον υφυπουργό κ. Βλαχο, ζητώντας τα αυτονόητα, δηλαδή να λειτουργήσει η Ε.Α. σύμφωνα με τους νόμους του Ελληνικού κράτους και της Ε.Ε.Η απάντηση που έλαβα ήταν σιωπηρά αρνητική και ο κύριος Βλάχος μου δήλωσε ?Εγώ αυτόν τον ογκόλιθο που λέγεται ΣΙΔΕΝΟΡ δεν μπορώ να τον μετακινήσω?!!Με μεγάλη μου λύπη διαπιστώνω δυστυχώς ότι τα μεγάλα συμφέροντα εξουσιάζουν τις δομές και τους μηχανισμούς δικαιοσύνης του Ελληνικού κράτους ,καθώς και ότι έχουν επιβληθεί πλήρως στον πολιτικό κόσμο διαβρώνοντας τους θεσμούς και την έννοια της Δημοκρατίας.Η αγανάκτηση και η απελπισία ως άνθρωπο και Έλληνα πολίτη με οδήγησε στην έσχατη μορφή διαμαρτυρίας μέχρι τέλους ,την Πολιτική Απεργία Πείνας.Για 36η ημέρα βρίσκομαι έξω από τα γραφεία της Ε.Α.,Πατησιων 70 και Κοτσικα, καταγγέλλοντας την δομή του πολιτικό-οικονομικού συστήματος που μας έχει οδηγήσει ως πολίτες και ως χώρα στην απόγνωση, την φτώχια και τελικά την καταστροφή!Κύριε Πρωθυπουργέ Νιώθοντας στο πετσί μου για 36 ημέρες την απάθεια και την αδιαφορία, ακόμα και σε ανθρωπιστικό επίπεδο, για την ζωή μου από τον πολιτικό κόσμο, σας ζητώ:Αν πραγματικά είστε γνήσιος πολιτικός άνδρας και αγαπάτε τον Ελληνικό λαό, καλέστε σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο και-ζητήστε συγνώμη από τους Έλληνες πολίτες για την εξαθλίωση που έφτασε το Ελληνικό κράτος.-αποτινάξετε τον ζυγό των μεγάλων συμφερόντων που σας κρατά δέσμιους-και καλέστε ελεύθεροι πλέον τον Ελληνικό λαό να στηρίξει ένα καινούργιο ξεκίνημα, με την συμμετοχή αντιπροσώπων της κοινωνίας των πολιτών, του πολιτικού κόσμου στο κοινοβούλιο , σε Πανεθνική συνδιάσκεψη με σκοπό να χτίσουμε όλοι μαζί ένα κράτος δικαίου και Ισονομίας χωρίς ταξικές και οικονομικές διαφορές.Για να αντιμετωπίσουμε την επερχόμενη, οικονομική και πολιτική, κρίση από κοινού. Για το καλύτερο ΑΥΡΙΟ όλων μας!

Με πραγματική Αγάπη, Αθήνα 20-3-2009

Ο απεργός πείνας για 36η ημέρα Θεόδωρος Τενεζος "

Με πραγματική Αγάπη, Αθήνα 20-3-2009Ο απεργός πείνας για 36η ημέρα Θεόδωρος Τενεζος "http://www.stopcartel.gr/gr/view.php?id=279

Το κείμενο το αντέγραψα από το Τρωκτικό, αλλά πάρα πολλά μπλόγκς έχουν αναλάβει να κάνουν γνωστό το θέμα, το οποίο σημειωτέον έχει αγνοηθεί παντελώς από τα ΜΜΕ.

Από το το μπλόγκ του Laplace επίσης αντιγράφω το παρακάτω.

Πάρτε όλοι ένα τηλέφωνο τον άνθρωπο, το αξίζει...

Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ,μου έδωσε την άδεια του να τον πάρετε τηλέφωνο 6982009287 εmail tenezos@hotmail.com, μου ειπε 'οτι εμείς του δίνουμε δυναμη να συνεχίσει .

ΓΕΙΤΟΝΕΣ????????????

2009-03-12T02:39:00.000-07:00

Ο κόσμος είναι αηδιαστικά μικρός, αυτό έχω να πω.

Τους πέτυχα πριν λίγο στον ΟΑΕΔ.

Έκαναν αίτηση για το επίδομα θέρμανσης!!!!

Φαίνεται δεν τη ζεσταίνει αρκετά το πτώμα που φοράει ολημερίς κι'οληνυχτίς.

...και με φρίκη διαπίστωσα πως μάλλον είμαστε και γείτονες!

Με αναγνώρισαν κι'αυτοί και έκαναν σα να είδαν τον Αντίχριστο!

Την επόμενη φορά θα φωτοτυπήσω τα σχόλια του παλιού πόστ να τους τα δώσω να τα διαβάσουν.

Προς το παρόν πάω να ρίξω κανά μπινελίκι γιατί σε λίγο φεύγω για δουλειά.

Σας φιλώ!

ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ...

2009-03-06T13:10:00.000-08:00

Με κάλεσε η Τανίλα σε ένα παιχνιδάκι.
Κι'εκεί που πήγα όλο χαρά να σερφάρω λιγάκι συλλογιζόμενη πέντε ασήμαντα φαινομενικά πραγματάκια που μ'εκνευρίζουν, ανακάλυψα αυτό.
Και εκνευρίστηκα πολύ.
Πάρα πολύ.
Τανίλα σου χρωστάω μια τεσσάρα.
Δείτε το και πείτε μου...

Οφείλουν να πάρουν Δημόσια θέση για το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στο Δημοτικό Σχολείο Καλυβών!Δεν μπορεί και δε δικαιολογείται να σωπάσει κανείς!-Σύλλογος Διδασκόντων του Σχολείου!-Διευθυντής Εκπαίδευσης του Νομού!-Σχολικός Σύμβουλος Εκπαιδευτικών!-Νομάρχης Χαλκιδικής!-Δήμαρχος Πολυγύρου! (και για τη στήριξη που επικαλείται ο Σύλλογος Γονέων)-Δημοτικό Συμβούλιο Πολυγύρου!-Σύλλογοι Εκπαιδευτικών του Νομού!
Η ΣΙΩΠΗ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΟΧΕΣ!!!

http://respentza.blogspot.com/2009/03/blog-post_8215.html

Όποιος θέλει να διαμαρτυρηθεί ( εγώ το έκανα ήδη)
mail@dimkalyv.chal.sch.gr

Με την ευγενή χορηγία του ελληνακίου.

Update: Είδα κι'αυτό και ξέρασα....

ΣΚΡΟΥΤΖ???????

2009-02-25T09:16:00.000-08:00

Με αφορμή τα δύο τελευταία πόστς της φίλης εξώφθαλμης καθώς κι'αυτά που είτε μου συμβαίνουν, είτε ακούω τον τελευταίο καιρό, αποφάσισα ν'ασχοληθώ και μ'ένα θέμα που ανέκαθεν σιχαινόμουν- τα φράγκα.

Κατά βάθος το πρόβλημα δεν είναι πως τα σιχαίνομαι εγώ αλλά πως με σιχαίνονται εξ'ίσου κι'αυτά, αλλά μιας και δεν έχω φτάσει σε τόσο τραγική (η γελοία) κατάσταση ώστεν' αρχίσω να ζητιανεύω στη μπλογκόσφαιρα, αυτό θα το θίξουμε κάποια άλλη φορά.

Το πρόβλημα είναιπως η περιβόητη οικονομική κρίση, είτε υπάρχει, είτε δεν υπάρχει, είτε ήρθε, είτε δεν ήρθε, είτε θα'ρθει, είτε δε θα'ρθει, είτε είναι φτιαχτή, είτε όχι,μας έχει γαμήσει.

Έγραψα και στην εξώφθαλμη πως αν εξαιρέσεις τους τελευταίους δύο μήνες, εγώ χαμπάρι δεν είχα πάρει από οποιαδήποτε κρίση, μιας και την κρίση στο πορτοφόλι μου την έχω συνηθίσει εδώ και πολλάαααα χρόνια. Το ίδιο ισχύει και για την εργασιακή ανασφάλεια. Ο μόναδικός λόγος που δεν πανικοβλήθηκα ποτέ, λυπάμαι που το λέω αλλά είναι η σιγουριά πως ότι και να συμβεί θα έχω πάντα ένα κεραμίδι πάνω απ'το κεφάλι μου, για το οποίο κεραμμίδι έχουν φροντίσει άλλοι και τους ευχαριστώ πολύ. Επιπροσθέτως, ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν επιθυμούν να κάνουν οικογένεια και μάλλον δύσκολα θ'αλλάξω γνώμη, οπότε παρηγοριέμαι στη σκέψη πως τουλάχιστον θα ψοφάω που θα ψοφάω στο άγχος για την υπόλοιπη ζωή μου, τουλάχιστον θ'αγχώνομαι μόνο για έναν και όχι για περισσότερους. Όπως και να το κάνεις είναι μία λύση κι'αυτή...

Τους τελευταίους δύο μήνες όμως κάτι έχει αλλάξει. Όλοι είναι πανικόβλητοι, ακόμη κι'εκείνοι που διαθέτουν σταθερότατα εισοδήματα. Τι να πούμε δλδ και οι υπόλοιποι...Γιατί τον πανικό όλων των άλλων τον πληρώνουν κατά κύριο λόγο οι ελεύθεροι επαγγελματίες και δεν εννοώ τους πρεζέμπορους ούτε τον εισαγωγέα παιδικών παιχνιδιών από Κίνα.

Η μητέρα ενός μαθητή μου μου εξομολογήθηκε έντρομη πως παρ'όλο που μου χρωστάει ήδη δύο μήνες, δεν έχει χρήματα να με πληρώσει. Αν με πληρώσει, θ'αναγκαστούν να μη φάνε κρέας ένα μήνα, ήταν κατά λέξη αυτό που μου είπε. Τη λυπήθηκα. Είναι καλή και αξιοπρεπής κοπέλα. Και της είπα να μην αγχώνεται και να μου τα δώσει όποτε έχει. Και όσα έχει. Για να προλάβω την ερώτηση που πιθανότατα σας έρχεται στο μυαλό, ο άντρας της είναι ελαιοχρωματιστής, κυρίως δηλαδή ανακαινίζει σπίτια, και ποιός να κάνει ανακαίνιση τέτοιες εποχές...

Η φίλη μου η Β. δουλεύει σε δικηγορική εταιρεία. Προχτές στο τηλέφωνο μου εξομολογήθηκε πως δεν έχει κοιμηθεί εδώ και μια βδομάδα γιατί κάτι πήρε τ'αυτί της πως στην εταιρεία συζητούν για περικοπές προσωπικού.

-Εσένα γιατί να σ'απολύσουν? απόρησα.

-Γιατί δεν έχουν δουλειά, μου απάντησε. Δουλεύουν κυρίως με συμβόλαια και πλέον έχουν παγώσει ΚΑΙ οι αγοραπωλησίες ΚΑΙ τα δάνεια, άρα σε ποιόν να κάνεις συμβόλαια? Η κίνηση έχει μειωθεί στο 1/5 σε σχέση με πέρισυ.

Ο γείτονάς μου ο Δ. έχει ξυλουργείο. Ο πατέρας του δηλαδή. Μέχρι πρόπερσι είχαν και δύο υπαλλήλους. Φέτος είναι οι τρεις τους, ο Δ, ο πατέρας του και ο γαμπρός του. Κοινώς από αυτό το ξυλουργείο κάποτε ζούσαν πέντε άτομα (οκογένειες), τώρα δε βγαίνουν ούτε οι τρεις που το δουλεύουν. Ο λόγος είναι απλός- τα έπιπλα που φτιάχνουν κοστίζουν πολύ ακριβότερα από εκείνα του ΙΚΕΑ και άλλων παρεμφερών καταστημάτων. Η αλήθεια είναι πως κάποτε είχα σκεφτεί να πω στο Δ. να μου φτιάξει μια συρταριέρα αλλά όταν έμαθα πόσο θα μου κόστιζε, φιλική τιμή πάντα, κόντεψα να πάθω έμφραγμα. Αναρωτιέμαι όμως, τι απέγινε όλος εκείνος ο κόσμος που απευθυνόταν στο Δ?

Τα ίδια ζόρια τραβάει το μαγαζί με πετσέτες, κουρτίνες κτλ της γειτονιάς ( ο κόσμος πάει λαική), ο φωτογράφος (αυτόν τον λυπάμαι περισσότερο απ'όλους), το μαγαζί με τα χαλιά και τις μοκέτες ( και πάλι η λαική), αλλά κυρίως οι φίλοι που ασκούν όπως εγώ ελεύθερο επάγγελμα.

"Δεν πληρώνει πλέον κανένας", ακούω όλο και συχνότερα. Φίλη μεταφράστρια που συνεργάζεται με κανάλια και φερέγγυες υποτίθεται εταιρείες, έχει μαζέψει πλέον πενταψήφιο αριθμό χρωστούμενων. Εχει καταντήσει να τους παρακαλάει κάθε μέρα από το τηλέφωνο έστω και για ένα μέρος των ποσών που της οφείλουν. Φίλος καμεραμάν που εργάζεται με δικό του συνεργείο σε ανεξάρτητες παραγωγές, τα ίδια και χειρότερα (άσε που πλέον οι μισές εκπομπές κόβονται). Άλλος φίλος προσπαθεί να πουλήσει ένα γαμάτο διαμερισματάκι σε εξευτελιστική τιμή εδώ και οχτώ μήνες και τον έχει πιεί άσχημα ( ο ενοικιαστής του διαμερισματακίου την κοπάνησε αφήνοντάς του απλήρωτα όχι μόνο έξι νοίκια αλλά και τα κοινόχρηστα και τους λογαριασμούς...).

Και οι περισσότεροι από τους ανθρώπους αυτούς έχουν και οικογένεια πίσω τους.

Και τους λυπάμαι.

Γιατί ξέρω πως δε βαράνε ζόρια γιατί έχασαν κάποια συγκλονιστική πολυτέλεια, αλλά για υπαρκτούς και σοβαρούς λόγους.

Και φυσικά δεν πρόκειτα για τέτοιου είδους οικογένειες, διαφορετικά αυτή τη στιγμή δε θα προβληματιζόμουν αλλά απλώς θα έκραζα.

Ως συνήθως!

ΨΟΦΑ...

2009-02-11T01:55:00.000-08:00

Ώρα πέντε παρά τέταρτο. Πολύ στενό μου πρόσωπο βρίσκεται στο γραφείο.

Χειρότερη από την Τανίλα, καταριέται τις κλώσσες στη δουλειά όλη μέρα κι'όλη νύχτα..

"Δε μπορώ άλλο να περνάω τη μισή μου μέρα μαζί με γκόμενες που βάζουν τη μάνα τους να τους γράφει τον Αρναούτογλου να τον δούνε το βράδυ", μου εξομολογείται...

Μια και έχει πάει πέντε παρά τέταρτο κι'αφού έχουν την πολυτέλεια να δουλεύουν σε εταιρεία που σέβεται το οχτάωρο, αρχίζουν να κλείνουν σιγά-σιγά τα pc και να ετοιμάζονται να την κοπανήσουν.

Το ξανθό σούργελο 1 έχει ήδη κάνει log out και ρωτάει απορημένη:

"Το πρωί στο κέντρο είχαν κλείσει τους δρόμους, θα είναι ανοιχτά τώρα λέτε?"

Το ξανθό μπάζο 2 απορεί κι'εκείνο:

"Ποιός τους είχε κλείσει καλέ?"

"Ξέρω'γω, απαντάει η φίλη της, ΚΑΤΙ ΒΑΡΕΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΑΝΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ ΜΟΥ'ΠΑΝΕ, ΤΡΈΧΑ ΓΥΡΕΥΕ..."

Κοίτα λοιπόν, αμόρφωτο, απαίδευτο και άξεστο πιθήκι.

Αν ήσουν μία θα ήσουν γραφική.

Δυστυχώς όμως είστε πολλοί, πάρα πολλοί, ανυπόφορα πολλοί...

Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι βαρεμένοι που αγωνίζονται εδώ και αιώνες για σένα, το τελέυταίο που θα έκανες αυτή τη στιγμή θα ήταν να μασάς τσίχλα και να βάφεις τα νύχια σου μπροστά στο pc. Το πιο πιθανό θα ήταν να έσπαγες πέτρες σε κανα νταμάρι ή να ζητιάνευες στο κρύο προκειμένου να ταίσεις τα οχτακόσια παιδιά σου. Μπορεί να είχες ήδη πεθάνει από την πείνα. Όπως έχουν πεθάνει εκατομμύρια "βαρεμένοι" με φριχτά βασανιστήρια προκειμένου να γλιτώσεις εσύ αυτή τη μοίρα.

Βασικά δεν έπρεπε.

Θα σου άξιζε.

Απορώ που βρίσκουν όλοι αυτοί οι βαρεμένοι το κουράγιο να παλεύουν για άτομα σαν εσάς. Δε θα πάρετε χαμπάρι ποτέ. Δε θα πείτε ευχαριστώ ποτέ. Ζούμε στην κοινωνία της πληροφορίας κι'εσείς σερφάρετε μόνο στη σελίδα της Βέφας μπας και τον συγκλονίσετε με κάποια καινούρια συνταγή για γκουρμέ παστίτσιο.

Γκρινιάζετε. Συνεχώς. Για την ακρίβεια, για το χαμηλό μισθό σας, για το ότι δε βρίσκετε δουλειά...

"Αλλά τι να κάνουμε"? είναι το μότο σας. Δεν κάνετε τίποτα. Ποτέ. Ούτε με την ψήφο σας "γιατί αυτό είναι το κόμα μας, κουτσό, στραβό, τι να κάνουμε"?

Και όταν τολμάει κάποιος να κάνει κάτι τον κράζετε. Οι βαρεμένοι...που τρέχουν και κάνουν πορείες μέσα στη βροχή για μια καθαρίστρια την ώρα που αρχίζει η Δρούζα...

Ενώ εσύ νιώθεις ικανοποιημένο με τον εαυτό σου ελεεινό πιθήκι...Μετά τη δουλειά θα πεταχτείς από το Hondos ν'ανανεώσεις το στόλο σου και μετά θα τρέξεις γραμμή για το καναπεδάκι σου. Και την τηλεορασούλα σου. Μπορεί να δεις φασαρίες στο κέντρο. Δε θ'αναρωτηθείς τι έγινε. Δε θα μάθεις ποτέ, δε σ'ενδιαφέρει. Θα γελάσεις χαιρέκακα, χι χι, "όρεξη που την έχουνε, μα καλά, βλαμμένοι είναι?", θα αναρωτηθείς.

Βασικά είναι όντως βλαμμένοι.

Που θέλουν ν'αλλάξουν τον κόσμο για κάτι ζώα σαν εσένα. Θέλω να τους συναντήσω και να τους πω ότι δεν αξίζει. Πως δε θα πεις ποτέ ευχαριστώ. Ακόμη και να άλλαζε κάποτε ο κόσμος ΄πάλι θα τον έκανες σύντομα σαν τα μούτρα σου. Πιθήκι. Εσύ και οι όμοιοί σου. Γι'αυτό και δε σου αξίζει τίποτα. Τίποτα.

ΥΓ: Συγγνώμη που δεν απαντάω στα σχόλια. Είμαι πιεσμένη και εχω να επιλέξω μεταξύ αυτού και του να σερφάρω όσο προλάβω στα μπλογκάκια σας. Προτίμησα το δεύτερο προς το παρόν. Ευχαριστώ!

THE MALL...

2009-01-26T13:35:00.000-08:00

Περιττό να διευκρινίσω πως σιχαίνομαι αφ’ενός το mall και το κάθε mall που προσπαθεί να με πείσει πως αν δε βγω τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα για ψώνια αποτελώ την πεμπτουσία του loser που το μόνο που του απομένει σ’αυτή τη ζωή είναι να φορέσει μια κουκούλα και να σκάσει για πλιάτσικο στα burberries μόλις ξαναδοθεί η ευκαιρία γιατί διαφορετικά με τι μούρη να κυκλοφορήσει όξω και αφ’ετέρου – και κυρίως- τον ΚΟΣΜΟ που συχνάζει στα σιχαμερά αυτά εμπορικά.
Το κακό συγκεκριμένα με το mall όμως είναι πως βρίσκεται κοντά στο πατρικό μου.
Και βολεύει.
Ειδικά όταν Τετάρτη βράδυ, γυρίζοντας χώμα από τη δουλειά ανακαλύπτεις πως δεν έχεις πάρει δώρο για την Πέμπτη το βράδυ. Που θα σούρεις τα κομμάτια σου να πας σ’εκείνα τα γενέθλια. Και η μόνη λύση είναι να πεταχτείς το πρωί στο mall. Γιατί είχες σχεδιάσει τι δώρο θα πάρεις εδώ και βδομάδες, κάτι ειδικό που ο Θ. θα αποθεώσει. Μόνο που το ειδικό μαγαζί δε θα το βρεις πουθενά αλλού κοντά στα βοσκοτόπια που κατοικείς. Άρα θα πεταχτείς αύριο στο mall.
Ούπς, μόλις θυμήθηκες πως αύριο αρχίζουν οι εκπτώσεις, αλλά σιγά, εσύ θα πας πρωί πρωί ούτως η άλλως, με το που ανοίξουν τα μαγαζιά θα είσαι εκεί, οπότε δε θα ταλαιπωρηθείς. Θα’σαι και μόνη σου, ωραία, καλή φάση, μπορεί να προλάβεις να ρουφήξεις στα γρήγορα και το εσπρεσσάκι σου εκεί ψηλά στα καφέ που ομολογουμένως όταν δεν είναι πήχτρα δεν είναι και άσχημα…
Πέμπτη πρωί ξυπνάς, ετοιμάζεσαι στα γρήγορα…γαμώτο, χτυπάει το τηλέφωνο, για δουλειά είναι, καθυστερείς να κλείσεις, φεύγεις αλλά φεύ, στη γωνία ανακαλύπτεις πως έπρεπε να πάρεις και κάτι βιβλία μαζί που θα χρειαστείς το απόγευμα για τη δουλειά, άντε πάλι πίσω, χαϊδεύεις και το Χοντρό Θησαυρό που σε κοιτάει θλιμμένος και του επαναλαμβάνεις για πολλοστή φορά πόσο θα ήθελες να βρίσκεσαι στη θέση του και να χουζουρεύεις σπίτι όλη μέρα και πόσο αχάριστο είναι και…φίου, ξαναφέυγεις!
9:30, άντε δέκα παρά, έχεις σκάσει Νερατζιώτισσα έτοιμη να διακτινιστείς στο μαγαζί-εγγύηση (κατά την άποψη του Θ. πάντα).
Αμ δε!
Είναι εκεί.
Όλοι.
Όλη η πόλη ίσως.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πάντα αναρωτιέσαι, τι σκατά, δε δουλεύουν ποτέ???
Έχουν τιγκάρει το μέρος, οι ουρές κοντεύουν να φτάσουν στην Ερμού να συναντηθούν με τις αδερφούλες τους και αρκετοί κραδαίνουν ήδη τις πρώτες σακούλες στα χέρια τούς σπρώχνοντας αλλόφρονες τους υπόλοιπους που προσπαθούν να φτάσουν το δισκοπότηρο.
Βραχυκυκλώνεις, θέλεις να φύγεις ΤΩΡΑ αλλά πώς, χρειάζεσαι ένα δώρο! Προσπερνάς ψύχραιμα το χαμό και καταφέρνεις να φτάσεις στο μαγαζί, να θυμηθείς την άλλη φορά να στάξεις τίποτα στο μαίτρ να σε βάλει πρώτο τραπέζι πίστα, τρελή ουρά, θα προλάβεις? Θα το ρισκάρεις λές, αν δεν έχεις τελειώσει μέσα σε είκοσι λεπτά θα φύγεις τρέχοντας και θα του πάρεις σοκολατάκια το βράδυ, βουτάς το δώρο, στήνεσαι και περιμένεις σε αναμμένα κάρβουνα ακούγοντας τις συζητήσεις των υπόλοιπων που προνόησαν να έρθουν με παρέα στην κόλαση και υποπτεύεσαι πως την έχουν καταβρεί κιόλας.

-Όχιιιι!!!! Αφού σου είπα, εσώρουχα φοράω μόνο Victoria’s Secret, MONO VICTORIA’S SECRET!!! Ουρλιάζει υστερικά στη μάνα του ένα δεκατετράχρονο που αμφιβάλλω αν ( χρειάζεται να) φοράει καν σουτιέν κι’εκείνη αναστενάζει σε μια άλλη κυρία που είναι μαζί τους: « Σαν εμένα Σούλα μου, είδες? Κολλημένη με τις φίρμες, Victoria’s secret, Miss Sixtie, και Morgan ( το δεκατετράχρονο όλα αυτά…), γονιδιακό θα’ναι να δεις! ( αν και με τόσα περιττά κιλά πάνω σου η Victoria θα σε παρακαλούσε να το κρατήσεις secret να γλυτώσεις και τη μήνυση για συκοφαντικά δυσφήμιση του προιόντος).

-Ελααααααα…Γιώργη…ακούς????? Εδώ στην Αθήνα είμαστε… στο Μόλε που ήθελε η Βάσω κάτι πραματάκια…έεεε???? Αχάραγα ξεκινήσαμε ρε, να προλάβουμε γιατί θα’χε κόσμο σήμερα …ναι ρε….ναι…θα γυρίσουμε το βράδυ ρεεεε….( «Πραγματάκια» μάλλον εννοεί αυτά που εμφανίζει η Βάσω κάθε λίγο και τον βάζει να τα κρατάει όσο εκείνος της φυλάει τη θέση στην ουρά, μάλιστα πληροφορούμαι πως είναι κι’άλλο ένα ζευγάρι μαζί τους που φυλάει τις θέσεις σε άλλες ουρές και οι υπόλοιποι εναλάσσονται στις μυστικές αποστολές…)

-Διήμερο??? ΔΙΗΜΕΡΟ???? Τι λές τώρα! Ωρρύεται μία άλλη ξανθιά στο κινητό.
Δεν έχω φράγκο σας είπα! Να σου θυμίσω πόσα παίρνω θέλεις?
(Το να μην έχει φράγκο βέβαια είναι απόλυτα λογικό αφού κρατάει ήδη πέντε σακούλες όχι οικονομικών μαγαζιών και είναι πολύ νωρίς ακόμη…εντωμεταξύ η ώρα περνάει και συνεχίζει να μιλάει στο κινητό, σε δέκα λεπτά στάνταρ θα το’χει φάει ούτως η άλλως το διήμερο…)

Επιτέλους! Στέκομαι ζαλισμένη μπροστά στην ταμία.
«Μόνο αυτό»? με ρωτάει.
«Μόνο αυτό», αναστενάζω….
Και φέυγω.
Η ώρα έχει πάει έντεκα παρά και η ουρά έχει δεκαπλασιαστεί…
Το τελευταίο πράγμα που προλαβαίνω ν’ακούσω εγκαταλείποντας το Ναό Του Σκότους είναι μία παχύσαρκη μεσήλιξ ξανθιά, βαμμένη σαν τους Army of Lovers , ντυμένη λεοπάρ από τη γόβα μέχρι το κοκκαλάκι στα μαλλιά και εγκατεστημένη σε μία ουρά μπορεί και τριακοσίων ατόμων…
«Μάθανε πως αρχίσανε οι εκπτώσεις και πλακώσανε»…λέει επιδεικτικά στη φίλη της ανεμίζοντας κι’αυτή τα ψώνια που έχει ήδη κάνει νωρίτερα.
«Μάθανε πως γαμιόμαστε, πλακώσανε και οι γύφτοι να πούμε…ΒΟΔΙΑ, ΟΥΣΤ ΛΙΓΟΥΡΙΑ….» (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

2009-01-04T13:55:00.000-08:00

Το Πατσιούρι λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων θα απέχει λίγο ακόμα από το blogging.

Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές και εύχομαι για όλους μας τα καλύτερα, όποια κι'αν είναι αυτά για τον καθένα- θα ήταν τόσο βαρετό άλλωστε να είμασταν όλοι ίδιοι...

Και περισσότερο ευχαριστώ εσένα.

Γαιτί όταν διάβασα το πόστ σου αισθανθηκα κάτι που τελευταία σπάνια αισθάνομαι.

Την υποχρέωση να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Μου το χρωστάω.

Όλοι μας το χρωστάμε στον εαυτό μας.

Σύμφωνοι?

go on...

2008-12-18T00:53:00.000-08:00

Η διάθεσή μας να γιορτάσουμε Χριστούγεννα φέτος φαντάζομαι πως συμβαδίζει απόλυτα με την πτώση της καταραμένης αυτής κυβέρνησης. Δεν είμαι αντικειμενική, το γνωρίζω, καθώς η αφεντιά μου διεκδικεί τον τίτλο του απαισιοδοξότερου όντος ever, όμως αυτή τη φορά φαίνεται πως έχω όλους τους γνωστούς και φίλους στο πλευρό μου. Μια άρνηση, μια σπαρίλα, μια βαρεμάρα, μια οργή, ένα συνοθύλευμα όλων αυτών πλανάται στον αέρα. Στους καφέδες. Στις από τηλεφώνου συζητήσεις. Στα γραφεία.
Αυτό που ψάχνουμε φυσικά όλοι να ανακαλύψουμε, είναι το «Που σκατά βρίσκεται αυτή η περιβόητη οικονομική κρίση». Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχει, κάθε άλλο. Ο κόσμος όμως γύρω μου κυκλοφορεί φορτωμένος ψώνια, όλοι θα ταξιδέψουν για τις γιορτές, όλοι έχουν κλείσει δωμάτιο κάπου για κάποιες μέρες αλλά ταυτόχρονα όλοι γκρινιάζουν για την ακρίβεια.
Ο.Κ, συμφωνώ. Όλα είναι πανάκριβα ( και το πρόβλημα φυσικά είναι τα είδη πρώτης ανάγκης καθώς και τα πάγια των λογαριασμών γιατί απ’όλα τα’άλλα μπορούμε κάλλιστα να κόψουμε ), το μεγαλύτερο ποσοστό των μισθών είναι τραγικό, η γενιά των 700 και των συνταξιουχων αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα, κτλ…ναι, όλα αυτά ισχύουν. Αλλά ισχύουν ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ, άντε κάτι λιγότερο. Συφιλιάζομαι όταν ακούω τον κόσμο να κλαίγεται πως περνάμε κρίση επειδή τώρα χτύπησε στην Ευρώπη. Hellow!! Εμείς την κρίση την έχουμε μόνιμη, τώρα το θυμηθήκατε??? Τσεκάρω τα οικονομικά μου και τα βρίσκω εξίσου χάλια με πέρισυ και πρόπερσι. Δε βλέπω καμία σημαντική διαφορά φέτος. Εκτός πια αν αποτελώ την πεμπτουσία της κωλοφαρδίας και μόνο εμένα δε με χτύπησε η περιβόητη κρίση!
Τελειώνω μ’αυτό το γελοίο θέμα κάνοντας μια ευχή. Να μην έρθουν τα χειρότερα και να ξεκουνηθούμε (κάποτε, με την ησυχία μας παιδιά, χαλαράαααα) επιτέλους μαζικά έτσι ώστε να διεκδικήσουμε το καλύτερο.

Εύχομαι σε όλους να περάσετε όσο καλύτερα γίνεται μέσα στις γιορτές.
Ιδίως το εύχομαι στη φίλη μου τη Ρίτα.
Η οποία φέτος μάλλον θα περάσει τις καλύτερες γιορτές της ζωής της.
Η Ρίτα ήθελε πάντα να γίνει μητέρα.
Πως χτυπάει εμένα το βιολογικό μου ρολόι όταν βλέπω μπάρ των είκοσι τετραγωνικών με άδειο σκαμπώ στη μπάρα να βγάζει χεράκια και να μου φωνάζει «Έλααααα!», έτσι και της Ρίτας το βιολογικό ρολόι έχει χτυπήσει όπως η ίδια ισχυρίζεται, από τα εικοσιπέντε της. Μία γνωριμία, ένας θυελλώδης δεσμός, ένας αρραβώνας, ένας παραλίγο γάμος, ο ξαφνικός θάνατος του αγαπημένου της σε τροχαίο…το όνειρο γκρεμίστηκε.
Κάποτε η Ρίτα μάζεψε τα κομμάτια της και συνήλθε.
Γνώρισε κι’άλλους άντρες. Καμία ιστορία όμως δεν προχώρησε. Δεν ήθελε να μπει στη διαδικασία της κυοφορίας ούσα μόνη της.
«Το θεωρώ μαλακία να φέρω άλλο ένα παιδί σ’αυτό το γαμώκοσμο με την τράεζα σπέρματος.», θυμάμαι πως ισχυριζόταν. «Αηδία. Τόσα παιδάκια με έχουν ανάγκη. Θέλω ένα απ’αυτά».
Και προσπάθησε να αποκτήσει ένα από αυτά. Μάταια. Παρ’όλη την οικονομική άνεσή της, παρ’όλη τη λαχτάρα της, παρ’όλα τα δάκριά της κάθε φορά που άκουγε για κάποιο κακοποιημένο παιδί η για κάποιο άλλο που η μάνα του το πέταξε στα σκουπίδια, το κράτος δεν τη θεώρησε ικανή να γίνει μητέρα. Επειδή ήταν μόνη, ανύπαντρη.
Η Ρίτα συνέχισε ν’αρνείται πεισματικά να μείνει έγκυος. Καβάτζωσε πια και τα σαράντα και φοβόταν. Μόνη λύση, ο λευκός γάμος. Της το πρότεινε ένας φίλος που δε σκόπευε ούτως η άλλως να παντρευτεί ποτέ. Η τελευταία της ευκαιρία.
Ήταν έτοιμη να προχωρήσει, μέσα από χίλιους δισταγμούς όταν έγινε το θαύμα.
Παιδάκι. Στα αζήτητα. Παραγγελία ενός ζευγαριού από κάποια γειτονική μας χώρα ώστε να τελειώνουν μια ώρα αρχύτερα με το Γολγοθά της γραφειοκρατίας.
Τους έχω καταραστεί να μη σώσουν και αποκτήσουν παιδί ποτέ τους.
Ο μικρούλης ταξίδεψε, πέρασε τα σύνορα και κατέληξε στη Θεσσαλονίκη όπου θα τον παραλάμβαναν οι νέοι του γονείς.
Για κακή του τύχη όμως, οι άνθρωποι δεν είχαν παραγγείλει καφέ τραπεζάκι αλλά μαύρο..και εξοργίστηκαν με το λάθος. Ήθελαν κορίτσι βλέπετε. Είχαν συνεννοηθεί και πληρώσει για κορίτσι. Και το μωρό ξέμεινε. Σ’ένα βρεφοκομείο η κάτι τέτοιο.
«Τώρα είναι η ευκαιρία σου», ούρλιαξε στο τηλέφωνο η γνωστή γνωστής που σκέφτηκε κατευθείαν τη Ρίτα και τηλεφώνησε στην Αθήνα. Είναι Ρουμανάκι, δε θα ενδιαφερθεί κανείς ιδιαίτερα. Αν στάξεις και κάτι παραπάνω σε δύο μήνες θα το έχεις.
Η Ρίτα είναι νομοταγής άνθρωπος. Όμως παρανόμησε. Σκέφτηκε με φρίκη το μωράκι που το πετάξανε σα να τους έπεσε μεγάλο το Large. Σκέφτηκε με πόνο τι το περίμενε από’δω και πέρα. Σκεφτηκε άλλο ένα απαίσιο μακρινό ταξίδι πέρα απ’τα σύνορα, τη μάνα του που δεν το θέλει, που θα το ξαναπουλήσει. Σκέφτηκε την κοινωνία που ποτέ δε θα της επιτρέψει να γίνει μάνα, να σώσει ένα καταδικασμένο παιδί από τη μαύρη μοίρα που το περιμένει.
Και αποφάσισε να παρανομήσει.
Η απόδειξη του «Σ’αυτή τη χώρα αν πληρώσεις όλα γίνονται», βρίσκεται από χτες στην αγκαλιά της. Και κλαίει. Και η Ρίτα κλαίει. Ο μικρούλης όμως δεν καταλαβαίνει γιατί. Δεν ξέρει πόσα παιδάκια θα κάνουν Χριστούγεννα φέτος ΧΩΡΙΣ ΜΑΜΑ. Και πόσο τυχερούλης είναι…

Από’δω και πέρα σου εύχομαι τα καλύτερα μικρέ Παναγιωτάκη! ( έτσι θα βαφτιστεί).
Και καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Θα τα ξαναπούμε!

ΨΥΧΩ...ΕΝ ΨΥΧΡΩ...

2008-12-10T15:24:00.000-08:00

Όντως έγινε παρεξήγηση...

Κατά λάθος είναι ο Κουφοντίνας στη φυλακή.

Αν δεν είχε παραδοθεί, θα το βρίσκατε από'κει καθίκια...

Η τουλάχιστον δε θα κοιμόσασταν ήσυχοι το βράδυ.

Θα είχατε μία ανησυχία.

Εσείς και πολλοί άλλοι.

Θαυμάστε Έλληνες...

Τον Αλέξη...

Και τον Αλέξη...

...

2008-12-07T14:02:00.000-08:00

Χθες μεσάνυχτα και κάτι
κατηφόρισα
στη μικρή την πλατεΐτσα
που σε σκότωσα
Κάποιο άγαλμα που μ’ είδε,
με θυμήθηκε
και τον πόνο μου ν’ ακούσει
μου αρνήθηκε...

Καλύτερα δε θα μπορούσες να το εκφράσεις...

Kι'εσύ.

Κι'εσύ.

Αμ εσύ????

MR CAB DRIVER!

2008-11-29T13:32:00.000-08:00

Για να το πιάσουμε από την αρχή...

Θα αναρωτιέστε τι κάνω μέσα Σαββατιάτικα νέα κοπέλα και ανεβάζω ανάρτηση στις 11 το βράδυ.

Λογικό.

Αν και πάντα σιχαινόμουν τα Σάββατα έξω στην Αθήνα. Προτιμούσα να την πέσω νωρίς για ύπνο και να εκμεταλλευτώ την Κυριακή μου. Και φυσικά να βγω μια καθημερινή έξω, γιατί αν δε βγω για ποτό μια φορά τη βδομάδα, αισθάνομαι σα να βλέπω στον καθρέφτη κάτι από το οποίο προτιμώ live το μωράκι της φωτογραφίας και ότι προκύψει.

Και μην αρχίσουμε τις γκρίνιες για την κακομαθημένη νεολαία που δεν αντέχει να μη βγει για ποτό για μια βδομάδα. Είμαι 30 χρονών, δεν πληρώνω ενοίκιο, τα πάγια έξοδά μου είναι ελάχιστα, δουλεύω αρκετά, δεν οδηγώ και δε χαλάω μια περιουσία σε σέρβις, ασφάλειες και αποτέτοια, σιχαίνομαι τα φιρμάτα ρούχα και λατρεύω τους φίλους μου. Παιδιά δεν έχω, σκυλί έχω αλλά ζητάει λιγότερα και απ'το αυτοκίνητο που λέγαμε οπότε σόρι, δε νιώθω κακομαθημένο επειδή όσο με παίρνει θέλω να τα σπάω έξω που και που.

Αυτή τη βδομάδα όμως δούλεψα πολύ. Και σήμερα Σάββατο μέχρι τις 9 περίπου και αύριο μία απ'τα ίδια.

Και την επόμενη προβλέπεται το ίδιο. Ευτυχώς όχι τη μεθεπόμενη. Παίζει και τρελό τρέξιμο με κάτι ιατρικά και κάτι τέτοια- μια χαρά είμαι, μην αγχώνεστε, απλά σ'αυτή τη χώρα το να πάρεις μια εγγυητική για μια ιδιαίτερη εξέταση, να πάς για την εξέταση, να ξαναπάς ύστερα από μερικές μέρες να πάρεις την εξέταση, να χαρείς που είναι ο.κ αλλά να πρέπει εν συνεχεία να τη μεταφέρεις στο γιατρό που σε παρακολουθεί και να συζητήσετε την εξέταση και τον άλλο μήνα μία από τα ίδια ( παραβλέπω τα συνηθισμένα, εξετάσεις αίματος, τεστ ΠΑΠ, υπέρηχο κτλ γιατί θα θυμήθώ τι με περιμένει από βδομάδα και θα νιώσω τη ζαλάδα πριν μου παρουνε το αίμα!)...ισοδυναμεί ούτε λίγο ούτε πολύ με μίνιμουμ 20 ώρες το μήνα πεταμένες.

Στα σκουπίδια. Κι'άλλες 5 για να κάτσεις στην τριτοκοσμική αυτή ουρά και να περιμένεις να πληρωθείς κιόλας γιιατί όοοολο αυτό το πάρτυ κοστίζει τρελά ( γι'αυτό πέφτουν τα ταμείας μας έξω βρε, τι νομίζετε, ότι μας κλέβουν???)

Που θέλω να καταλήξω???

Ότι ακόμη μια φορά σέρνομαι από την κούραση. Δεν κλαίγομαι, όλες οι δουλειές με τα πάνω τους και τα κάτω τους είναι πλέον ( και πάλι καλά να λέμε που εχουμε δουλειά μ'αυτά που ακούμε αλλά επειδή αυτή τη βδομάδα έχω δουλέψει τις διπλάσιες από τις κανονικές ώρες νομίζω πως δικαιούμαι να γκρινιάξω λίγο). Σήμερα δε θα κάνω τίποτα λοιπόν γιατί

α: Είμαι χώμα γιατί δούλευα.

β: Οι φίλοι μου ΤΩΡΑ ετοιμάζονται να βγούν και είμαι χώμα γιατί δούλευα.

γ: Το μωράκι λείπει ταξίδι- κάπου που θα πήγαινα κι'εγώ αλλά φυσικά δε μπόρεσα γιατί χα! Έμαθα ότι δούλευα.

δ: Παντού γίνεται πανικός έξω και αισθάνομαι πως χωρίς σκαμπώ δε θα το αντέξω, αφού είμαι χώμα επειδή δούλευα.

ε: Και τώρα να πέσω για ύπνο δεν παίζει να κοιμηθώ γιατί οι διπλανοί ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΠΑΛΙ και αυτό γίνεται από τότε που πάτησα σ'αυτό το σπίτι και δυστυχώς εδώ δεν παίζει δούλευα-δε δούλευα, είναι ΠΑΝΤΟΤΙΝΟ!!! ( μαλακία, γι'αυτούς έπρεπε να γράψω πόστ, την άλλη φορά!)

στ: Σε περίπτωση που σούρω τα κομάτια μου στο ραντεβού για τη μία στο Γκάζι, το πρωί θα πρέπει να σηκωθώ στις 7μιση γιατί η μέρα μου θ'αρχίσει στις 9 παρά μ'ένα ιδιαίτερο στο οποίο το παιδάκι είναι συμπαθέστατο, αλλά ο πατέρας του είναι ένας έλεεινός θρησκόληπτος γέροντας που λιβανίζει ολο το σπίτι κάθε Σάββατο και Κυριακή πρωί και όταν μπαίνω μέσα για μάθημα τέτοιες μέρες θέλω να λιποθυμήσω αλλά αυτός έρχεται με το λιβανιστήρι κατά πάνω μου και λιβανίζει ΚΑΙ εμένα χωρίς να κεράσει σοκολατίτσα μετά για το ξενέρωμα!

Επίσης, με βομβαρδίζει συνεχώς με θεωρίες συνωμοσιολογίας του στυλ "Ο αδερφός του Λαλιώτη έβαλε τις φωτιές πέρισυ το καλοκαίρι για να χτυπήσουν τον (Α)καταλληλότερο" μέχρι τις πιο πρόσφατες του τύπου "Έχεις παρατηρήσει τις συντονισμένες προσπάθειες που θέλουν να πλήξουν τον Άγιό μας Εφραίμ και το Άγιον Όρος? Ε λοιπόν χα! Πίσω τους κρύβεται -ποιός άλλος- το σχέδιο Ανάν φυσικά!" Και οι Εβραίοι. Και οι Μασσόνοι. "

"Και τα Πράσινα Ανθρωπάκια" θέλω να ουρλιάξω αλλά το χέρι που σε ταίζει το δαγκώνεις? Δεν το δαγκώνεις!

Οπότε δε λέει να πάω ΚΑΙ με hangover ΚΑΙ να με περιμένει κι'άλλη δουλειά μετά...

ΥΓ: Βασικά ξεκίνησα να γράψω το πόστ για να ευχαριστήσω έναν ταρίφα. Που με πήρε κούρσα χτες. Και μου'φτιαξε το βράδυ. Και ΟΧΙ, δεν ήταν ωραίος. Αλλά ήταν γαμώ τα παιδιά. Μακάρι έστω και ένα δέκα τοις εκατό των κατοίκων της Ελλάδας να σκεφτόταν σαν το παιδί αυτό. Θα είμασταν ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ μπροστά. Αλλά στατιστικά, τέτοιους ανθρώπους συναντάς μία φορά στους έξι μήνες. Και άν. Εξαιρώ αρκετό κόσμο εδώ μέσα.

ΥΓ2: Πριν λίγο κατάφερα να μπω και στο Laplace και έχω την ίδια απορία. Όλοι αυτοί οι ξύσουλες που μαλακίζονται όλη τη μέρα στο facebook και το hi five (Εσταριαν μη γελάς, θα φας ξύλο!) τι σκατά δουλειά κάνουν??? Θέλω κι'εγώ! Και τι στο διάολο τους θέλουν κι'άλλους φίλους??? Βοήθεια! Θες να'ρθεις εσύ να δουλέψεις να βγω εγώ με τους δικούς μου που τους ξέρω κιόλας από κοντά και όλο παραπονιούνται πως δεν τους βλέπω???????

ΥΓ3: Συγχαρητήρια Αλεξάνδρα.

Το βιβλίο πονάει αλλά είναι υπέροχο. Και επίκαιρο.

2008-11-19T06:26:00.000-08:00

UPDATE
Φωτογραφια στη Daily Mail (που ειχε η ...γιαγια και μ αυτη σαν αποδειξη θα μπορουσε να ειχε σωθει το μωρο!!) Εβγαζαν και φωτογραφιες, τοσο ψυχασθενεις ηταν!!
H τελικη αποφαση για τη ποινη των 3 ενοχων θα βγει στις 15 Δεκεμβριου.
Στη Βρετανια 4 παιδια πεθαινουν καθημερινα απο κακοποιηση!!

Αντιγραφή από Μετανάστη.

19 Νοεμβρη:
Παγκόσμια Ημέρα Ενάντια στην Παιδική Κακοποίηση!!
Ήταν ένα μωρό μόλις 17 μηνών, που η μητέρα του, ο πατριός του και ένας φίλος τους χρησιμοποιούσαν σαν σάκο του μποξ επί οκτώ ολόκληρους μήνες, κακοποιώντας το μέχρι θανάτου. Οι δήμιοι καταδικάστηκαν, αλλά οι ένοχοι δεν είναι μόνον αυτοί.Άφωνη παρακολουθεί τις τελευταίες ημέρες η βρετανική κοινωνία την υπόθεση του μωρού που έπεσε θύμα της κτηνωδίας των «δικών του» ανθρώπων και της αδιαφορίας των κοινωνικών και υγειονομικών υπηρεσιών. Ο Βaby Ρ, όπως είναι γνωστός για νομικούς λόγους, γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 2006 στο Χάρινγκεϊ του Βόρειου Λονδίνου και παραδόθηκε στην ευθύνη της μητέρας του όταν η τελευταία χώρισε με τον πατέρα του.
Στις αρχές του 2007, η μητέρα συνήψε δεσμό με έναν άλλο άνδρα. Τότε ξεκίνησε και το μαρτύριο του μωρού, που κράτησε οκτώ ολόκληρους μήνες. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, μάλιστα, ίσως η μητέρα του να βασάνιζε το μωρό από τότε που γεννήθηκε.
Σαν σκυλίΣτο διάστημα αυτό, ο Βaby Ρ νοσηλεύτηκε πάνω από 60 φορές (!) με μώλωπες, δαγκωματιές και διάφορους άλλους τραυματισμούς. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να ψάξει ποιος τον βασάνιζε. Ώσπου, τον Αύγουστο του 2007, βρέθηκε νεκρός στην κούνια του.
Είχε οκτώ σπασμένα πλευρά, σπασμένη πλάτη, κι έλειπε ένα κομμάτι από το δάκτυλό του. Παντού γύρω του υπήρχαν κηλίδες αίματος. Πηγές της ανάκρισης είπαν ότι είχε πάνω από 50 τραύματα, από τα οποία 15 γύρω από το στόμα. Κάποιος είπε ότι, παρ΄όλα αυτά, στο πρόσωπο του μωρού υπήρχε μια υποψία χαμόγελου. Ίσως επειδή γνώριζε πια ότι το μαρτύριό του τελείωνε.
Οι τρεις δολοφόνοι καταδικάστηκαν την περασμένη εβδομάδα σε κάθειρξη 14 ετών. Για την 27χρονη μητέρα έγινε γνωστό ότι δεν είχε ποτέ μια σταθερή δουλειά και περνούσε ώρες σε πορνογραφικές ιστοσελίδες. Όσο εκείνη σερφάριζε, ο 32χρονος φίλος της κακοποιούσε το μωρό, στριφογυρίζοντάς το στον αέρα από τον λαιμό ή τα πόδια και γρονθοκοπώντας το.
Το ανάγκαζε επίσης να εκτελεί εντολές σαν σκυλί. Όπως είπε στο δικαστήριο, ήθελε να το «σκληραγωγήσει». Η τρομακτική αυτή υπόθεση έφερε στην επιφάνεια το επίπεδο των υγειονομικών υπηρεσιών στη Βρετανία και ανέδειξε την ανάγκη να αναθεωρηθούν επειγόντως οι νόμοι για την προστασία των παιδιών.
Όποτε το μωρό διακομιζόταν στο νοσοκομείο με μώλωπες, οι γιατροί πίστευαν τις απίθανες δικαιολογίες που έδινε η μητέρα. Μια μέρα επισκέφθηκαν το διαμέρισμα και διαπίστωσαν ότι ήταν βρώμικο και μύριζε ούρα. Μια άλλη μέρα βρήκαν ψόφια ποντίκια- τροφή για το φίδι που ο άνδρας είχε στο δωμάτιό του.
Όλα αυτά δεν τους εμπόδισαν, όμως, να επιτρέψουν να συνεχιστεί η παραμονή του μωρού στο σπίτι. Η τελευταία γιατρός που είδε το μωρό ζωντανό, δύο ημέρες πριν από τον θάνατό του, διέγνωσε κρυολόγημα...
Γκόρντον Μπράουν
Ο πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν υποσχέθηκε πως θα κάνει ό,τι μπορεί για να μην επαναληφθεί μια τέτοια τραγωδία. Σύμφωνα πάντως με χθεσινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμα των «Sunday Times», θύμα κακοποίησης έχει πέσει και η αδελφή του Βaby Ρ, που είχε ενταχθεί κι αυτή σε ένα πρόγραμμα κοινωνικής προστασίας.
Αναδημοσιευση απο τα ΝΕΑ

I N F O
19 Νοεμβρίου: 933 οργανισμοί από 135 κράτη παγκοσμίως ενώνουν τις δυνάμεις τους ενάντια στην παιδική κακοποίηση. Για ένα παιδί κινητοποιήθηκε η κρατική μηχανή και οι πολίτες στην Αγγλία. Για τα 1984 στη χώρα μας τι έχουμε κάνει;

Σχόλιο Πατσιούρι:

Η ηλεκτρική καρέκλα ακόμη και αν προβλεπόταν θα ήταν λίγη, πολύ λίγη.

Για τέτοιες κατηγορίες εγκληματιών το μόνο που δέχομαι είναι ο δημόσιος λιθοβολισμός.

Τίποτα λιγότερο.

Το ίδιο και για τους γιατρούς που αδιαφόρησαν.

ΚΕΝΤΡΟΜΩΡΑ VS Β.Π...

2008-11-12T14:50:00.000-08:00

Αφιερωμένο στη συμπάσχουσα συντρόφισσα Τανίλα…

Να ξεκαθαρίσω πως δε βαράω κανένα ζόρι με τα χιλιάδες γκομενάκια που αποθεώνουν τα επίσης χιλιάδες τυπάκια που κυκλοφορούν με διθέσιο, φοράνε αποκλειστικά todds, δεν έχουν ρίξει ποτέ ούτε μία Χριστοπαναγία στη ζωή τους και σε κοιτούν με το βλέμμα της αγελάδας όταν αναφέρεσαι σε κάποιο μέρος που είχε την ατυχία να βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το Ψυχικό…Ίσως θα έπρεπε να στέλνουμε φαντάρους κι’εκεί να φυλάνε τα σύνορα και να ελέγχουν ποιος κοινός θνητός (τολμάει να) διασχίζει την εμπόλεμη ζώνη…
Ναι, δε βαράω κανένα ζόρι με τα γκομενάκια αυτά. Ίσα ίσα, έτσι κοριτσάκια μου, να τους γουστάρετε. Και να κάνετε τα πάντα για να τους ρίξετε, να αφοσιωθείτε εκατό τοις εκατό σ’εκείνους…ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ ΝΟΡΜΑΛ ΚΕΝΤΡΟΜΩΡΑ διαθέσιμα για μας!

Όπου κεντρομωρό = αν μη τι άλλο περπατημένος γκόμενος.
Ο οποίος
-είτε μεγάλωσε στο κέντρο της πόλης (γαμώ)
-είτε έχει καταγωγή από επαρχία αλλά όταν κατέφτασε στην πρωτεύουσα προτίμησε να κατοικήσει στο κέντρο της πόλης (γαμώ)
-είτε .όταν εγκατέλειψε το πατρικό του, δεν επέλεξε να μείνει κάπου κοντά στη μαμά του, στο απόκεντρο της πόλης, αλλά ανηφόρησε ή κατηφόρισε στο σημείο G της πολης (γαμώ).

Το κεντρομωρό θα σε βγάλει βόλτα το μεσημέρι. Στο πολύγωνο της ευτυχίας, Ψυρρή, Μοναστηράκι, Γκάζι, Θησείο, Εξάρχεια…όπου θα πετύχετε άπειρους γνωστούς και φίλους και θα καταλήξετε όλοι μια μεγάλη παρέα πίνοντας ούζα ευτυχισμένοι.
Το Β.Π μωρό θα σε πάει στην Κηφισιά για παγωτό.
Η χυμό.
Συνήθως δεν πίνουν καφέ.
Ούτε πολύ αλκοόλ.
Η και καθόλου.
Ακόμη χειρότερα, θα σε πάει στο σπίτι του, όπου σπίτι = όχι αμαρτωλή γκαρσονιέρα αλλά οικογενειακή βίλλα κάπου στα Β.Π όπου το καλοκαίρι θα κάνετε μπάνιο στην πισίνα με την υπόλοιπη οικογένεια και κάποιους φίλους και το χειμώνα θα παίξετε bowling η ποδοσφαιράκι ή κάτι άλλο σε μπουμπουνοφάση στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα του σπιτιού που βρίσκεται συνήθως στο υπόγειο.
Μπορεί να σου προτείνει να δοκιμάσετε και το γυμναστήριο…
ΠΡΟΣΟΧΗ:
Κάποια από’σας μπορεί να είναι καλός άνθρωπος και να αντέξει. Από το μεσημέρι μέχρι τη νύχτα. Και να κάνει το λάθος να κοιμηθεί εκεί.
Να έχει υπόψην της λοιπόν πως στα περισσότερα απ’αυτά τα τρομακτικά σπίτια το κάπνισμα απαγορεύεται και το φραπέ είναι άγνωστη λέξη.
Το πρωί,την ώρα που θα κόβει τις φλέβες της άκαπνη και με το μάτι θολό σα να’χει ρουφήξει τη μισή Μποκοτά παίρνοντας μάτι τις γωνίες του κήπου στις οποίες θα μπορούσε ν’ανάψει ένα γαμημένο τσιγάρο και το σπιτάκι του κηπουρού που που σίγουρα διαθέτει νεσκαφέ και σέικερ, οι υπόλοιποι θα πίνουν φρέσκο χυμό και θα πασάρουν ευτυχισμένοι ο ένας στον άλλον ψωμάκια με βούτυρο και μαρμελάδα καθώς και ψωμάκια τηγανισμένα με αυγό, (γαμάτο!)

Ξεχάστε την περίπτωση να γνωρίσετε Β.Π μωρό που μένει μόνο του. Φεύγουν από το σπίτι μόνο όταν συνάψουν έναν πλούσιο γάμο (βλέπε τραστ…).
Εκτός αν είναι από’κεινους τους μονδέρνους που τους αγόρασε ο μπαμπάς ένα περιοδικό ή μια εταιρεία παραγωγής η ένα στούντιο ηχογράφησης η something like that και μεταφέρθηκαν σε κάποιο μοντέρνο ( και κακόγουστο συνήθως) λόφτ. Αν το λόφτ αυτό βρίσκεται στο Γκάζι τότε συγχαρητήρια, πετύχατε επαναστάτη-αντάρτη εφάμιλλο του Τσε ( τον οποίο βέβαια θα τον γνωρίζει μόνο φατσικά και αυτό από τα μπλουζάκια αλλά δε έχει σημασία…).

Το κεντρομωρό πάλι ζει σε γκασονιέρα, το πολύ δυάρι και συνηθώς είναι αηδιαστικά αυτόνομο.( το «αηδιαστικά» γιατί το ζηλεύω εφ’όσον εγώ δεν είμαι…) Ξέρει να φτιάχνει παστίτσιο και μουσακά με δική του μπεσαμέλ, καθαρίζει μόνο του το σπίτι του και σε εκπλήσσει με τις γνώσεις του στην οικιακή οικονομία οι οποίες συνήθως δεν προέχονται από τη μάνα του αλλά από το ίντερνετ. Το σπίτι του είναι ντουμάνι αλλά δεν καπνίζει εκεί που κοιμάται, τα έπιπλά του είναι τα φοιτητικά του αλλά γιατί να αλλάξει αφού τη δουλειά τους μια χαρά την κάνουν και όταν έχει όρεξη για ποτάκι φοράει τα (αθλητικά η ορειβατικά συνήθως) παπούτσια του και κατεβαίνει στο μπαράκι που βρίσκεται κάτω από το σπίτι του με τους ιδιοκτήτες του οποίου πλέον συνδέεται με σχέση αδερφικής φιλίας. Καμιά φορά σε παίρνει κι’εσένα μαζί! Και τότε καπνίζεις, βρίζεις, γελάς δυνατά και γνωρίζεις ένα μάτσο ενδιαφέροντα τυπάκια με τα οποία μπορείς να σχολιάσεις τα πάντα, από το ζόρικο φωτιστικό στη γωνία μέχρι το αν συμφωνείτε ή όχι με την αποπομπή του Βαλιανάτου από το ΠΑΣΟΚ!
Αν συνεχίσετε μετά θα πάτε σε κάποιο άλλο μπαρ της ίδιας η της διπλανής περιοχής που το έχουν πάλι γνωστοί και θα γελάς χαιρέκακα με τα μηνύματα της απελπισμένης κολλητής σου που πίνει κοκταίηλ με τον ξενέρωτο και άλλο ένα φιλικό ( καλοπαντρεμμένο συνήθως) ζευγάρι κάπου στη μακρινή Πολιτεία…απαντώντας της "Θες ένα αχλάδι αγάπη μου"???

Kαι τώρα θα σας αφήσω παρ΄οτι έχω έμπνευση.
Και φυσικά το πόστ ισχύει και για τους κατοίκους της επαρχίας.
Τώρα που το σκέφτομαι, αν κρίνω από τη δική μου γενέτειρα…αρκετά.
Και μην ξεχνάτε, η βίλα είναι μία!

Αντίο Βάλια...

2008-11-03T01:28:00.000-08:00

UPDATE:

Καλώς τα Χανιά...( κλικ...)

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ και Εσπρεσσο.

Που στο διάολο βρίσκεται αυτό το χωριό Ροδοπού να στείλουμε τα συγχαρητήριά μας στις μανάδες για τους "Κρητίκαρους" που μεγάλωσαν???

Και ναι, θα τους έκανα ακριβώς το ίδιο και μετά θα κοιμόμουν σαν πουλάκι.

Στοιχεία Επικοινωνίας:
Δήμαρχος: Πολυχρονίδης Πολυχρόνης

Διεύθυνση: 730 06 Κολυμβάρι

Τηλέφωνο: (2824) 023234, 23823, 22445Fax: (2824) 022474mail: dhkolymb@otenet.gr

Ακόμη καλύτερα: dimos@chania.gr, mayor@chania.gr

"Πιστεύω ότι γνωρίζετε οι περισσότεροι από εσάς, ότι η άτυχη Βάλια, το σκυλάκι, που γνώρισε την απίστευτη βαρβαρότητα του αλήτη οπαδού ομάδας της Αγίας Παρασκευής, δεν τα κατάφερε. Η αρμόδια υπηρεσία της Νομαρχίας Αθηνών, αποφάσισε να κάνει ευθανασία στο μικρό σκυλάκι, αφού η σηψαιμία είχε προχωρήσει αρκετά και δεν υπήρχε τρόπος να σωθεί. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν πολλοί, και που εμένα προσωπικά μου δίνει τρομερή, μα τρομερή ικανοποίηση, είναι ότι κάμερα τηλεοπτικού σταθμού, από τους λεγόμενους μεγάλους, έχει καταγράψει καθαρότατα το πρόσωπο αυτού του αλήτη. Κάτι που σημαίνει, ότι είναι ζήτημα λίγων ημερών να βρεθεί, αφού η κινητοποίηση των απλών ανθρώπων είναι απίστευτη. Κάνω λοιπόν έκκληση στιςαρμόδιες αρχές, να ασχοληθούν με το ζήτημα, να μην πουν και αυτοί "έλα μωρέ, ένα αδέσποτο ήταν", διότι αν αυτός ο αλήτης πέσει στα χέρια κάποιου, όπως εγώ, τότε η κατάληξη δεν θα είναι και η καλύτερη. Θα πρέπει κάποια στιγμή, σε αυτό το κωλοκράτος, να μπει μία τάξη. Ολα τα ζωντανά, έχουν δικαίω! μα στη ζωή. Δεν μπορεί κάποιος, θέλοντας να το παίξει μάγκας στους φίλους του, να αφήνει ανάπηρη μία μικρή ζωούλα, και να τη γλιτώνει έτσι. Δυστυχώς, ο αλήτης που προσπάθησε να κάνει το ίδιο στον μικρό Λήο, δεν βρέθηκε. Ευτυχώς, ο αλήτης που "σκότωσε" τη Βάλια, θα βρεθεί..."

Αναδημοσιεύω το σχόλιο Ανώνυμου στο τελευταίο πόστ μου...

Όποιος μπορεί ας κάνει ένα τηλέφωνο στο Δήμο Αγίας Παρασκευης να πιέσει την κατάσταση.

Η ιστορία της άτυχης Βάλιας εδώ...

UPDATE:

Έλαβα το παρακάτω, αν μπορείτε κάντε ένα τηλ.

Ευχαριστώ.

to til tou grafeiou dimarxou inai einai to 210 6396335 kai 210 6391511.Min afisete ton drasti tis Valia atimoritos! den tis axizei!Sas efxaristo

Οι άνθρωποι των σκουπιδιών...

2008-10-29T02:32:00.000-07:00

Ξυπνας το πρωι να πας στη δουλεια....η ωρα 6:30....αφηνεις πισω το ζεστο σου κρεββατι, και την θαλπωρη του σπιτιου σου.....και μολις πας στη δουλεια εχεις να αντιμετωπισεις αυτο....σου λεει ο διευθυντης....να μαζεψεις την ανακυκλωση......και συ δεν μπορεις να πεις κουβεντα.Ναι, ετσι ακριβως...κουβεντα !!!! Ετσι τους κανανε τους νομους περι εργαζομενων. Ο καθε διευθυντης να εχει το ετσι θελω...να σε χρησιμοποιει οπου εχει ανακγη το καταστημα.πηγαινεις λοιπον με μιση καρδια να μαζεψεις ολα αυτα που αφησανε απεξω οι "συνειδητοποιημενοι πολιτες"...σου λεει: σιγα μην κατσω να βαλω τα μπουκαλια στο μηχανημα......αφου στο τελος θα τα καθαρισουν αυτοι...τι με νοιαζει εμενα που εχω δουλειες και βιαζομαι γιατι εχω αργησει.........αυτα που βλεπετε στην φωτογραφια πολλαπλασιαστε τα επι τρια και θα καταλαβετε τι παιζει καθε Δευτερα ..πρωι που απο το βραδυ του Σαββατου και ολη την Κυριακη δεν υπαρχει κανεις για να μαζεψει το χαος !!!!

Η παρακατω φωτογραφια δειχνει το εσωτερικο του κουτιουτης ανακυκλωσης....εκει δηλαδη που βαζουνε οσες συσκευασιες δεν δεχονται τα μηνχανηματα....και εδω να γινεται τις δυσωδιας το παρτυ.....μεχρι γεματες πανες ..μεχρι συριγγες απο το διπλανο κεντρο υγειας....μεχρι καλωδια απο την παραδιπλα οικοδομη.....μεχρι διχτια ψαρεματος.τωρα ειναι φθινοπωρο.....βαλε την βρομα που εχει εκει μεσα το καλοκαιρι με 42 βαθμους νταλα μεσημερι......θα μας πεθανουν για ενα κομματι ψωμι !!!!
αυτο τωρα ειναι το πλαστικο μπουκαλι που ανακυκλωθηκε απο το μηχανημα....με το που ανοιξεις την πορτα σε πιανει μια αναμικτη μποχα......παλιου νερου, αναψυκτικου και μια δοση απορρυπαντικου...η οτι αλλο ειναι..αν εξαιρεσουμε τα πτυτικα μικροβια.....και αλλα βακτιριδια που δημιουργουνται απο τα ανθρωπινα σαλια (ποιος δεν πινει με το στομα απο το μπουκαλι; ε;)(το 'χεις μυρισει μετα απο τρεις μερες; ειδες μποχα;)
.....γενικα ειναι ενα ανθυγιεινο περιβαλον...οπως και να το δεις !!!

πιθανον ολη αυτη η προσπαθεια να πηγαινει χαμενη.....γιατι οι οδηγειες λενε πως οτι πηγαινει προς ανακυκλωση πρεπει να ειναι καθαρο.....αρα ....τζιφος.....το ολο θεμα !!!!
θα μου πεις μετα απο δυο χρονια ...για να συνεχιζουν ....οι εταιρειες που εμπλεκονται..... ε, δεν μπορει κατι θα 'κονομανε......και 'κονομανε και τζαμπα....χωρις υπαλληλους.....ΙΚΑ, συκα και
ΒΑΡΕΑ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ ....αφου τους παρεχονται δωρεαν υπαλληλοι....απο τα καταστηματα ΑΒ.
Πολλες κομπινες ειναι κρυμμενες ........και δεν ξερω τι να φανταστω...εσεις μηπως ξερετε κατι περισσοτερο;
Αν ανοιξεις σε μεγενθυση την φωτογραφια βλεπεις κατω κατω με πιο μπλε χρωμα οτι οι δωρεες που κανετε πανε σε κοινοφελεις οργανισμους...της πολης και οχι στο "χαμογελο του παιδιου" οπως εξ αρχης ηταν γνωστο.....
Εδω μπαινει πολυ νερο....στο αυλακι των δωρεων.....δεν νομιζετε;
Μαλλον ο δημος ηθελε ενοικιο για το πεζοδρομιο που καταλαμβανει το μηχανημα ...και τα πατσισανε μ' αυτον τον τροπο.......καλο ε;
Τι νομισατε......εχει κι αλλο.....

η νταλικα ξεφορτωνεται απο τα τροφιμα.....για να γεμισει αργοτερα απο τις σακουλες τις ανακυκλωσης που οι πιο πολλες ειναι ανοιχτες.... αλλα και κλειστες να ηταν απο την στιγμη που φυλασονται μεσα στον ιδιο χωρο με τα χυμα σκουπιδια.... εχουμε παρουσια μικροβιων
μην πω τι αλλο.....
και ακουσον ακουσον.....η συγκεκριμενη εταιρεια....εχει εμβλημα της την ποιοτητα και την διασφαλιση της σε ολα τα προιοντα της......
ρε σεις, μηπως να το ξανασκεφτητε οταν θα πατε να αγορασετε κρεας " γαλα" τυρι....η αλλο ευπαθες προιον απο τον ΑΒ "και του πουλιου το γαλα" ....οτι ειναι σαν να αγοραζετε απο τον σκουπιδοντενεκε σας.....γιατι τον σκουπιδοντενεκε σας τον πλενεται οτον βρωμισει.....την νταλικα απο οτι εχω ρωτησει...ποιος την πλενει;
Ο ΚΑΝΕΝΑΣ !!!!
αυτα που βλεπετε εδω ειναι λιγα....γιατι η μερα ηταν βροχερη και ποιος να ερχονταν μες την βροχη να ανακυκλωσει......το συνηθες ειναι 15 με 20 σακουλες την μερα.....πολυ πραγμα δηλαδη......!!!

Φταιει και που δεν υπαρχει στην πολη δημοτικος φορεας ανακυκλωσης.....οποτε
γινετε το ελα να δεις......
Φταιει που κανενας δεν βαζει αυτα που φερνει στα μηχανηματα
Φταιει που το ηχογραφημενο μυνημα που ακουγεται απο το μηχανημα λεει πως η ανακυκλωση δουλευει 24 ωρες το 24-ωρο!!!
Φταιει που οποιος ασχολειται με αυτο θα επρεπε να εχει Βαρεα Ανθυγιεινα
Φταιει που ολοι αυτοι κονομανε σε βαρος μας.....ξερεις ποσο κανει ο τονος το αλουμινιο;Φταιει που ειμαι ενας απλος υπαλληλος και εχω αναγκη τα 800 ευρω....
σπασμενα μπουκαλια.....εσυ χωνεις το χερι σου εκει μεσα;......ε;....ποιος βρομιαρης εχει πιει και εχει αφησει την συχαμενη του χολερα, την συφιλη, το ΑΙDS του.....και συ πρεπει να τραβηξεις τον καδο και να τον αδειασεις σε εναν μεγαλυτερο......και λεω τωρα.....ποσες φορες εχουμε αμυχες...η παρανυχιδες.......στα χερια μας......; ε;
Και γαντια να φορας.....α, οχι αυτα που εχει το μαρκετ ....αυτα ειναι απο ψιλη ζελατινα και ειναι για το σερβιρισμα των προιοντων....εδω θελει χοντρο γαντι....δερματινο.....που να σε προστατευει.........ασε σου λεω πικρα μεγαλη.....

ποιο χαμογελο του παιδιου να σου μεινει που ολοι βρηκαν τροπο να φορτωσουν τα δικα τους τα ταμεια.....λες και δεν εχουν απο αλλου εισροες...και ολα αυτα που κραταει ο δημος απο τους φορους στα μαγαζια...τι τα κανει........; ε;

οι κανονικοι σκουπιδιαρηδες απλα περνουν τους καδους και τους βαζουν στο σκουπιδιαρικο
εδω ομως τα πραγματα ειναι πιο τριτοκοσμικα...εδω παιρνεις ενα ενα το σκουπιδι και το βαζεις στη σακουλα....και ολη αυτην την ωρα πρεπει και να ανασαινεις.......
πολιτισμος=τεχνολογιες= εξελιξη......εδω δεν ισχυει τιποτα ....
χειροποιητη ποιοτητα !!!!
Μετα απο μια ωρα πρωινης μποχας το μερος ειναι εμφανισιμο...για να δεχτει καινουργιουςσυνειδητοποιημενους πολιτες που θα παρατησουν τις σακουλες τους απ εξω.....
και θα πιστευουν πως κανανε το χρεος τους προς το περιβαλον !!!
Την ανακυκλωση αυτων που φερανε βεβαια θα την κανει καποιος αλλος...ξερω 'γω;....εσυ; αυτος;.....εγω δεν μπορω τωρα εχω δουλειες !!!!! ...και φευγουν καμαρωνοντας!!!!
Αυτος ειναι ο κωλοελληνας που κατοικει μεσα μας και δεν προκειτε να απαλλαχτουμε απ' αυτον ποτε !!!!Σ'αυτον τον κωλοελληνα βασιζονται και κατι εταιρειες και 'κονομανε χοντρα.....δηθεν προσεχοντας το περιβαλον.......απο τις πλατες μας και σε βαρος τις υγειας μας....
ειμαστε οι μονοι καθαρα ανακυκλωσιμοι
ΒΟΗΘΕΙΑ !!!!!

ΥΓ: αν συμφωνεις με τα παραπανω.....διεδωσε αυτο το post ισως καποιος γλιτωσειτην υγεια του.......................απο την εκμεταλλευση των εργασιακων χωρων !!!!
μπορει και ολοι μας.......να γλιτωσουμε απο τις βρωμιες που μας ταιζουνε !!!
γιατι το διαδυκτιο ειναι ο μονος ελευθερος χωρος!!!!
περισσοτερα για τα οραματα της εταιρειας ΑΒ εδω.........

http://www.ab.gr/1_company/index.php?ID=perivallon
Posted by issallos

ΥΓ2 by patsiouri:

Αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει...η να ρίξει κανα καντήλι...ευσπρόδεκτο.

Ευχαριστώ πάρα πολύ το http://www.kontopefko.gr/ που ενδιαφέρθηκε...

YΓ3: CHOICE4...έχω αποθεώσει.

Να'στε καλά παιδιά...

ΒΟΙΔΙ IS BACK!!

2008-10-19T04:34:00.000-07:00

Προς νεότερους αναγνώστες:

Είναι αδύνατον να κατανοήσετε το Βόιδι 2 αν προηγουμένως δεν έχετε ρίξει μία ματιά στο Βόιδι 1...

Λένε πως η ανάγκη σε ρίχνει γυμνό κι’ανυπεράσπιστο στα ξένα χέρια. Ε λοιπόν ναι! Μετά από αρκετές αλεπάλληλες επαγγελματικές και όχι μόνο περιπέτειες, αποφάσισα να επισκεφτώ τη Λαική της γειτονιάς μου για να διαπιστώσω με φρίκη ιδίοις όμμασι πως τελικά διαπράττω μεγάλη μαλακία όταν βλέπω τη φάτσα του Παυλόπουλου (όχι του Προκόπη, του παρουσιαστη του Άλτερ καλέ) και ξεραίνομαι στο γέλιο.( Με του Προκόπη τη φάτσα απλώς μελαγχολώ…) Ο Άκης έχει απόλυτο δίκιο, οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης είναι εξωφρενικές, τα γεροντάκια κλαψουρίζουν μπροστά στους πάγκους, οι πρώην συμμαθήτριές μου αγοράζουν ρούχα από τη λαική και τα χώνουν στη ζούλα μέσα στην τσάντα BSB (αξιοπρέπεια πάνω απ’όλα), ο ψαράς φωνάζει πως «δεν πουλάει, χαρίζει» και οι μεσήλικες μουρμουράνε «Που’σαι ρε Αντρέα να δεις πως μας καταντήσανε» (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Αντρέας έχει χρηστεί κάτι σαν τύπου ιδιοκτήτης της χώρας ακόμη και δώδεκα χρόνια μετά το θάνατό του).

Κι’εκεί που περιπλανιέμαι χαμένη ανάμεσα στις πατάτες, τα χαλιά, τις κουρτίνες που λέω τελικά να τσιμπήσω και τις κοινωνιολογικές μου παρατηρήσεις που αποθηκεύονται αυτόματα στον εγκέφαλο σε μορφή document template ξαφνικά…oh fuck, το ΒΟΙΔΙ!
Ψωνίζει χαρωπό μαζί με τη μαμά του, η οποία ειρήσθω εν παρόδω με πληροφορεί πως είναι μόλις 52 ετών, δηλαδή γέννησε το βόιδι στα 14 και μου εξομολογούνται πως η καθηγήτρια που τους έστειλα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς την προηγούμενη χρονιά λίγο πριν τις εξετάσεις κι’αυτό το Βόιδι το θεωρεί μέγιστη γυφτιά αλλά τι να κάνουμε που μάλλον θα παντρεύτηκε ξαφνικά η κοπέλα ( μόνο τέτοιου είδους εξηγήσεις χωράει το μυαλό της, η πιθανότητα η κοπέλα να βρίσκεται στο Δρομοκαίτειο υπό την επήρεια ηρεμιστικών ουρλιάζοντας «Όοοοοοχιιιιιι, δε θέλω να ξανακούσω τη λέξη ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ποτέεεεε, βοήθειαααααα» ούτε κάν παίζει στο χάρτη…) και το κοριτσάκι της είπε ότι θέλει εμένα και μόνο εμένα γιατί θέλει να με ρωτάει από πού ψωνίζω αυτά που φοράω για να πηγαίνουν την άλλη μέρα μαζί με τη νύφη της να τα βλέπουν φτάνει να μην είναι πάνω από δέκα λεπτά απόσταση από το σπίτι τα μαγαζιά γιατί θα χαθούν και αν έχω ώρες για φέτος , το ξέρει πως σίγουρα η τιμή θα εχει αυξηθεί ( και 50 την ώρα να της ζητούσα θα τα’σκαγε η πυροβολημένη) και σκέφτομαι πως ναι, έχω πλέον ώρα αλλά με βολεύει μόνο η Δευτέρα και η Τετάρτη ,

«Μα ναι, όποτε θέλετε, εμάς δε μας πειράζει, νωρίς όμως έ????» κραυγάζει χαρωπά το Βόιδι και μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι.
Κι’έτσι ξανακύλησα καλοί μου φίλοι.

Πενία τέχνας κατεργάζεται και να’μαι, χτυπάω το κουδούνι για το πρώτο μάθημα τη χειρότερη ημερομηνία που θα μπορούσα να το κάνω, Δευτέρα , τη μέρα που αρχίζουν ΟΛΑ τα καινούρια σήριαλ, η ΖΩΗ δηλαδή μαζί με τη σαιζόν για το τρίπατο-λοβοτομή. Η οικογένεια είναι εκεί συγκεντρωμένη, τα μάγουλά τους φλογισμένα και τα μάτια τους λάμπουν από προσμονή. Περιμένουν το BING BANG, την ώρα δηλαδή που οι δείκτες του ρολογιού θα δείξουν επιτέλους το πολυπόθητο 9! Και η ζωή θα ξεκινήσει…
Ανακοινώνω ότι ψιλοβιάζομαι και σπρώχνω τη μικρή στο δωμάτιό της. Από τα πρώτα δέκα λεπτά καταλαβαίνω πως κάτι έχω κάνει και πάλι λάθος στη ζωή μου, πως αύριο το πρωί θα πάω στο ΖΑΡΑ, θα γονατίσω και θα ορκιστώ στον υπεύθυνο προσλήψεων πως θέλω να τυλίγω μπλουζάκια για όλη μου τη ζωή και θα γίνω η καλύτερη υπάλληλος του κόσμου, θα βαράω αδιαμαρτύρητα δωδεκάωρα για 600 ευρώ η και παρακάτω φτάνει να μην είμαι αναγκασμένη να μιλάω σε άνθρωπο…
Η, για στάσου, ακόμη καλύτερα, θα πάρω τηλέφωνο την κακομοίρα που τους είχα στείλει πέρσι κι’αν μου μιλάει ακόμη χωρίς να πετάει βελάκια στη φωτογραφία μου ουρλιάζοντας «Αντε γαμήσουουουουου» θα της προτείνω να τα παρατήσουμε όλα και να ικετέψουμε τους Γιατρούς Του Κόσμου να μας πάρουν μαζί τους το επόμενο εξάμηνο, και το μεθεπόμενο και το παραμεθεπόμενο…
«Πως πέρασες το καλοκαίρι»???? ρωτάω ευγενικά το μούλικο.
«Χάλια», μου απαντάει περιφρονητικά.
«Γιατί ετσι???» επιστρατεύω το παιδαγωγικό μου ενδιαφέρον.
«Γιατί πήγαμε στο χωριό του μπαμπά" μου ψιθυρίζει σκοτεινά. «Ξέρετε, η μαμά δε θέλει να πηγαίνουμε εκεί , ούτε εμείς και ο μπαμπάς το ξέρει αλλα ο παππούς και η γιαγιά που μένουν εκεί κλαίνε που δεν πηγαίνουμε γιατί εκείνοι είναι άρρωστοι και δε μπορούν να έρχονται, ούτε η μαμά τους θέλει εδώ, οπότε πηγαίνουμε εμείς καμιά φορά γιατί ο αδερφός του μπαμπά λέει πως θα του γράψουν εκείνου το σπίτι στο χωριό και όχι στο μπαμπά…» ( Έχω μείνει παγωτό…)
«Και γιατί δε θέλετε να πηγαίνετε»? αναστενάζω.
«Γιατί κυρία, ο παππούς και η γιαγιά στο χωριό είναι πολύ φτωχοί και στο σπίτι τους είναι πολύ φτωχικά και καθόλου-καθόλου-ΚΑΘΟΛΟΥ δε μας αρέσει, απαντάει συνωμοτικά το δεκατριάχρονο σνόμπ, ηλίθιο, κακό, μαλακισμένο και φωτοτυπία της μάνας του πλασματάκι…

Το μάθημα τελειώνει. Έχει διακοπεί φυσικά εκατό φορές από τον πατέρα της μικρής ο οποίος βρίσκεται στη δουλειά του ( δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς κάνει, σ’ένα εργοστάσιο δουλεύει αλλά πρέπει να ξύνεται απίστευτα) που κάθε λίγο και λιγάκι στέλνει στο κινητό της μικρής ring tones Παπαρίζου-Βανδή και πανηλίθια ανέκδοτα από’κείνα που θες να κλάψεις με λυγμούς όταν στα απαγγέλει ενθουσιασμένη η γριά θεία σου…

«Εσείς τι ώρα τελειώνετε τη δουλειά σήμερα?» με ρωτάει με οίκτο το βόδι…
«Γύρω στις 10 με δέκα και μισή», της απαντώ.
«Θεούλη μου!» αναφωνεί έντρομο. «Και τα σήριαλ?????????????»
«Τι τα σήριαλ?», απαντώ παγερά.
«ΣΗΜΕΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΣΗΡΙΑΛ!» τσιρίζει. Δε θα τα δείτε???????
«Προφανώς όχι» της απαντώ…
«Κακομοιρούλα μου», με κοιτάζει με φρίκη. «Εμείς όλο το καλοκαίρι σκυλοβαρεθήκαμε με τις επαναλήψεις! Τα είχαμε δει όλα βλέπετε! Αυτή τη βδομάδα που είναι τα καινούρια πάντα καθόμαστε και τα βλέπουμε όλα για να διαλέξουμε μετά ποια θα δούμε μέσα στη χρονιά!»
«Και πως τα βλέπετε όλα? Αφού παίζουν ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ!», νομίζω πως θριάμβευσα τρομάρα μου…
« Μα καλέ, νιαουρίζει, είμαστε οργανωμένοι!!!» ( παρένθεση: αν τα μπλόγκς είχαν ήχο θα μπορούσα να σας μιμηθώ τη φωνή της άψογα και θα πέφτατε κάτω γιατί χωρίς φωνή η περιγραφή χάνει στο μισό, εκτός του ότι είναι κάτι μεταξύ νιαουρίσματος και ενοχλητικής καραμούζας, η συγκεκριμένη γκόμενα είναι και ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΗ που το θέαμα σε συνδυασμό με το άκουσμα είναι ειλικρινά θλιβερό…)
«Έχουμε τέσσερις τηλεοράσεις»! συνεχίζει…»Στη μία κάθομαι εγώ με τη μεγάλη μου, στην άλλη ο άντρας μου με τον πατέρα μου, στην άλλη η πεθερά μου με τη νύφη μου και στην άλλη τα μικρά! Και μετά, χι χι χι, έχετε προσέξει που οι διαφημίσεις πέφτουν όλες μαζί???? (Καλώστηνα…) Τότε αλλάζουμε κανάλια και βλέπουμε ο ένας το σήριαλ του άλλου και μετά μας λένε οι άλλοι τι έγινε!!!!! Τέλειο έ?????????? ( Νομίζω πως θα λιποθυμήσω…)
«Πανέξυπνο, σχολιάζω, πώς το σκεφτήκατε»??
«Εεεεε, ο μπαμπάς!» χαχανίζει ευτυχισμένη… «Κι’εσείς δηλαδή, ΠΟΤΕ βλέπετε τηλεόραση?????»
«Σχεδόν ΠΟΤΕ» αναστενάζω.
«Και όταν τελειώνετε τη δουλειά ??ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΔΗΛΑΔΗ?»εξανίσταται…
«Η πάω έξω ή πάω σπίτι μου , κάνω ένα μπάνιο και φτιάχνω κάτι να φάω» απαντά το alien- εργαζόμενο κορίτσι…
«Μα συγγνώμη!» ( έχει ταραχτεί) «Έξω??? Τι έξω????» ( άστο κοριτσάρα μου, αστο…) « Και δηλαδή σπίτι δεν κάθεστε??? Τι κάνετε εκεί????»
« Ε, σερφάρω λιγάκι στο ίντερνετ και μετά πέφτω για ύπνο αν είμαι σπίτι»…λέω αφηρημένη με το ένα πόδι έξω από την πόρτα πιά και το χέρι στο κουμπί του ασανσέρ…
«Ίντερνετ?» με κοιτάζει σκεφτική…μετά μου ακουμπάει το χέρι και κατι θέλει να πεί, αλλά διστάζει…»Ξέρετε, χωρίς παρεξήγηση δηλαδή, αλλά να προσέχετε…»
«Τι να προσέχω ακριβώς?», την κοιτάζω κι’εγώ απορημένη ( το χέρι συνεχίζει να με ακουμπάει προστατευτικά…).
«Να προσέχετε», επαναλαμβάνει, «Μου’χει πει ο άντρας μου, αλλά το’χω διαβάσει κι’εγώ σ’ένα περιοδικό…το πολύ ίντερνετ…ΧΑΖΕΥΕΙ!»

Τελικά είναι αήττητοι…
Καλό υπόλοιπο Κυριακής παιδιά

EKKΛΗΣΙΑ ΛΗΣΤΕΥΕΙΣ...

2008-10-08T13:51:00.000-07:00

Πολύς κόσμος μαθαίνω φρίκαρε με τα γαμησιάτικα που σούρνει ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου στα φατσόνια από πάνω και η εικονική συνέντευξη τελικά δε δημοσιεύτηκε στο Πρώτο Θέμα.

Έχω να πω πως το τελευταίο, μα το τελευταίο που θα'πρεπε να μας ενοχλεί αυτό τον καιρό είναι οι λέξεις.

Όταν μάλιστα περιγράφουν με ακρίβεια τις πράξεις.

Επίσης, έχω λιώσει στο γέλιο!

Κι'εχω hαngover από χτές...

Σας φιλώ και τα λέμε σύντομα!

ΥΓ: Δε βλέπω το λόγο που κάποιος ο οποίος πιστεύει στο Θεό ενοχλείται από τέτοιου είδους δημοσιεύσεις . Όπως πολύ σωστά επισημαίνει και ο Χατζηστεφάνου, αν ο Χριστός ξανακατέβαινε ποτέ στη Γή, θα τους είχε ξεριζώσει τα @...@ απ'τη ρίζα.

I'M COMING HOME!

2008-10-03T08:48:00.001-07:00

Τι είναι πατρίδα???? Αναρωτήθηκε η Ντάρια στο τελευταίο πόστ της. Άπειρες φορές με έχει απασχολήσει αυτή η ερώτηση ( στο πολύ παρελθόν βέβαια αφού τον τελευταίο καιρό το έχω γυρίσει στο light χωρίς καμία τύψη- η ζωή είναι πολύ πιο ευχάριστη έτσι άλλωστε, μην τα ξαναλέμε). Προσπερνώ τα τετριμμένα, πατρίδα είναι τα χώματα των παππούδων μας, η ιστορία μας , η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας ( συμφωνώ εν μέρει), καθώς και τα απολύτως ακραία, δε φυτρώσαμε μαζί με τα βλίτα του βουνού κι’αυτό δε μπορούμε να το παραβλέψουμε. Με την καμία.
Κάποιες άλλες φορές,ιδίως τις σάπιες ώρες που η αρρωστημένη μου περιέργεια με σπρώχνει να κόψω βόλτες σε κάτι εθνικορατσιστοφασιστογκαγκά forums, τα παίρνω στο κρανίο και σκέφτομαι πως η απλή λογική υποστηρίζει το εξής: «Πατρίδα είναι εκεί που γυρίζουν τα ζώα να πεθάνουν”, δηλαδή ένστικτο καθαρό, και χαρά σε όποιον κατάφερε να νικήσει τα ένστικτά του σ’αυτή τη ζωή».
Δανείζομαι και τα λόγια της Ντάρια:

Να γινόταν ένα θαύμακαι να μπορούσαν οι επόμενες γενιές να κλείσουν μία πατρίδα στο μυαλό τους "Προτιμώ το παιδί μου μεγαλώνοντας να έχει σαν ιδανικά την τιμιότητα, την ανοχή προς τον διαφορετικό διπλανό του, την ανάγκη για γνώση που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, το σεβασμό στο δικαίωμα του άλλου να υπάρχει όπως κι εγώ, να πιστεύει στους θεούς του ή να μην πιστεύει σε κανέναν θεό, και άλλα τέτοια. Αν είχαμε τέτοια ιδανικά δεν πιστεύω πως θα χρειαζόταν να πολεμάμε για βραχονησίδες."
(Υπό την προυπόθεση βεβαίως πως ο διπλανός θα έχει δώσει επακριβώς την ίδια ανατροφή στα παιδιά του, αλλιώς τα παιδιά που κάποιος θα ήθελε να εκπαιδεύσει όπως η Ντάρια τα δικά της, κάποτε θ’αναγκαστούν να αμυνθούν απέναντι σ’εκείνον που θα προσπαθήσει βίαια να εισβάλλει στη φωλιά τους, άγραφος νόμος της φύσης από τη στιγμή της δημιουργίας της φαντάζομαι…)

Όσον αφορά στη χώρα που γεννήθηκα και μεγάλωσα, όπως οι περισσότεροι από’σας φαντάζομαι, είμαι περήφανη για το παρελθόν της. Τους αγώνες της, τους ήρωές της ( πλην ελαχίστων εξαιρέσεων μιας και η ιστορία που διδαχτήκαμε εξακολουθεί να τελεί υπό αμφισβήτηση), τους φιλοσόφους της, τα ιδανικά της κτλ. Εκτός όμως από την Αρχαία Ιστορία υπάρχει και η Σύγχρονη της που δε φαντάζομαι να μας καλύπτει. Η Αρχαία αδερφούλα της κάνει φιλότιμες προσπάθειες διάσωσης της αξιοπρέπειάς μας, να πουλήσουμε λίγη ακόμη μουρίτσα στας Ευρώπας, να συνεχίσουν να μας επισκέπτονται οι λιγοστοί ρημαδοτουρίστες που απέμειναν αφού μέχρι κι’αυτοί μας πήραν χαμπάρι και μέχρι εκεί.
Την πατρίδα σαν ιδεολογία την αντιλαμβάνομαι πλέον μόνο με ότι γεμίζει τις πέντε αισθήσεις μου και αυτό είναι τα χώματα πάνω στα οποία μεγάλωσα και οι άνθρωποί μου. Καθώς και τα χώματα που με δέχτηκαν χωρίς να είμαι δικιά τους, οι άνθρωποι που μπορεί να μη γνωριζόμαστε πάνω από δέκα χρόνια αλλά μου έχουν αποδείξει με τις πράξεις τους πως είναι αδέρφια, στα εύκολα και τα δύσκολα, στις χαρές και τα ζόρια του καθενός μας.

“Ι’m coming home…”…τι γαμάτη έκφραση! Το αισθάνομαι κι’εγώ όταν έχω να δω τους δικούς μου πολύ καιρό. Εξαρτάται όμως και από το ΠΟΥ θα τους δω!
“I’m coming home” είναι μία Παρασκευή , κάποιες φορές κάθε χρόνο, που δεν είναι ίδια με τις άλλες. Γύρω στις 10 με 11 το βράδυ το αυτοκίνητο εγκαταλείπει τη δημοσιά και παίρνει το χωματόδρομο. Και ανεβαίνει, ανεβαίνει, ανεβαίνει…καμιά ώρα περίπου. Και στην τελευταία στροφή θέλεις να ουρλιάξεις, δεν αντέχεις άλλο, είσαι έτοιμος να κατέβεις και να πας τρέχοντας. Απ’αυτή την τελευταία στροφή επιτέλους αντικρίζεις τα λιγοστά φώτα. Και ΤΟ ΦΩΣ. Είναι πάντα εκεί. Όχι το φώς, τα παιδιά. Δε χρειάζεται να έχουμε ειδοποιήσει ότι θα σκάσουμε.Αν το κάνουμε θα μαζευτούν άλλοι είκοσι και θα γίνει σκηνικό. Τις περισσότερες φορές δεν το κάνουμε. Και μένουμε εμείς οι πέντε, ή οι έξι, ή οι εφτά, δεν έχει σημασία. Που είμαστε τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, που οι καθημερινότητές μας δεν έχουν καμία σχέση, που βλεπόμαστε αυτές τις 4 ή 5 φορές το χρόνο. Που τις μισές απ’αυτές τσακωνόμαστε για θέματα του στυλ «Τι είναι πατρίδα» και δεν τα βρίσκουμε ποτέ! Που φανταζόμαστε το θάνατό μας κάπως έτσι «Θα σκάσουμε από τα γέλια, θα πεθάνουμε όλοι μπροστά στο τζάκι και θα μας ανακαλύψουν οι επισκέπτες της επόμενης Παρασκευής». Και όταν χωρίζουμε νιώθω από ένστικτο πως αφήνω πίσω μου την πατρίδα και γυρίζω σε κάτι που δεν το αισθάνομαι πατρίδα. Ξέχασα να αναφέρω πως δεν ανήκω σ’εκείνους τους τυχερούς που λέγαμε, δε μπορώ να νικήσω τα ένστικτά μου…

ΥΓ: ΑΔΕΡΦΙΑ, 7 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, Ι’M COMING HOME!!!!

YΓ2: Σωστός.

ΥΓ3: Την προσοχή σας. Ένα Πατσιούρι πρέπει να έχει φορτώσει πολύ για να κάνει μια τέτοιου είδους δήλωση. Πρέπει να πέσει η Δεξιά. Τώρα. Μη με ρωτάτε πώς και τί, δεν ξέρω. Ούτε ψηφίζω ΠΑΣΟΚ.

ΥΓ 4: Έχω πάθει σόκ. Δε συμπαθώ αυτά τα "διαδώστε το" αλλά διαδώστε το...

ΦΙΟΥ!

2008-09-25T02:55:00.001-07:00

Σας έχει τύχει ποτέ να δουλεύετε για κάποιον εργοδότη που δε γουστάρετε, να είστε υποχρεωμένοι να λέτε και να κάνετε πράγματα που αντίκεινται στιην ιδεολογία σας, να πονάει το στομάχι και να σφίγγει το κεφάλι όταν πλησιάζει η άφιξή σας στον τόπο του εγκλήματος και να ζείτε για μια ακόμη φορά τον εφιάλτη του "Εξηγώ ξανά και ξανά και ξανά και ξανά τα αυτονόητα σε κάποιον που δεν είναι προικισμένος από τη φύση να τα κατανοήσει "οπότε το αποτέλεσμα είναι αντί να βγει εκείνος έξω από τα ρούχα του, να βγείτε, once again εσείς???

Στους περισσότερους , φαντάζομαι. Οπότε θα συμφωνήσετε μαζί μου πως η στιγμή που ανακοινώνεις στο βασανιστή σου ότι από αύριο θα πρέπει να βρει άλλο κορόιδο να τον ανέχεται, είναι ΓΑΜΑΤΗ!

Από την ώρα που το αποφάσισα πως τελικά θα αποχωρήσω, ένιωσα λίγο πιο...ελαφριά! (και η τσέπη μου επίσης αλλά αυτό είναι άλλη πονεμένη ιστορία...).

Το ξεφούρνισα χτες, γύρω στις 8 το βραδάκι.

Τι υπέροχες στιγμές! Βασικά κρατιόμουν να μην ξεραθώ στα γέλια, το αυτάρεσκο όμως χαμόγελό μου τα έλεγε όλα! Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω μου, κατάλαβα πως δε νιώθω απλά πιο...ελαφριά, αλλά πως ένας γερανός ήρθε και σήκωσε τη νταλίκα που είχε προσγειωθεί τόσες μέρες στο στήθος μου!!!

Χοπ χοπ χοπ...άρχισα να χοροπηδάω χαρωπή στην κατηφόρα.

"Στις δέκα και δεν τελείωνες εσύ??", απόρησε η παρέα μου όταν έφτασα στο στέκι.

"Από σήμερα και για λίγο καιρό μάλλον θα σας έρχομαι νωρίτερα", κάγχασα.

"Τον ξεφορτώθηκες το μαλάκα, μπράβο ρε συ!!!", "Κι'εγώ θα παραιτηθώ αύριο!", δηλώνει ο Π. που φοβάται πως όλη του τη ζωή θα είναι κομπλεξαρισμένος που δεν έχει δουλέψει πολύ νύχτα, οπότε αφήνει το δικηγορικό γραφείο που εργάζεται για τρεις κι'εξήντα (δεν είχα ιδέα πόσα παίρνουν οι νέοι δικηγόροι, φρίκαρα!) και από αύριο αντί να λέει "Φεύγω, δουλεύω αύριο", θα λέει "Φεύγω, δουλεύω σε λίγο"!

Σήμερα το πρωί, με καθαρό κεφάλι και χωρίς το παρεάκι, συνειδητοποίησα την οικονομική καταστροφή που προκάλεσα στον εαυτό μου και με ζώσανε τα φίδια.

Κι'εχω πολλή ώρα ελέυθερη σήμερα, να μείνω σπίτι και να αφήσω στα φιδάκια άπλετο χρόνο να καλέσουν τις οικογένειες, τους φίλους και τους γνωστούς τους και να κάνουν πάρτυ στο κεφάλι μου.

Ευτυχώς έχω φρέσκια τη χτεσινή βραδινή διαδρομή Χολαργός-κέντρο, ένα τέταρτο απόλυτης ευτυχίας!

ΥΓ: Δεν ψάχνω ακόμη για δουλειά, ψάχνει όμως ο Αντώνης μας που προηγείται γιατί σκάει και ο διάδοχος όπου να'ναι, για το νού σας!

ΥΓ2: Το Σάββατο, πολύ αργάμιση, τα έπινα στο Νίξον και άκουσα τη διπλανή παρέα να ετοιμάζεται για Κ44 να συναντήσει άλλους...καμιά τριανταριά μπλόγκερς.

Εμένα με ξέρετε, δεν το'χω με τις μπλογκοσυναντήσεις, αν ήταν όμως κάποιος από'σας ελπίζω να περάσατε καλά. Γύρω στις 7 το πρωί πάντως είχε ακόμη κόσμο έξω από το Κ44 ( μου φαίνεται πως τελικά, μετά από πολύ-πολύ καιρό, πολύς κόσμος το καραγούσταρε αυτό το Σάββατο,κι'εμένα ήταν απ'τις καλύτερες εξόδους εδώ και καιρό, τα είχε όλα!)

ΥΓ3: Όχι στη φίμωση των μπλόγκς...

GET A LIFE YOU LOSER...

2008-09-16T13:52:00.000-07:00

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΤΑΙΓΑΝΙΔΗΣ

Χρυσός Ολυμπιονίκης στα 100μ ελεύθερης κολύμβησης στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Ένα από τα 6 του συνολικά μετάλλια ( 2 χρυσά, 1 ασημένιο και 3 χάλκινα). Ακολουθούν 3 χρυσά, 5 ασημένια και 4 χάλκινα σε διάφορα αθλήματα. Σύνολο 18 μετάλλια. 18! 18! Δυστυχώς, ο Μπόμπ Βουλγαράκης και η μπιζουτιέρα της μονής Βατοπαιδίου τους έχουν στερήσει το (τεράστιο) 'μπράβο' που θα έπρεπε ν' ακούσουν.Δύσκολες εποχές για ήρωες.

υγ: Εδώ θα βρείτε τα μετάλλια και τους Ολυμπιονίκες μας

Αντέγραψα ασύστολα και θρασύτατα από το Νανάκο μας το παραπάνω κείμενο και δε σταμάτησα εκεί, έκλεψα ΚΑΙ τη φωτογραφία!

Θέλω με τη σειρά μου, όπως κάνατε πολλοί τις τελευταίες ημέρες, να καταθέσω την πίκρα μου για τη μεταχείριση των αθλητών των Παραολυμπιακών Αγώνων.

Εργάστηκα και στους Ολυμπιακούς της Αθήνας και από τότε τους σιχάθηκα εντελώς. Προτείνω να καταργηθούν πάραυτα. Και να μείνουν μόνο οι Παραολυμπιακοί. Απολαμβάνοντας την προβολή και τη σημασία που τους αξίζει. Όχι μόνο από τους σπόνσορες, τα ΜΜΕ και τους διαφημιστές. Αλλά και από 'μας.

Αλλιώς να σταματήσουμε να κοροιδεύουμε τα παιδιά.

Και τώρα stop.

Γιατί το θέμα που με απασχολεί απόψε είναι άλλο.

Ο Π. δεν είναι φίλος μου. Είναι φίλος φίλων. Η μάλλον, τώρα πια είναι δύσκολο να είναι φίλος οποιουδήποτε. Γιατί δεν είναι καλά. Και δε θα είναι ποτέ ξανά.

Πριν πέντε χρόνια περίπου ένας μεθυσμένος μαλάκας που κοιμήθηκε στο τιμόνι, έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο τουΠ. Τον γλυτώσανε στο τσάκ. Βρισκόταν αρκετές μέρες σε κώμα, ενώ οι δικοί του μάθαιναν πως η σπονδυλική του στήλη είχε παραλύσει. Ο Π. δεν επρόκειτο να περπατήσει ποτέ ξανά. Ξύπνησε. Γρήγορα κατάλαβε την αλήθεια. Τη διάβασε στα μάτια των δικών του. Την ένιωσε. Την είδε, όταν αντίκρυσε για πρώτη φορά το αναπηρικό καροτσάκι.

Τον αχώριστο από τότε σύντροφό του.

Όλοι έπεσαν πάνω του, γονείς, αδέρφια, φίλοι, ψυχολόγοι-και πάλι ψυχολόγοι- και πάλι ψυχολόγοι...

"Η ζωή δε σταματάει ποτέ, παρά μόνο όταν το θελήσουμε", ήταν το σλόγκαν της εποχής.

"Φαντάσου να είχες μείνει τυφλός", το σύνηθες επόμενο.

Και ο Π. τα υπέστη όλα. Τα πλαστικά πόδια, τη φροντίδα των δικών του, τις καθημερινές επισκέψεις των φίλων και τις πρώτες βόλτες, περίπου ένα χρόνο μετά.

Και τις φυσιοθεραπείες, ατέλειωτες, παντοτινές φυσιοθεραπείες...

Κατά τη διάρκεια του τέταρτου χρόνου ο Π. κατέβασε παροχή. Δήλωσε πως δεν αντέχει άλλο. Και πως θέλει να πεθάνει. "Μα γιατί???, πανικοβλήθηκαν όλοι, αφού τα παέι καλά."

Απλώς δεν την παλεύει. Προσπάθησε τέσσερα ολόκληρα χρόνια και απλώς δεν την παλεύει, τους εξήγησε υπομονετικά. Βαρέθηκε. Κουράστηκε. Από τι καθημερινές επισκέψεις συγγενών και φίλων. Από τη φροντίδα της μάνας του. Από τα πανηλίθια μαθήματα κεραμεικής, κατασκευής κοσμημάτων, φωτογραφίας και διάφορα άλλα τα οποία τον ικέτεψαν οι γονείς του να παρακολουθήσει. Για να βρει κάποιο ενδιαφέρον. Κουράστηκε από τις γελοίες προσπάθειες των φίλων του να τον σέρνουν στη θάλασσα όταν καλοκαιριάζει, να τον βάζουν μέσα, να παίζουν μπαλίτσα και να συμπεριφέρονται όπως παλιά. Δεν είναι όπως παλιά. Και ο κόσμος σην παραλία τον κοιτάζει. Βαρέθηκε τη φυσιοθεραπεία. Ούτως η άλλως το ξέρει πως δε θα ξαναπερπατήσει. Αντε κι'έγινε λίγο καλύτερα, ο.κ, και μετά? Κενό. Σιχάθηκε να κατεβάζει μουσική. Τίγκα στα καψουροτράγουδα, έχει ξεχάσει πως είναι. Όχι το να είσαι καψούρης, όλα τα υπόλοιπα. Και η τηλεόραση μία απ'τα ίδια. Το 90/100 του προγράμματος αφιερωμένο σε έρωτες, πάθη και άλλα τέτοια σοβαρά προβλήματα. Τέρμα κι'αυτή.

Τον αθλητισμό ανέκαθεν τον σιχαινόταν. Ίσα κανένα μπασκετάκι με τα φιλαράκια να λέμε ότι κάνουμε και κάτι αντρικό. Α χα χα, θυμάται εκείνη τη φορά που τον πήραν τα παιδιά όλο χαρά να πάνε για μπάσκετ, με το καροτσάκι. Φιάσκο. Γελούσαν όλοι σα νήπια, έκανε πως γελούσε κι'εκείνος να μην τους απογοητεύσει. Πάλι. Φυσικά δε δέχτηκε να ξαναπάει. Του'χουν πρηξει τ'αρχίδια αλλά δεν πρόκειται να ξαναπάει.

"Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε πια...μου απάντησε συλλογισμένος ο κοινός μας φίλος προχθές που βρεθήκαμε μετά από καιρό και τον ρώτησα τι κάνει ο Π. Ολοκληρωτική άρνηση. Έχει να βγει από το σπίτι τόσους μήνες. Έδιωξε το φυσιοθεραπευτή. Μιλάει άσχημα στους δικούς του. Μόνο τον ψυχολόγο δέχτηκε δυο - τρεις φορές καιμετά τον έστειλε κι'αυτόν. Δεν του προσφέρει τίποτα, λέει, ούτως η άλλως αυτός είναι πιο έξυπνος. Δεν κάνει τίποτα. Είτε κοιτάει το ταβάνι όλη τη μέρα, είτε σερφάρει στα μπλόγκς ( δική μου ιδέα και ο Π. έχει κολλήσει εδώ και δύο χρόνια περίπου...). Διαβάζει πολύ. Και μπλόγκς, - το press gr, το g700, το prezatv είναι τα αγαπημένα του- αλλά και τα παλιά του βιβλία. Ιστορία κυρίως. Και μετά ψάχνει κι'άλλες πληροφορίες στο νετ.

Καμιά φορά όμως πέφτει σε κενό αέρος. Περνάνε μέρες και δεν κάνει απολύτως τίποτα. Ταβάνι- ταβάνι- ταβάνι. Οι δικοί του κοντεύουν να πεθάνουν, "Τι έφταιξε, λένε, αφού στην αρχή προσπαθούσε"...

Κι'εδώ επεμβαίνει το patsiouri. Με νεύρα, όπως πάντα.

Τί έφταιξε???????

Μα ακριβώς το ότι προσπαθούσε. Με το ζόρι. Να κάνει ότι θέλατε εσείς. Ότι σας είπαν οι ψυχολόγοι. Να βρει άλλες χαρές της ζωής. Ε λοιπόν δε μπορεί κύριοι. Καταλάβετέ το επιτέλους. Ναι, αξίζουν συγχαρητήρια στο Χαράλαμπο, σε όλα τα παιδιά της Παραολυμπιάδας, στους ανάπηρους που πίνουν το καφεδάκι τους έξω (αν τα καταφέρουν φυσικά στο κωλοχανείο που ζούμε), στους ανθρώπους που έχουν συμβιβαστεί με την αναπηρια τους και προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους, στον οποιοδήποτε ΑΜΕΑ μπόρεσε να δουλέψει, να πάει εκδρομή, να κάνει οικογένεια...Ειλικρινά τους αξίζουν όλα τα μπράβο του κόσμου.

Όμως υπάρχουν και άνθρωποι που ανήκουν σε ένα άλλο είδος.

Σ'εκείνους που κάποτε τα είχαν όλα. Και που δεν έχουν υπομονή να παλέψουν. Γιατί είναι ο χαρακτήρας τους έτσι, δε μπορούν να συμβιβαστούν με τα λιγότερα. Τα θέλουν όλα. Έβρισα το φίλο μου υπερασπίζοντας τον Π. "Αφήστε τον ήσυχο επιτέλους, δεν τον λυπάστε???" ούρλιαξα θυμωμένη. Τόσο γκαγκά είστε??? Σας κάνει τα χατήρια τόσα χρόνια, τόσα χρόνια, Χριστό δεν έχετε καταλάβει??? Ο άνθρωπος δεν είναι καλά. Όσο προσπάθησε προσπάθησε, τέρμα! Κατάλαβαίνεις τι σου λέει? ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΕΙ ρε παιδάκι μου, δε μπορείτε να σεβαστείτε αυτό του το δικαίωμα για μια φορά???????

Και το πιστεύω απόλυτα. Τον ήξερα τον Π. πριν το ατύχημα. Ένας κούκλος ζωντανός, αρχιδάκι με τις γκόμενες, τις είχε πέντε-πέντε, το χιουμοράκι του, το τσιγαράκι του, τα ποτάκια του, τη μηχανούλα του, τη δουλίτσα του και την ωραία του τη ζωούλα. Ξαφνικά τα χάνει όλα. Είναι απόλυτα εξαρτημένος από τη μάνα του. Τη λυπάμαι ειλικρινά γι'αυτό που περνάει αλλά πριν το ατύχημα δεν τη συμπαθουσα καθόλου. Μια κατινάρα και μισή ήταν, κουτσομπόλα του ελέους που χωνόταν συνέχεια στις ζωές των παιδιών της γιατί δεν είχε με τι ν'ασχοληθεί. Δεν ξέρω τι κάνει με τον Π. τώρα που τον έχει του χεριού της, ελπίζω όχι αυτό που σιχαινόμαστε όλοι, να τον πρήζει μπίρι-μπίρι όλη μέρα για ένα κάρο μαλακίες.

Φυσικά ο Π. δεν έδειξε ποτέ την παραμικρή συμπάθεια σ'αυτό που αποκαλούμε "κουλτούρα", άντε να τον έσουρνε κανα μωράκι σινεμά και μέχρι εκεί. Αισθάνομαι σα ν'ακούω στ'αυτιά μου τα καντήλια που θα κατέβαζε στα μαθήματα κουκλοθέατρου, στη χορωδία, στην κεραμεική και όπου αλλού τον σούρανε για να βρει τη χαρά της ζωής, χωρίς να τον περιμένει το δωράκι μετά. Γιατί ο Π. έχει να γαμήσει πέντε χρόνια. Και δε θα ξαναγαμήσει ποτέ. Το κακό είναι πως όταν έχεις ζήσει πολλά καλά γαμήσια, δεν τα ξεχνάς. Τα έχει ξεχάσει κανείς σας???? Ούτε ο Π. λοιπόν. Κι'ας δέχτηκε να πάει μερικές φορές σε ένα σύλλογο αναπήρων " Να γνωρίσεις καμιά κοπελίτσα, να κάνετε παρέα αγόρι μου..."

Τι θέλω να πω με όλα αυτά? Υπάρχουν δυνατοί χαρακτήρες. Που δε λυγίζουν. Και μπράβο.

Υπάρχουν όμως και οι αδύναμοι. Δε φταίνε, έτσι γεννήθηκαν. Όπως άλλοι δε τρώμε το ψάρι, άλλοι δε φοράμε ποτέ φούξια, άλλοι δεν το'χαμε ποτέ με τα Μαθηματικά...εκείνοι δεν το'χουν με τη δύναμη της ψυχής. Και πολύ απλά, δεν την παλεύουν. Ο Π. σε λίγο θ'αρχίσει να ικετεύει κάποιον να τον απαλάξει από το μαρτύριό του. Όπως στις ταινίες. Δε θα του έκανα τη χάρη, ακόμη κι'αν ήμουν μάνα του η αδερφή του. Ίσως, αν η κατάστασή του παρέμενε έτσι πολλά χρόνια, να έμπαινα κάποια στιγμή στον πειρασμό. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά, είναι πως έχω βάσιμες υποψίες πως ανήκω κι'εγώ στην κατηγορία αυτή, των αδύναμων.

Το σκεφτόμουν όταν περίμενα τη βιοψία μου, πάει ένας χρόνος και. Πως θα ήταν η ζωή μου με την αρρώστια, το κομμένο στήθος, την αναπηρία ή ότι άλλα εφιαλτικά σενάρια μου περνούσαν από το μυαλό. Το πιο πιθανό είναι να ήταν σαν του Π. Είμαι τόσο νευρική και υπερκινητική που αποκλείεται να την πάλευα. Επίσης σιχαίνομαι τον αθλητισμό. Και το κουκλοθέατρο. Και τη χορωδία. Και μου αρέσει ο σεξ. Και αν ο μη γένοιτο μου συνέβαινε κάτι παρόμοιο, το τελευταιο που θα ήθελα να βλέπω στα μάτια των γύρω μου θα ήταν αυτή η σιωπηλή σιχαμένη παρότρυνση..."GET A LIFE YOU, LOSER..."

Μόνο που θα είχαν αποκλείσει έντελώς μία πιθανότητα.

ΝΑ ΜΗ ΓΟΥΣΤΑΡΩ.

Και να θέλω να σταματήσει η γη να κατέβω.

Φιλιά...

ΣΕΜΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ.......

2008-09-08T10:49:00.000-07:00

O OTE γαμιέται!

Η ADSL γαμιέται!

Η Connex το ίδιο!

Θα αργήσω λιγάκι να επανέλθω στην παρέα μιάς και το θεματάκι μας θέλει συνεργείο και τα παιδιά αντιμετωπίζουν φόρτο εργασίας.

Πριν μία ώρα ήμουν έτοιμη να ανεβάσω ένα πόστ όλο νεύρα και τσαντίλα από το φιλiκό pcακι που με φιλοξενεί αυτή τη στιγμή.

Μέχρι τη στιγμή που χτύπησε το κινητό.

Και μου θύμισε πως η ζωή είναι ωραία!!!!!

Και οι άνθρωποι γύρω μας υπέροχοι!

Ότι και να σας πούμε θα είναι φτωχο Κύριε Καφετζόπουλε,

Κυρία Κοκκινοπούλου, Κύριε Κουντούρη και Κυρία Βίκου.

Υποκλίνομαι ταπεινά στο Μεγαλείο Σας...

Το καλό που κάνατε θα σας το ανταποδώσει η ζωή από χίλιες μεριές.

Ότι εύχομαι για μένα, τα δεκαπλάσια εύχομαι και για σας, μέσα από τα βάθη της ψυχής μου...

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΦΕΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ Η ΚΥΡΙΑ

ΚΟΚΚΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΥΙΟΘΕΤΗΣΑΝ ΤΟ ΛΗΟ.

ΤΟ ΛΗΟ ΜΑΣ.

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΑΛΙΑ...

ΣΕΜΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ...

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΝΗΣΥΧΩ ΠΙΑ ΚΑΘΟΛΟΥ?????

ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ????????

ΥΓ: Ο Δήμαρχος Πόρου Τελικά Πλήρωσε Τα Έξοδα Του Λήο.....

Καλό μήνα κύριε Δήμαρχε του Πόρου!

2008-09-01T14:20:00.000-07:00

Δεν έχω την ευκαιρία να βρίσκομαι συχνά κοντά σε υπολογιστή αυτές τις μέρες.
Θα επανέλθω σύντομα.
Aa-duck σ'ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ για το σχόλιο!
Δυστυχώς μπήκα κι'εδώ και μου κόπηκε η χαρά...
Ελεεινό λαμόγιο του ελέους...τον βλέπω βουλευτή πολύ σύντομα...
Στρατηγός, να το θυμάστε.
Όποιος έχει χρόνο, του σκάει κι'ένα τηλεφωνάκι, ναί?
Θα το κάνω κι'εγώ, θα σιγοψηθεί σιγά σιγά στα καζάνια της κόλασης μαζί με την Κυρά Της 'Ανδρου!
Και αν χρειαστεί κάτι για το Λήο (δείτε, ένας κούκλος έχει γίνει! ) θα σας ενημερώσω.
Φιλούρες!

το mail του δημάρχουmayorpor@otenet.gr
το mail του δήμουdimporu1@otenet.gr
Δημαρχείο ΠόρουΤηλ. : 22980-22250, 22220
Fax : 22980-25353

LIVE YOUR MYTH IN GREECE

2008-08-22T08:35:00.000-07:00

Τι σπλατεριά καλοκαίρι ήταν αυτό από εκατό μεριές?
Τι στις ειδήσεις, τι real life…τα είδα όλα.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη φίλη μου την Ε. που τη ντύνουμε νυφούλα στις 6 του Σεπτέμβρη και θα μας χαρίσει ένα αξέχαστο τριημεράκι στην αγαπημένη μας παραλία (που κατα βάση είναι χάλια αλλά πάνω της μεγαλώσαμε), στο αγαπημένο μας ξενοδοχειάκι ([που κι’αυτό χάλια είναι αλλά το έχουν χτίσει και ανακαινίσει εκατό φορές οι αναμνήσεις μας και μια ζωή αναρωτιόμαστε πως θα αντιδρούν τα εγγόνια μας που σίγουρα θα κάνουν παρέα με τα εγγόνια των σημερινών ιδιοκτητών και φίλων, όταν τα φαντάσματά μας θα ξεπετάγονται και θα ρωτάνε «Μπουουου, γιατί κάθεσαι στο σκαμπώ μου???» αφού ΣΤΑΝΤΑΡ θα το’χουμε στοιχειώσει, δεν υπάρχει περίπτωση…όπα, το’χασα, πού είχαμε μείνει…ά, στην Ε. και το Σ. που κάνουν την ύστατη προσπάθεια να με πείσουν πως μπορώ κι’εγώ να απολαύσω μερικές μέρες ενός ήσυχου μικροαστικού καλοκαιριού αφού το υπόλοιπο ήταν ΣΧΕΤΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ!

Πάντα ήμουν ΄ενας πολύ ευδιάθετος, ήρεμος και συνεννοήσιμος άνθρωπος. Τα γλομπάκια που μου ανάβουν τις περιόδους που πήζω στη δουλειά, κατεβάζουν παροχή από το πρώτο δευτερόλεπτο που εγκαταλείπω την τίμια εργασία μου. Όταν δε εγκαταλείπω την Κόλαση (έτσι αποκαλώ την Αθήνα από τέλη Μάη ως τέλη Σεπτέμβρη, κατά τα’άλλα τη λατρέυω) νιώθω σαν δέκα Μητέρες Τερέζες μαζί, έτοιμη να σκορπίσω απλόχερα την αγάπη και την καλή μου διάθεση παντού, ακόμη και στους εχθρούς!

Αμ δε! Φέτος η ζωή είχε άλλα σχέδια…
Και θέλω τη γνώμη σας γι’αυτό.
Εγώ παραφρόνησα ξαφνικά ή κάποιοι γαμημένοι νησιώτες ιδιοκτήτες ξενοδοχείων η ενοικιαζόμενων ή ξενοδοχείων πάσχουν από την ασθένεια του Ναπολέοντα που είχε κι’ένα λόγο να είναι μεγαλομανής, αυτοκράτορας, remember??????????????????
Δεν έχω τσακωθεί ποτέ στη ζωή μου στις διακοπές ή σε κάποια έξοδό μου, ποτέ.
Αντιθέτως, απεχθάνομαι τον κόσμο που βγαίνει έξω έτοιμος να ξεκαβλώσει πάνω στον κάθε δυστυχή σερβιτόρο, υπάλληλο, πωλητή κτλ που είναι αναγκασμένος να τον υποστεί.
« Το επίπεδο του ανθρώπου διαφαίνεται μόνο από ένα πράγμα», υποστηρίζει ο τρισμέγιστος Χατζηφωτίου στο υπερπόνημα «Το Κολωνάκι πριν την Άλωση».
Από το πώς μιλάει στο σερβιτόρο.
Και έχει απόλυτο δίκιο.
Δεν έχω παραπονεθεί ποτέ και για τίποτα σε μαγαζί (εκτός αν ήταν κάτι συνταρακτικό που δε’μου ρχεται αυτή τη στιγμή…). Αποφεύγω συστηματικά τις παρέες κακογαμημένων που με το που κάθονται κάπου αρχίζουν τη μουρμούρα: Τα καθίσματα είναι άβολα, Το φαγητό είναι χάλια (ΠΑΝΤΑ όμως!), το ποτό είναι δυνατό/ελαφρύ/ντεμί αλλά εγώ το ήθελα δυνατό, ο καφές τα ίδια, ο σερβιτόρος δε μας είδε στα πρώτα δύο λεπτά…Προσωπικά θεωρώ πως όποιος δίνει σημασία στις λεπτομέρειες γενικώς, χάνει την ουσία. Κανόνας.
Το ίδιο ισχύει και για τη θάλασσα. Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτό το ψείρισμα «Μμμμ…όχι εκεί, δεν είναι καλή η θάλασσα, όχι εκεί, σηκωνει κύμα, όχι εκεί, δεν είναι ωραίο το μπαράκι, όχι εκεί, ο Τζίμης πριν πέντε χρόνια είχε βρει μια καπότα να επιπλέει…»
Χαίρω πολύ ρε παιδιά, κι’εγώ έπαθα πλάκα με το Σίμο και το Κάθισμα αλλά όταν ΒΡΑΖΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ και θέλω να ρίξω τη βουτιά μου δε βλέπω όμορφη και άσχημη παραλία, ούτε θάλασσα με κύματα η χωρίς, θέλω απλά να ΔΡΟΣΙΣΤΩ, γκέγκε?????? Και το μόνο που μπορεί να με αποθαρρύνει είναι η ΚΑΦΕ θάλασσα, τίποτ’άλλο!

Με όλα αυτά θέλω να αποδείξω πως είμαι ο πιο βολικός άνθρωπος στον κόσμο, οπότε και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός πως και στα δύο νησιά που επισκέφτηκα φέτος παραλίγο να γίνω δολοφόνος. Τη δεύτερη φορά μάλιστα, απείλησα τη διεύθυνση του ξενοδοχείου μας πως εφ’όσον δουλεύω πάλι το Σεπτέμβρη δεν έχω κανένα πρόβλημα να αράξω στα σκαλοπάτια τους και να διηγούμαι σε ‘όλους τους υποψήφιους πελάτες μεχρι τότε, τι μας κάνανε. Ένα πράγμα σιχαίνομαι σ’αυτή τη ζωή και φέτος το βρήκα μπροστά μου δις, τους κολόβλαχους που ενώ τους έχεις ήδη αφήσει ένα σκασμό λεφτά, εκείνοι ζητούν κι’άλλα, κι’άλλα, κι’άλλα…Ανθρώπους στην ηλικία των γονιών μου που ούτε για 200, ούτε για εκατό, αλλά για πέντε και δέκα ευρώ, είναι ικανοί να σε κοιτάξουν γαλήνια στα μάτια και να σου πούν «Μα τι όμορφο το σιέλ μπλουζάκι σου», αφήνοντάς σε να ωρύεσαι εκτός εαυτού «Μα είναι ΚΟΚΚΙΝΟ, ΚΟΚΚΙΝΟ, ΚΟΚΚΙΝΟ» και η παρέα σου να ψιθυρίζει καθυσηχαστικά «Έλα μωρέ, παραδέξου το πως είναι σιέλ να πάει στο διάολο η τρελή», αλλά εσύ κοντεύεις να πετάξεις ανεύρυσμα από έκπληξη και την οργή σου και όχι, αυτή τη φορά δε θα το αφήσεις έτσι, αυτή τη φορά δε θα δείξεις ανωτερότητα, θέλεις να βγεις στα κανάλια με το κόκκινο μπλουζάκι και να ζητησεις δημοψήφισμα, είναι ΚΟΚΚΙΝΟ Η ΣΙΕΛ???? ΚΙ’ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ ΘΑ ΒΡΩ ΠΟΤΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΟΥ????????
Τελικά το βρήκα, αλλιώς θα ήμουν φυλακισμένη ακόμη στο Α.Τ της Άνδρου για φόνο ή θα με είχαν μεταφέρει εδώ χωρίς να με αφήσουν να σας εξηγήσω.
Πράγμα που θα γίνει΄ούτως η άλλως στο επόμενο πόστ γιατί τώρα τα θυμήθηκα και συγχίστηκα.

Στο προηγούμενο νησί, μείναμε σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Το δεύτερο πρωινό ξύπνησα με το κεφάλι βαρύ και αναφώνησα όλο χαρά «Αχ, κοιμήθηκα σαν πουλάκι!»
Μετά είδα τις πεταμένες και ανοιγμένες τσάντες και δεν είδα τα πορτοφόλια μας, που φυσικά έλειπαν…Τότε συνειδητοποίησα πως είχα κοιμηθεί σα ΝΑΡΚΩΜΕΝΟ πουλάκι…Sheet…Όλοι μας φέρθηκαν υπέροχα, εκτός από την ιδιοκτήτρια του συγκροτήματος η οποία δεν επικοινώνησε ποτέ μαζί μας παρά τα εκατό μηνύματα που αφήσαμε στα παιδιά της…Ονοματάκι και συγκρότημα στα προσεχώς.
Πιο πολύ τα’χω (ΚΑΙ) μ’αυτήν παρά με τους διαρρήκτες…
Κι’όλα αυτά αναμεμειγμένα μαζί με εκατοντάδες βαμπίρικες πληροφορίες από τον έξω κόσμο, σκυλιά που τα καίνε ζωντανά ή τα κρεμάνε στα δέντρα ή τα σουβλίζουν, κτηνώδεις δυνάμεις-ογκώδεις άγνοιες που σκοτώνουν στο ξύλο εικοσάχρονα παιδάκια, ένας πατέρας που δεν τους ρίχνει ούτε ένα γαμωσταυρίδι , αντιθέτως ευχαριστεί τον ΥπερΠολιτισμό μας (σόρι παιδιά, εγώ τόση ανωτερότητα δεν την αντέχω…), ψυχοπάθείς να κόβουν βόλτες κρατώντας στα χέρια τους το κομμένο κεφάλι μιας εικοσιπεντάχρονης μικρούλας και όλα αυτά σα χορωδία να τραγουδούν ζωηρά: « LIVE YOUR MYTH IN GREECE…”.

Σοβαρά τώρα παιδιά, κάτι τρέχει με τα νησιά μας. Τουλάχιστον.

Και μια ματίτσα εδώ...

...

2008-08-09T14:43:00.001-07:00

ΣΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔI
SOS ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΤΩΝ 3 ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔI ΑΣ ΕΠΙΚOIΝΩΝΗΣEI 10-56 ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Ονοματεπώνυμο:
ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ημερομηνία Γέννησης: 27/3/2005

Χρώμα μαλλιών: Καστανά σκούρα

Ημερομηνία εξαφάνισης: 2/8/2008

Χρώμα ματιών: Καστανά
Στις 02/08/2008, η Ζαχαρένια Χατζηνικολάου 3,5 ετών απήχθη από τον πατέρα της, ο οποίος δεν έχει την επιμέλεια της. Η Ζαχαρένια κατοικούσε στην Κω και υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να φύγουν στο εξωτερικό με αλλοδαπή κυρία η οποία έχει ένα κοριτσάκι στην ίδια ηλικία.

Η Ζαχαρένια έχει ύψος 1μ. και ζυγίζει 16,5 κιλά. Η Ζαχαρένια έχει σγουρά σκούρα καστανά μαλλιά μέχρι το λαιμό και καστανά μάτια. Την ημέρα της αρπαγής φορούσε κόκκινο φόρεμα και κόκκινα πέδιλα.

ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ!

2008-08-01T04:00:00.000-07:00

Και για να τελειώνουμε (προς το παρόν) με τα ζωάκια. Ο Λήο σε λίγο καιρό θα χρειαστεί οικογένεια. Ένα (η περισσότερα) καλό και σωστό αφεντικό που δε θα τον αφήνει μόνο του.
Δεν υπάρχει όμως ο Λήο μόνο. Όσοι δεν έχουν την τύχη να τον αποκτήσουν, μπορούν κάλλιστα να μαζέψουν κάποιο άλλο δυστυχισμένο αδέσποτο
Όσοι γουστάρουν ράτσα, μια Ελευθεροτυπία να πάρετε την Κυριακή και χαρίζονται άπειρα.
Προσωπικά αηδιάζω όταν διαβάζω αγγελίες του στυλ «Η πανέμορφη γκριφόν Λούσυ μας γέννησε 8 κουταβάκια και ψάχνουμε σπίτι! Υιοθετήστε τα!»

ΕΣΥ χρυσέ μου που δε φρόντισες να ΣΤΕΙΡΩΣΕΙΣ τη μικρή σου Λούσυ είσαι για πολλά κλωτσίδια…Τόσα αδέσποτα γεννιούνται γιατί κανείς δε βρέθηκε να στειρώσει τη μαμά τους όταν έπρεπε. Τόσα αδέσποτα υπάρχουν γιατί όταν δε βρεθεί κάποιος να υιοθετήσει τα μικρά της μικρής σου Λούσης, τα πετάς στο δρόμο μαλάκα. Θεωρώ μεγάλη αλητεία το να ζευγαρώνει κάποιος σκυλιά ράτσας και να τα πουλάει η να τα χαρίζει.
Άσε άνθρωπέ μου τον κόσμο που θέλει σκύλο να περπατήσει στο δρόμο και στα παραπονεμένα ματάκια ενός βασανισμένου, πεινασμένου και διψασμένου αδέσποτου να βρει επιτέλους το «σκύλο του».
Αν κάποιος βολεύεται μόνο με σκυλιά ράτσας τότε μιλάμε για μεγαλύτερη ψωνάρα κι’απ’το Χάρη Σιανίδη. Περαστικά. Το’χει χάσει το νόημα.

Συμπέρασμα:

1: Βοηθάμε τα αδέσποτα όσο μπορούμε. Δύο πιατάκια με νερό και ζωοτροφή δεν είναι τίποτα. Σίγουρα θα συνεισφέρουν κάποιοι καλοί γείτονες.

2: Στειρώνουμε τα αδέσποτα της γειτονιάς μας αν δεν το έχει πράξει ο υπεύθυνος που επιδοτεί αδρά η Ε.Ε γι’αυτό το λόγο. Είναι φτηνή μία στείρωση αλλά σκεφτείτε, η δυστυχία δε θα διαιωνιστεί. Μετά τη στείρωση το ζωάκι πρέπει οπωσδήποτε να γυρίσει στην ίδια περιοχή και όχι σε μία άγνωστη.
Αν δεν έχετε μία, ρίξτε σύρμα και τα δίνω εγώ.

3:Ευθανασία.
Μη φρικάρετε.
Παλιά κι’εγώ ήμουν κατά.
Τώρα όχι πια.
Είναι καλύτερα να κοιμάσαι ήσυχος για πάντα χωρίς το φτωχό σου μυαλό ν’αναρωτιέται τι έφταιξες και σε ποιόν έκανες κακό παρά να είσαι καταδικασμένος σε θάνατο μαρτυρικό, από την πείνα, τη δίψα, τα βίτσια του κάθε άρρωστου.
Και για τον εαυτό μου το ίδιο θα διάλεγα.
Όπως ακριβώς θα έκανα έκτρωση αν ήξερα πως το μωρό μου θα γεννηθεί για να το κακοποιεί ο κάθε καταραμένος.
Όπως και η μάνα του Λήο θα έκανε έκτρωση αν ήξερε πως το κουταβάκι της θα γίνει φλαμπέ επειδή μέσα σε μια άρρωστη οικογένεια μεγάλωσε ένας άρρωστος ψυχάκιας.
Εχω δηλώσει και στο παρελθόν πως συμφωνώ απόλυτα με τις τελευταίες δηλώσεις του Δημήτρη Κολλάτου.
Μιλάμε ακριβώς για το ίδιο πράγμα.

4: Είστε όλοι πολύ εντάξει άτομα οπότε είναι περιττό να διευκρινίσω πως όποιος βρει χτυπημένο ζώο πρέπει να το μεταφέρει αμέσως στο Αττικό Νοσοκομείο Ζώων (210-6038023).Για επαρχία δε μπορώ να ξέρω, συμβουλευτείτε το 11888. Αν δεν οδηγείτε όπως εγώ υπάρχει και πετ-ταξί (6945333218). Τα νούμερα αυτά, καθώς και το νούμερο ενός κοντινού μας κτηνίατρου θα πρέπει να βρίσκονται αποθηκευμένα στο κινητό μας (Αν είστε φούλ, σας θυμίζω πως ο Θανάσης μετακόμισε, η Γιωργία παντρεύτηκε και η θεία Σταυρούλα πέθανε καλή της ώρα οπότε μπορείτε να αντικαταστήσετε τα νούμερά τους).

Αυτά….

To Πατσιούρι θα απουσιάσει για λίγο καιρό!
Πολλοί μου έχετε ζητήσει να βάζω labels στα κείμενά μου, ειδικά τα χιουμοριστικά!
Χαίρομαι που εκτιμάτε το θανατηφόρο χιούμορ μου αλλά ΔΕΝ ΞΕΡΩ να βάζω labels! Το ξέρω πως είναι πανεύκολο αλλά βαριέμαι να ασχοληθώ αυτή τη στιγμή!

Το Πατσιούρι TV λοιπόν θα παίξει επανάληψη σε παλιότερα ποστάκια! Διάλεξα μερικά χιουμοριστικά και εκείνα που έχουν συγκεντρώσει τα περισσότερα σχόλια οπότε προφανώς σας άρεσαν περισσότερο! Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι!

Πίσω Τσάκι:

Καλωσήρθατε στον κόσμο των singles:

Only you:

Σόρι boys:

Η madame:

Το προξενιό της….-ΑΝΑΣ!!!

Kαλά να περνάτε!

Kαι μην ξεχάσετε το petition, μια υπογραφούλα είναι!

Και μην ξεχάσετε το Λήο...

Ο ΛΗΟ...

2008-07-25T11:28:00.000-07:00

UPDATE: Εδώ τα νεότερα ευχάριστα!
Ενα μεγάλο μπράβο και στο choice 4!
Και στο Τρωκτικό!

Τον γνώρισα σήμερα.
Γνωρίστε τον κι'εσείς.
Όποιος δε θέλει να δει το βίντεο, αν και είναι πολύ πιο ήπιο από τις φωτογραφίες, ας διαβάσει τον ίδιο το Ληο να αφηγείται την ιστορία του...
Η όλους τους Λήο που κυκλοφορούν σ'αυτή τη ζωή... στο "Ημερολόγιο ενός αδέσποτου".

Και μην ξεχνάτε
Δήμαρχος: mayorpor@otenet.gr
το mail του δήμου dimporu1@otenet.gr

και δήμαρχος Χανίων
mailto:dimos@chania.gr
mailto:tourism@chania.gr
γιατί οι ανωμαλάρες εχουν αποθρασυνθεί και σουβλίζουν και ψήνουν αδέσποτα ζώα με την απόλυτη ανοχή των πάντων...
Τι καλά του χρόνου να μην πατήσει τουρίστας ζωγραφιστός...
Και δε θα πατήσει μάλλον, πηγαίντε κι'εσείς εκεί, γίνεται πανικός.
Ευχαριστώ Αθηνά!

BOHΘΕΙΑ...

2008-07-18T07:27:00.000-07:00

UPDATE:

Πήγα και είδα το Λήο σήμερα το πρωί.

Απλά ξύπνησα και πήγα.

Ευτυχώς ο γιατρός του δεν είχε δουλειά εκείνη την ώρα και μου επέτρεψε να τον δω.

Φαίνεται πολύ καλός Επιστήμονας και ενδιαφέρεται ειλικρινά για το μικρό Λήο.

Αυτό που είδα, όπως καταλαβαίνετε δεν περιγράφεται. Δεν ήταν σκυλάκι, αλλά δύο μάτια και μία μάζα καμμένο κρέας. Τρέμει ολόκληρο και συνέχεια. Δεν εμπιστεύεται κανέναν, λίγο έχει αρχίσει το γιατρό να δέχεται αλλά κανέναν άλλον.

Ο άνθρωπος με παρακάλεσε να μην πηγαίνει κόσμος γιατί η επαφή με πολλούς ανθρώπους μαζί δεν κάνει καλό στο Λήο. Σιγά-σιγά.
Επίσης μου είπε πως έχει κουραστεί αρκετά με τα τηλεφωνήματα, οπότε θα συνεχίσει να μιλάει καθημερινά και να δέχεται τους ανθρώπους που βοήθησαν το Λήο, την Κα εκπρόσωπο της φιλοζωικής και το Δήμαρχο Πόρου καθώς και θα συνεχίσει να βγάζει ανακοινωθέντα. Ότι θέλουμε να ρωτήσουμε μπορούμε να απευθυνθούμε στην κυρία που βρήκε το Λήο, το τηλ. της υπάρχει στο μπλόγκ μου.

Του μίλησα για τον αναγνώστη μου που ενδιαφέρεται να υιοθετήσει το Λήο και για τον οποίο εγγυώμαι 800/100. Μου ξεκαθάρισε κατηγορηματικά πως το σκυλάκι δεν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψει στον Πόρο. Θα πάρει δύο μήνες τουλάχιστον μέχρι να βγει από την κλινική, μπορεί και παραπάνω. Μετά, θα αποφασίσει ο ίδιος μαζί με την κυρία-σωτήρα του Λήο για το άτομο που θα τον υιοθετήσει, με ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΥΣΤΗΡΑ κριτήρια και εφ'όσον το άτομο αυτό θα δεχτεί να επισκέπτεται ο γιατρός το σπίτι του, δηλ. το Λήο, τουλάχιστον κάθε δύο εβδομάδες.
Αυτά.
Δε θα σταματήσω να ενοχλώ το δήμαρχο καθημερινά.
Έμαθα πως ο δολοφόνος έχει επικυρηχθεί με το ποσό των 1000 ευρώ.

Μπράβο στην κυρία Μαρίνα-Πετροπουλάκη-Κόλλια.
Μετά από αυτό που είδα σήμερα παίρνω ευχαρίστως δάνειο και το κάνω 10.000 ευρώ για να μου τον φέρουν εμένα.

.
Από τον ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ.
"Τον βρηκαμε βαρεια κακοποιημενο την Τριτη το μεσημερι 15 Ιουλιου στο Νεωρειο, στον Πορο Τροιζηνιας. Οι φωτογραφιες που στελνουμε ειναι αποκαλυπτικες. Αργοτερα μαθαμε πως ηταν ενα χαρουμενο αδεσποτο σκυλι που ακουγε στο ονομα Ληο (Leo). Δεν πιστευαμε στα ματια μας για το τι βλεπαμε.
Το ΣΟΚ ηταν οδυνηρο, απολυτο. Καμμενη σαρκα, κομματια ολοκληρα δερματος και σαρκας να λειπουν απο το προσωπο, τα ματια, το στομα, τα αυτια, το σωμα, και το δυστυχο ζωο να τρεμει ασταματητα με λυγμους που σου σπαραζαν την καρδια και την ψυχη...Τον ειχαν περιλουσει πολυ προσφατα, ισως εκεινο το πρωι, με βαρειας μορφης χημικα, καποιο δραστικοτατο οξυ, σαν βιτριολι, σαν ακουαφορτε, η κατι τετοιο τελος παντων που να προξενησει αυτη την αποτροπαιη και ανηκουστη βλαβη σε μια ζωντανη υπαρξη.
Ειναι προφανες οτι καποιον η καποιους «ενοχλησε» το σκυλι και σαν «τιμωρια» ξεσπασαν τα απανθρωπα τερατωδη ενστικτα τους σε μια αβοηθητη υπαρξη με αυτον τον κακουργηματικο τροπο. Η λυπη και η αγανακτηση μας ατελειωτη. Καποιος που κυκλοφορει αναμεσα μας στο ομορφο νησι, ειναι ενας αδιστακτος βασανιστης ενας υπανθρωπος που λογικα δεν εχει θεση στην κοινωνια μας και θα επερεπε να βρισκεται καπου αλλου κλεισμενος.Το λυπηρο ειναι οτι στις εκκλησεις μας για βοηθεια σε φιλοζωικες ργανωσεις,Σε ιατρεια, ιατρους, ακομη και σε καποιο καναλι συναντησαμε μια παραξενη αδιαφορια που μας ξενισε.Ετσι μερικοι, ελαχιστοι ανθρωποι ξεκινησαμε αμεσως με προσωπικες προσπαθειες να χορηγησουμε καποια θεραπευτικη φροντιδα αλλα και παροχη τροφης. Ακολουθωντας τηλεφωνικες συμβουλες απο κτηνιατρο πλυναμε τις πληγες, χορηγησαμε αντιβιοτικα φαρμακα, και τροφη (μονο με συριγγα και με μεγαλη δυσκολια), ολο το περασμενο εικοσιτετραωρο. Ομως ειναι φανερο οτι το ζωο χρειαζεται αμεση νοσοκομειακη περιθαλψη την οποια δεν μπορεσαμε να πετυχουμε χθες παρα τις προσπαθειες μας.Σημερα παντως θα τον μεταφερουμε οπωσδηποτε στην Αθηνα, αναγκαστικα σε ιδιωτικη κλινικη γιατι ειναι ακρως απαραιτητη η ιατρικη του παρακολουθηση και περιθαλψη.
Ο ΛΗΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ, σε πεισμα εκεινων που θελησαν να τον θανατωσουν με τοσο βαρβαρο τροπο.Επισης, απο πληροφοριες που συγκεντρωσαμε, την περασμενη εβδομαδα αλλο ενα αδεσποτο σκυλι πεθανε με σπασμους μπροστα στα ματια περιοικων στην ιδια περιοχη απο δηλητηριασμενο φαγητο (φολα).Θελουμε λοιπον να καταγγειλουμε την υπαρξη καποιου η καποιων αδιστακτων υπανθρωπων στο νησι του Πορου οι οποιοι αβιαστα προβαινουν σε απαραδεκτες, απανθρωπες, κακουργηματικες πραξεις εις βαρος ανυπερασπιστων ζωων."
Μπορειτε να μας βρειτε στο κινητο τηλεφωνο : 6983936194

Παρακαλουμε θερμα να διαδωσετε το μηνυμα μας σε ολα τα blogs.

ΥΓ:

Ο Πόρος δεν έχει Δήμαρχο?

Ούτε Κτηνίατρο?

Είναι μικρό μέρος, κάντε ότι μα ότι μπορείτε να τον βρείτε.

Όταν αυτό γίνει, θα ακυρώσω πολύ πρόθυμα τις διακοπές μου και θα έρθω στον Πόρο.

Νωρίτερα αποκλείεται.

Αν το σκυλάκι πονάει ακόμη τόσο πολύ, καλύτερη η ευθανασία.

Εκτός αν κάποιος προθυμοποιηθεί να του δώσει φροντίδα και ένα Σπιτικό.

Δεν υπάρχει λόγος να πέσει δεύτερη φορά στα νύχια του κάθε ανώμαλου.

ΥΓ2:

Είμαι τριάντα χρονών γαιδούρα και από την ώρα που το είδα κλαίω σα μωρό...

Τα σχόλια στο press gr δεν τα σχολιάζω...
---------------------------------

ΚΟΥΜΠΑΡΟΔΑΝΕΙΟ!!!

2008-07-11T10:34:00.000-07:00

«Διακοπούλες που θα κάνουμε???», ξεχνιέμαι και ρωτάω χαρωπά ένα γνωστό που πέτυχα στο δρόμο προχτές. Μου τη σπάει αυτή η ερώτηση γιατί ποτέ δεν ξέρω τι θα κάνω μέχρι τα μέσα Ιουλίου τουλάχιστον! Μαλακία θα μου πείτε, ένας σκασμός λεφτά χαμένα αφού όταν το έχεις κανονίσει από νωρίς είναι καλύτερα, αλλά δεν την αντέχω αυτή την ψυχασθένεια του να κλείνουν όλοι τα πακέτα τους πριν το Πάσχα και αυτό να αποτελεί το θέμα μας ΟΛΟ το Πάσχα. Άσε που παλιότερα, κάποιες φορές που όντως κανόνισα κάτι σα φρόνιμο κοριτσάκι νωρίς νωρίς μες τη χαρά και την οργάνωση..κατά σατανική σύμπτωση όταν έφτασε η ώρα του ταξιδιού, δε μπορούσα η ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ να πάω! Δε μπορούσα γιατί αρρώστησα, νοσηλεύτηκα, έγινε μαλακία με τη δουλειά, άλλαξα δουλειά και δεν είχα άδεια, τσακώθηκε η παρέα, τσακώθηκα εγώ, έπεσε θανατικό, έκλεισε το πρακτορείο, γαμήθηκε το σύμπαν, πάντως εγώ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΑ.
Δεν ήθελα γιατί έσκασε κάτι καλύτερο, άλλαξα γνώμη, έσκασε έκτακτη συμμετοχή που δεν τη γούσταρα καθόλου (είμαι λίγο μπίου σ’αυτά..), πρόλαβα κι’έφαγα τα λεφτά μου αλλού, χώρισα η ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ Ιούνιο βρε αδερφέ και δε θέλω να πάω εκεί που είχα κανονίσει από το Μάρτη, θέλω να μπω σ’ένα τυχαίο καράβι με το μωράκι κι’ας είναι και ο σκυλοπνίχτης που κάνει το δρομολόγιο Γύθειο-Κρήτη ( μη μπείτε ποτέ, θα ζητήσετε να ξαναπάτε σχολείο να ξαναγράψετε διαγώνισμα για τη Μικρασιατική καταστροφή αφού αυτή τη φορά θα γράψετε 20!).

«Στην Αγία Σκέπη του Παπάγου», μου απαντάει με βλέμμα σκοτεινό (ο γνωστός που λέγαμε). Παντρεύω το Σεπτέμβριο…
«Ε και»??? ρωτάω αθώα εγώ.
«Εχεις παντρέψει ποτέ?», με ρωτάει σαρκαστικά.
«Όχι, αλλά ξέρεις εμένα οι κολλητοί μου φίλοι δεν έχουν αρχίσει ακόμη να παντρεύονται (μη σου πω πως οι περισσότεροι ζουν στο πατρικό τους!) και δεν έτυχε, όταν όμως αρχίσουν σίγουρα θα…»
«Σίγουρα να ΜΗΝ!», μου απαντάει αποφασιστικά και για την επόμενη μισή ώρα ακούω αναλυτικά τον κατάλογο των εξόδων του και έχω ΚΑΡΑΦΛΙΑΣΕΙ! (Μη με ξεσυνερίζεστε, μου λείπουν οι επαναλήψεις του Ρετιρέ…)

«Γαμώ την πουτάνα μου!», ξεφωνίζει η κολλητή μου που έχουμε μεγαλύτερη οικειότητα, στο τηλέφωνο. 7 Σαββατοκύριακα κλεισμένα! 4 γάμοι και 3 βαφτίσια! Και θα ξεφραγκιάσω ΚΑΙ δε θα πάω πουθενά αλλού! Ο ένας γάμος είναι στη Μύκονο, ο άλλος στο Κουφονήσι και τα βαφτίσια στην Τήνο
«Σόρι, πρέπει να πάς σε ΟΛΑ αυτά???» ρωτάω εμβρόντητη (ξενέρωσα μόνο που το σκέφτηκα…)
«Ο ένας γάμος είναι της ξαδέρφης, ο άλλος του διπλανού εκατό χρόνια στο γραφείο, το ένα βαφτίσι της άλλης ξαδέρφης και το άλλο βαφτίσι της Μαιρούλας που την ξέρω από πέντε χρονών! Εσύ τι λες, να μην πρέπει να πάω??? Ευχαριστώ λέω μόνο που είχαν έτοιμους κουμπάρους και τη γλίτωσα!»

«Τι κάνεις εσύ εδώ???», πετυχαίνω παλιό συνάδελφο στην Εθνική…
«Κουμπαροδάνειο», γελάει…παντρεύω τον κολλητό και μ’έχουν πηδήξει χωρίς σάλιο!»
«Και θα πάρεις καταναλωτικό»?? ξεκαρδίζομαι!
«Λες να τα’χω και να τα κρύβω ρε βλαμμένο?», γελάει (σωστό…)
«Ε, τότε γιατί είπες ναι??? Να βρίσκανε άλλον!»
«Δε γίνονται ρε συ αυτά, το’χουμε πει με τον Κωστή πως θα αλληλοπαντρέψουμε από φοιτητές! Είσαι μικρή ακόμη, θα τη φας κι’εσύ την πίκρα…»

Οι δικοί μου φίλοι ελπίζω αν και όταν έρθει η ώρα να μην είναι τέτοιες ψωνάρες σαν τους δικούς τους που είναι ικανοί να χαλάσουν 200 χιλιάρικα για ένα βράδυ.
Ακόμη κι’αν έχουν και θέλουν να τα χαλάσουν, πρόβλημά τους και όχι του κουμπάρου.
Πλην του ελάχιστου νορμάλ κόσμου που έχει απομείνει και παντρεύεται γιατί αυτό ακριβώς θέλει να κάνει, να παντρευτεί ήσυχα και όμορφα, οι υπόλοιποι μάλλον θα έπρεπε να πιάσουν δουλειά στο αντικείμενο του management πολυτελών εκδηλώσεων, παρά να παντρευτούν οι ίδιοι! Και να καταχρεώνουν και άλλους!

«Έτσι παντρεύεστε όλοι εδώ???», με ρωτούσε έκπληκτος ο Ελβετός συνεργάτης του πατέρα της φίλης μου στο γάμο της φίλης μου πέρσι τέτοιο καιρό. «Στην Ελβετία πρέπει να είναι ο πατέρας σου πρέσβης για να κάνεις τέτοιο γάμο!» Ο τύπος είχε πάθει πλάκα με το κτήμα, την πισίνα και τους δύο χιλιάδες καλεσμένους (το ζευγάρι δεν ήξερε ούτε τους μισούς και ο κουμπάρος έδωσε κάπου χίλια ευρώ για τις λαμπάδες όπως με πληροφόρησε - μα ποιος προσέχει τις λαμπάδες???)

«Θα έρθουν οι πολύ κολλητοί από Αθήνα αλλά θα πληρώσω σε όλους το ξενοδοχείο», μου ανακοίνωσε ο ξάδερφός μου όταν ήταν να παντρευτεί .Στην επαρχία. Ξέρω πως θα νιώσουν υποχρεωμένοι να έρθουν και δε θέλω να μπουν σε έξοδα, φτάνουν τα δώρα και οι βενζίνες».
«Τα έχεις?» τον ρώτησα.
«Αν δεν τα είχα θα έκανα πολιτικό» μου απάντησε.
Οι δύο φίλοι που τον πάντρεψαν δεν έδωσαν ούτε ευρώ, μόνο το δώρο τους.
Φυσικά ΔΕΝ έκανε κρεβάτι (κι’όμως, την κάνουν ακόμη αυτή τη μαλακία και το θεωρώ τη μεγαλύτερη ρομπιά που υπάρχει και μη μου πείτε πως το ζητάνε οι γονείς γιατί οι γονείς μπορεί να θέλουν και να παντρευτείς το γιό του χασάπη απέναντι που έχει και εξοχικό στο Διακοφτό αλλά εσύ θες το μωρό σου που θέλει να μεταναστεύσει σε φυτεία μπαμπού στη Χιλή και να τους γράφετε…)

«Δε μπορούμε ρε συ, έχουν αρχίσει οι δόσεις για το δάνειο του γάμου», μου εξομολογείται η Ι. όταν τη ρωτάω πότε θ’αλλάξει επιτέλους το σαραβαλάκι της…
Η Ι. και ο Δ. είναι στα 40 και συζούν από τα τριάντα. Δέκα χρόνια στο ίδιο σπίτι, σαν παντρεμένοι δηλαδή. Το Σεπτέμβριο που μας πέρασε παντρεύτηκαν και δανείστηκαν 70.000 ευρώ για το σκηνικό εκτός των υπολοίπων εξόδων. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και «φτωχοί», έχουν ούτως η άλλως οικονομικό πρόβλημα. Κι’όμως, για ένα βράδυ επιβάρυναν κι’άλλο την ήδη καταχρεωμένη ζωή τους. Και τους γονείς τους, ντροπή!

Μάλλον κάποιους τους πρόσβαλα ήδη και συγγνώμη, αλλά θεωρώ τον κυριλλέ θρησκευτικό γάμο γελοίο. Σιχαίνομαι κάτι φασιστογκαγκά σαν τον Άνθιμο αλλά έχει δίκιο. Εφ’όσον υπάρχουν ακόμη πέντε ρημαδοάνθρωποι σ’αυτή τη χώρα που είναι αληθινοί Χριστιανοί (και δεν εννοώ το συνάφι του), ας πηγαίνουν στις Εκκλησίες μόνο εκείνοι που ξέρουν γιατί πηγαίνουν. Οι περισσότεροι γάμοι δεν υστερούν σε σχέση με ένα (αποτυχημένο) ντεφιλέ του Μάρκελλου Νύχτα και φυσικά η πλειοψηφία των νυμφευόμενων έχει τη θρησκεία γραμμένη στα παπάρια της και καλά κάνει αφού είναι νέοι άνθρωποι και τους ενδιαφέρει μόνο το πάρτυ μετά. Περιττή λοιπόν η στάση στο Ναό. Και (άλλος) ένας σκασμός λεφτά για το νυφικό. Και ο καημένος ο πατέρας να ξεπουλάει χωράφια για να χρηματοδοτήσει τη σεμνή αυτή τελετή.
Κατά τ’άλλα όντως, τι καλύτερο από το να σου περισσεύουν δυο τρία χιλιαρικάκια και να μπορείς να οργανώσεις μία υπέροχη βραδιά όπου τα φιλαράκια σου θα πιούνε τζαμπέ, είτε παντρεύεσαι είτε όχι. Να σου περισσεύουν όμως!

Για μια ακόμη φορά ευχαριστώ που ανεχτήκατε το καλοκαιρινό μου παραλήρημα!
Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Δεν ξέρω ακριβώς πότε, γιατί είπαμε, ακόμα παίζει το πότε θα διακτινιστώ στην πρώτη δόση διακοπών!

ΥΓ: Αυτή η μπούρδα με τα περιστέρια πότε έγινε της μοδός???

Και πάλι σόρι αν το εχει κάνει κάποιος από'σας στο γάμο του, αλλά αυτό το πέταγμα στην ελευθερία μάλλον στα διαζύγια ταιριάζει και θα έπρεπε να τα αμολάνε έξω από το συμβολαιογραφείο...

Γκρεμισμένος φούρνος...

2008-07-03T13:10:00.000-07:00

Ο φούρνος γκρεμίστηκε γιατί σήμερα θα παίξω ένα μπλογκοπαίχνιδο.
Δηλώνω εκ των προτέρων πως δε θα υπάρξει δεύτερο μιας και τα βαριέμαι απίστευτα αφ’ενός, θέλω να ανεβάζω κάτι δικό μου όταν κάνω ανάρτηση,(όχι και πολύ συχνά δηλαδή) , αφ’ετέρου.
Άσε που για μία ακόμη φορά συμφωνώ με το Νικόλα!

Η σημερινή εξαίρεση λοιπόν είναι αφιερωμένη σε δύο πολύ πολύ πολύ καλούς φίλους, την Αρτάνις και τον Κούλπα που με σκέφτηκαν και με κάλεσαν!
Ζητώ επίσης ταπεινά συγγνώμη από όλους όσους με έχετε καλέσει παλιότερα χωρίς ανταπόκριση!

3 προτάσεις λοιπόν για τους πολιτικούς μας?

1:
Κύριε Καταλληλότερε:
Κάπου είχα διαβάσει πως ο μέσος Έλληνας σας συμπαθεί γιατί του θυμίζετε τον εαυτό του. Δουλεύετε τετραωράκι και αν, σπουδάζατε εκατό χρόνια, σας βόλεψαν με το ζόρι στη δουλειά του θείου την οποία είναι πασιφανές πως βαριέστε απίστευτα και αν προσπαθήσει να μει κανείς στο μυαλό σας εκεί μέσα θα βρει καταχωρημένα μόνο έξι γράμματα…
Κ-Ο-Ψ-Ι-Δ-Ι.
Μέχρι εδώ καλά. Ταιριάζουμε. Κι’εγώ είμαι τεμπέλα και καλοπερασάκιας. Άρα , αν μου πρότειναν να κυβερνήσω τη χώρα θα μουρμούριζα «Που να τρέχεις…» και θα γύριζα πλευρό.
Εσείς δεχτήκατε.
Άρα είστε κακός άνθρωπος.
Όπως ο κομμάτιας που ξέρει ότι αν έχει κατεβάσει 5 ποτήρια αμόλυβδη και πιάσει τιμόνι θα φάει άνθρωπο κι’όμως το κάνει.
Αν μπορούσα να σας ζητήσω μία μεγάλη χάρη, αυτή θα ήταν να πάτε να πνιγείτε (μαζί με τους υπόλοιπους 300).
Μία μικρή χάρη? Εξαφανίστε από τη ζωή μας οτιδήποτε τελειώνει σε –ΟΠΟΥΛΟΣ και ανήκει στο επιτελείο σας. Ειλικρινά δε μπορώ ν’αποφασίσω ποιος με βιδώνει πιο πολύ, θα βοηθήσουν οι καλοί μου αναγνώστες!
Στο διαγωνισμό μπορεί να συμμετέχει και ο συναγωνιστής Τσοχατζόπουλος χαριστικά!
Τέλος, έχουμε κι’ένα θεματάκι εδώ…έτσι δεν είναι?

2:
Κοίτα τώρα δίλημμα. Συμπαθώ τον Αλέκο και δε χωνεύω ιδιαίτερα τον Αλέξη!
Δε μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν τα πράγματα αν κάποτε κυβερνούσε ο ΣΥΝ, διαθέτει όμως ένα αξιολογότατο στέλεχος το οποίο θα ψήφιζα με κλείστά τα μάτια, τον Παπαγιαννάκη. Ξεκαθαρίζω πως δε βαράω σκάλωμα με καμία παράταξη και δεν έχω ιδέα από πολιτική, τον είχα ακούσει όμως μία φορά να μιλάει και μου είχε κάνει κλικ και από τότε τον παρακολουθώ.

Η Αλέκα μου θυμίζει τη διευθύντρια στην πρώτη μου δουλειά που με κοιτούσε με το βλέμμα της (αγάμητης) αγελάδας εξηγώντας μου ήρεμα σα να μιλάει σε μόγγολο πως την επομένη θα πρέπει να βρίσκομαι ταυτόχρονα σε δύο μέρη την ίδια ώρα…(τουτέστιν δε θα είμαι αντικειμενική).

3:
Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ παίζει να είναι ένας από τους εξυπνότερους πολιτικούς που διαθέτει η χώρα αυτή τη στιγμή. Κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα. Κάποια στελέχη του μάλλον τα επιλέγει ψυχρά και ορθολογιστικά σε μία επιτυχημένη προσπάθεια να εισχωρήσει στο μυαλό του σιχαμένου μεν, πολλαπλασιαζόμενου δε Ελληνάρα. Πιστεύω πως αν τα παιδιά του έμοιαζαν με κάποια από τα στελέχη του θα καταριόταν την ώρα και τη στιγμή που δε βάρεσε καμιά μαλακία αντί να γίνει το κακό.
Ελπίζω στις επόμενες εκλογές να μην του ρίξουν πάλι απέναντί το θανατηφόρο αυτό πύραυλο γιατί θα τον καταλυπηθώ…

4: Που είναι ο Άλεξ?

ΘΛΙΨΗ.

2008-06-26T02:20:00.000-07:00

Θλίψη...

Μια φορά και έναν καιρό, αυτή ήταν μια ευτυχισμένη οικογένεια. Σήμερα, ο μπαμπάς είναι στη φυλακή, το εξάχρονο κοριτσάκι σε ίδρυμα και η αρκούδα στο κλουβί ενός ζωολογικού κήπου, όπου αρνείται πεισματικά να φάει. Διότι στην περίπτωσή τους, ο ινδικός νόμος εξάντλησε όλη την αυστηρότητά του χάνοντας τελικά το δίκιο του. Ο 35χρονος Ραμ Σινχ Μούντα, βλέπετε, βρήκε την αρκούδα μωρό, εγκαταλελειμμένη από τη μητέρα της, στα δάση της Ινδίας. Η αρκουδίτσα βαφτίστηκε Rani, Βασίλισσα, και έγινε η χαρά του σπιτιού- ορφανή από μητέρα είχε μείνει πρόσφατα και η κόρη του. Αλλά τελικά η ιστορία μαθεύτηκε και οι αρχές θυμήθηκαν τους νόμους περί αγρίων ζώων. Ακτιβιστές υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων προσπαθούν τώρα να επανενώσουν την οικογένεια.

Και η απορία μου είναι η εξής:

Ο.Κ, ο Νόμος είναι Νόμος, αλλά κάποιες φορές δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψην οι ανθρώπινοι παράγοντες κατα τη διαδικασία μιας απόφασης?

Δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Μου έρχονται κι'άλλες στο μυαλό, που κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20080625&npid=856&sn=ΚΛΙΚ

DOWN TOWN!

2008-06-19T06:58:00.000-07:00

Προάστιο η κέντρο?
«Είσαι τρελή», αναφωνεί η μάζα όταν δηλώνω απερίφραστα υπέρ του κέντρου.
Τα τελευταία δύο χρόνια μετακινούμαι μεταξύ ενός δυαρίου σε γνωστή και παμπάλαια περιοχή τίγκα κέντρο και του μανουλόσπιτου που είναι μια μονοκατοικιούλα σε προάστιο. Εδώ και ένα χρόνο το μανουλόσπιτο έχει κερδίσει points μιας και αφ’ενός ανάρρωνα από το περσινό σφάξιμο, αφ’ετέρου δούλευα πολύ και η δουλειά είναι δίπλα στο μανουλόσπιτο και μου’πεφτε κομματάκι βαρύ το ταξίδι στο κέντρο κατά τις 11 το βράδυ που ξεμπέρδευα. Η επίσημη βάση πάντως παραμένει το κεντράκι. Και είμαι έτοιμη να καταρρίψω ένα-ένα τα χαζά επιχειρήματα εναντίον του κέντρου που μου χτυπάνε συνεχώς κάποιοι για τους οποίους το ταξίδι στην πλατεία Εξαρχείων ισοδυναμεί με πενθήμερο στη μαγευτική Ουγκάντα.

1: Πολλοί μετανάστες.
Αρνούμαι και να το σχολιάσω. Προτιμώ στο δρόμο να κυκλοφορεί οποιοσδήποτε, παρά ΚΑΝΕΝΑΣ (θα αναλυθεί παρακάτω).

2: Εγκληματικότητα.
Α χα χα! Κατά πρώτον αν παρακολουθήσετε το εγκυρότατο δελτίο του Alter, θα διαπιστώσετε με φρίκη πως οι περιοχές με τον υψηλότερο δείκτη εγκληματικότητας είναι το Μαρούσι, η Αγία Παρασκευή, ο Γέρακας και τα Μεσόγεια. Και όχι το κέντρο (του οποίου παρεμπιπτόντως αντιπροσωπευτικό δείγμα δεν αποτελεί βεβαίως η Μενάνδρου, χαίρω πολύ!)

Το διαμέρισμα στο κέντρο έχει ληστευτεί μόνο μια φορά και αυτό Δεκαπενταύγουστο.
Μόνο τότε θα μπορούσαν, εφ’όσον βρισκόμαστε στον έκτο με άλλα τέσσερα διαμερίσματα στον ίδιο όροφο. Ήταν μαλιστα τόσο ευγενείς, που τηλεφώνησαν άπειρες φορές στο σταθερό να τσεκάρουν εκατό τοις εκατό πως δεν είμαστε μέσα, διαπιστώσαμε από τις αναπάντητες με απόρρητο.

Αντιθέτως, το πατρικό μου έχει στην κυριολεξία καταληστευτεί. Μας το έχουν ανοίξει τουλάχιστον έξι φορές. Τις περισσότερες δεν υπήρχε κάποιος μέσα. Όμως δε λείπανε τριήμερο ή κατι τέτοιο, οι διαρρήξεις έγιναν πχ γύρω στις 11 το πρωί που η μαμά μου είχε βγεί μία ώρα πχ για να πάει στη λαική (τουτέστιν μπορεί και να γύριζε). Πριν εννιά χρόνια ακριβώς ο ληστής μπήκε θρασύτατα μέσα στο δωμάτιό μου νύχτα, την ώρα που κοιμόμουν. Φανταστείτε τι έπαθα. Ευτυχώς αρχισα να ουρλιάζω και ο Χοντρός Σεκιούριτι να γαβγίζει και ο τύπος έφυγε τρέχοντας. Προφανώς ήταν ανειδίκευτος αλλιώς αυτή τη στιγμή θα σας έγραφα από την κόλαση.
Φυσικά τα ουρλιαχτά μου δεν τα άκουσε κανείς εφ’όσον τότε υπήρχαν μόνο πολύ-πολύ αραιές μονοκατοικίες στη γειτονιά, μόνη μου πήρα τους μπάτσους ανακαλύπτοντας με φρίκη πως καλύτερα θα μπορούσα να έχω συνεννοηθεί με το διαρρήκτη παρά ‘αυτούς. Από τότε η διανυκτέρευση σε μονοκατοικία μόνη μου δεν παίζει στο χάρτη. Delete.

3: Ησυχία στο δρόμο.
Δεν τη θέλω ακριβώς για τους λόγους που ανέλυσα παραπάνω. Στο κέντρο ότι ώρα και να γυρίσω σπίτι, νιώθω ασφαλής. Πάντα κυκλοφορεί κόσμος στο δρόμο και τα φώτα είναι ανοιχτά. Κι’ένας να κάνει μαλακία, αν φωνάξεις εμφανίζονται δέκα πρόθυμοι να καθαρίσουν. Αντιθέτως, η διαδρομή από την πλησιέστερη στάση του μετρό στο πατρικό μου, διαρκεί ένα τέταρτο και ισοδυναμεί με το sequel του express του μεσονυχτίου…Με το που θα σκοτεινιάσει ειλικρινά στο δρόμο δεν κυκλοφορεί κουνούπι. Φοβάμαι. Δε μου έχει τύχει κάτι πολύ-πολύ τραγικό, αλλά ένας τσαντάκιας και ένας επιδειξίας που μου έχουν τύχει στο κέντρο θα κάνανε τη δουλειά τους και θα φεύγανε, κι’εδώ αυτό έκαναν αλλά και να ήθελαν να με σκοτώσουν θα ήταν απίθανο να ανακαλύψει κάποιος το πτώμα μου αν δεν είχαν περάσει τρεις ώρες από το ντου. Πόσο μαλλον να με βοηθήσει…Σε φίλους από την περιοχή έχουν συμβεί και χειρότερα, με αποκορύφωμα τελευταία τις συνεχείς κλοπές αυτοκινήτων από το πανέρημο μετρό.

Ούτε το μεσημέρι δεν κυκλοφορεί άνθρωπος εδώ. Όταν περπατάω γύρω στις 3 με 4, η περιοχή μου θυμίζει τη μέρα που άρχισε η κατοχή και οι κάτοικοι κλείστηκαν στα σπίτια και κρυφοκοίταζαν τα τανκς! Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, θέλω ΚΟΣΜΟ στο δρόμο, μέρα-νύχτα. Και αυτοκίνητα. Δε με πειράζει..

4: Η μονοκατοικία ισοδυναμεί με ηρεμία.

ΛΑΘΟΣ.. Εξαρτάται από τις συνθήκες Βλέπετε, δίπλα από το πατρικό το δικό μου, έχτισε σπίτι η οικογένεια Άνταμς. Τους αξίζει ένα ξεχωριστό ποστ κάποια στιγμή. Αρκούμαι στο να αναφέρω προς το παρόν πως ο θόρυβος που παράγουν ισοδυναμεί με τα ντεσιμπέλ δέκα νηπιαγωγείων και είκοσι παιδότοπων μαζί. Αν δεν υπήρχε το Χοντρό Όνειρο (όταν έχεις κατοικίδιο πρέπει να τα πηγαίνεις καλά με τους γείτονες) θα είχαμε βριστεί πολύ-πολύ άσχημα. Και αυτή τη στιγμή που σας γράφω και είναι 16:30 ουρλιάζουν σαν υστερικοί λύκοι.
Συμπέρασμα: Καλύτερα νορμάλ γείτονας μεσοτοιχία στην πολυκατοικία παρά θορυβώδης στην εξοχή…

Όταν δεν έχεις ζήσει κάπου, είναι σχέτος ρατσισμός το να θεωρείς ψυχανώμαλο τον άνθρωπο που το επιλέγει. Ακόμη και οι δικοί μου φρικάρουν όταν συνειδητοποιούν πως αποκλείεται να ζήσουμε κάποτε στο σπίτι στα προάστια που κάποτε θα μας κληροδοτηθεί. Γούστα είναι αυτά. Μία μονοκατοκιούλα στα προάστια μπορεί άνετα να πουληθεί και να σου πρσφέρει εκείνο το τριαράκι που ονειρευόσουν από φοιτήτρια στην Καλλιδρομίου (που έχει και ησυχία…). Ή εκείνο το ερειπιάκι στο Θησείο που το πουλάνε κοψοχρονιά και μακάρι να είχες το κεφάλαιο να το παρεις και να το ανακαινίσεις. Και μία βόλτα εκεί ειδικά τώρα που καλοκαίριασε νομίζω πως μπορεί να πείσει ακόμη κι’αυτή την ξεχωριστή κατηγορία των στριμμένων του «Πως μπορείς και ζεις μες τη βρώμα και τους αλλοδαπούς σ’ένα μέρος που εγώ δε γνωρίζω γιατί δεν έχω πατήσει ποτέ και βλέπω πολλές ειδήσεις!»

KOMMATIA...

2008-06-12T07:48:00.000-07:00

Εργασιομανείς…τους μισώ! Τους δύο τελευταίους μήνες δουλεύω ασταμάτητα. Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ, Σάββατο, Κυριακή…ούτε μισή ώρα διάλειμμα για να φάω κάτι σαν άνθρωπος και όχι σάντουιτς Everest στο χέρι.( το οποίο δε θέλω να ξαναδώ ζωγραφιστό όλο το υπόλοιπο καλοκαίρι). Ένας συνεχής πονοκέφαλος εγκατεστημένος στο κεφάλι μου και μια συνεχής κόπωση στα μέλη του σώματός μου.
Νομίζω πως πρωταγωνιστώ σε ένα φριχτό video game του οποίου τα levels ανεβάζει συνεχώς κάποια άγνωστη σαδίστρια που κάποτε της έφαγα το γκόμενο κι αυτή έμπλεξε με την ινδική φιλοσοφία καταφέρνοντας να ρυθμίσει τη ζωή μου με τη σκέψη της και μόνο. Εννοείται πως ο αυτόματος πιλότος – σωτήρας ρυθμίζει μεν την εργασιακή ζωή μου, αδυνατεί δε πλέον να απαντήσει σε απλούστατες ερωτήσεις όπως «(Τι) έφαγα σήμερα??», «Τι δουλειά έχει αυτό το cd στην τσάντα μου που το πρωί δεν υπήρχε?», «Με ποιόν μίλησα πριν μερικά δευτερόλεπτα στο τηλέφωνο και του είπα πως θα τον παρω πίσω?», «Γαμώτο, χτες ήταν τα γενέθλια???»…

Αν συνέχιζα έτσι το πιο πιθανό θα ήταν σε λίγο καιρό να μη θυμόμουν το ΑΦΜ, το σπίτι μου, αν έχω αδέρφια και το πώς βάζουμε ένα κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο. Μπορεί να ξεχνούσα και πως να παίζω πιάνο, πράγμα που ούτε οι αμνήμονες δεν το παθαίνουν. Έχω βαρεθεί να απολογούμαι σ’όλο τον κόσμο για την έλλειψη χρόνου μου, έχω κουραστεί να ακούω ειρωνικά σχόλια του στυλ «Καλέ τι κάνεις, την προίκα σου μαζεύεις??? Έλεος! »
‘Ελεος κι σύ και σου διαφεύγει προφανώς πως τους δύο επόμενους μήνες ΔΕ δουλεύω και θα τρώω την προίκα μου πίνοντας μπυρόνια στην παραλία στην υγειά σου! Θα σου στέλνω και μηνυματάκια στο γραφείο να δούμε πως θα γουσταρίζεις!»
Πρώτο συμπέρασμα λοιπόν: Δεν πρέπει να πρήζουμε τον κόσμο που δουλεύει πολύ! Προφανώς, είτε έχει τους λόγους του, είτε δε μπορεί να κάνει αλλιώς!

Αυτό που δε μπορώ εγώ να καταλάβω, εξαιρώντας απ’αυτή μου την ηλίθια απορία τους φίλους καλλιτέχνες, είναι το πώς γίνεται κάποιος να ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ να δουλεύει τόσο πολύ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ! Ξέρω πολύ κόσμο που βαράει δωδεκάωρα, όχι βέβαια οικειοθελώς, αλλά ταυτόχρονα βαράει και οχτακόσιες χριστοπαναγίες την ημέρα επί τούτου και τα νεύρα του δεν είναι καθόλου μα καθόλου καλά. Ξέρω και κόσμο που κάθε μέρα ξυπνάει με δέκατα εξαιτίας της υπερκόπωσης. Ξέρω κόσμο που ο μοναδικός λόγος για τον οποίο παλεύει να μπει στο δημόσιο δεν είναι ούτε η μονιμότητα, ούτε τα (ενδεχομένως) καλύτερα χρήματα, ούτε οι άδειες, αλλά το πολυπόθητο οκτάωρο. Ξέρω κόσμο που έχοντας μια οικονομική άνεση, προσπαθεί να δουλεύει όσο το δυνατόν λιγότερο εφ’όσον τα έξτρα εισοδήματά του του επιτρέπουν να απασχολείται λίγες ώρες με πενιχρή αμοιβή. Και καλά κάνει.

Ξέρω όμως και κόσμο, λίγους βέβαια, που ΠΟΡΩΝΟΝΤΑΙ με τη δουλειά, που ΤΡΕΛΑΙΝΟΝΤΑΙ αν έχουν ένα απόγευμα ελέυθερο, που ΣΙΧΑΙΝΟΝΤΑΙ το Σαββατοκύριακο γιατί νιώθουν έξω απ’τα νερά τους, χωρίς κατ’ανάγκη τα δωδεκάωρα και βάλε εργασίας να αμείβονται με εξ’ίσου ικανοποιητικά χρήματα. Και θέλω να μου εξηγήσεις αγαπητέ αναγνώστη, ΠΩΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ γίνεται αυτό??? Δεν κουράζονται? Δε θέλουν να πάμε μια βόλτα στα μαγαζιά? Πότε μαγειρεύουν και πότε καθαρίζουν το σπίτι τους? Πότε πηγαίνουν σούπερ-μάρκετ? Πότε πλένουν και πότε σιδερώνουν? Αποκλείεται να είναι όλοι απο’κείνους τους σιχαμένους κωλόφαρδους που με τρεις ώρες ύπνο την ημέρα είναι πάντα φρέσκιοι και ορεξάτοι να ριχτούν στη δουλειά! Γιατί δεν είναι πτώματα? Γιατί δεν αγανακτούν? Γιατί δε νιώθουν την ανάγκη να κάνουν κάτι άλλο?

Εννοείται πως εγώ δεν είμαι τίποτα απ’όλα αυτά. Τα χειμωνιάτικα βρίσκονται ακόμη στη θεσούλα τους και τα καλοκαιρινά σε σακούλες από τις οποίες βουτάω ότι βρώ μπροστά μου. Αν ένας μπάτσος έβλεπε τυχαία το δωμάτιό μου αμέσως θα έψαχνε για αποτυπώματα του δράστη του μακελειού. ΠΛΗΡΩΣΑ γυναίκα για να σιδερώσει τα καλοκαιρινά που λέγαμε κι δε ντρέπομαι καθόλου. ΠΛΗΡΩΣΑ και κομμώτρια να έρθει Κυριακή βράδυ στο σπίτι μετά τη δουλειά και να μπογιατίσει το φουντωτό χάος που θα μ’έστελνε πιθανότατα στο θάνατο όταν θα μ’έπαιρνε ο ύπνος στη μπανιέρα περιμένοντας να πιάσει η βαφή και βουλιάζοντας αργά-αργά στο αφρόλουτρο. Νομίζω πως έχω πάθει υπερκόπωση και πως αν δεν ήξερα πως σε μερικές μέρες τελειώνουν όλα θα τα είχα παρατήσει και θα πήγαινα στο χωριό μου να παντρευτώ τον πιστό συγχωριανό και να πήζω τυρί με μεγάλη ευχαρίστηση ένα πενταωράκι την ημέρα.

«Δεν έχω πάντα τόση δουλειά», μου ομολογεί η Μ. «Απλώς βαριέμαι να πάω σπίτι. Τι να κάνω μόνη μου? Τρώω στο γραφείο, σερφάρω όταν τελειώσει η δουλειά, μιλάω με τους υπόλοιπους, μια χαρά!»
( Α χα! Άρα, δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να μένουν μέχρι τόσο αργά…)
«Ξέρεις τι γίνεται σπίτι με τα μωρά να σκούζουν και τη μάνα μου με την πεθερά μου μόνιμες??? Της πουτάνας! Γραφείο και πάλι γραφείο!»
(Α χα number two!)
«Απολύσανε έναν και προσφέρθηκα ν’αναλάβω εγώ τη δουλειά του! Δε με νοιάζει και να μην πληρώνομαι υπερωρίες, έ, αντί για τις 7 θα φεύγω κατά τις 10 το βράδυ! Θα κάνω και καλή εντύπωση!»
(Από κάτι τέτοιους παπάρες σαν κι εσένα χάλασε η πιάτσα I think…)
«Αν βλέπουν πως είμαι παραγωγικός και δεν έχω προσωπική ζωή αφού κάθομαι μέχρι και τις 12 το βράδυ δε μπορεί, κάποτε μπορεί να μου προτείνουν να γίνω συνέταιρος! Το κακό είναι πως ο μισθός μου δε φτάνει για δάνειο…»
(Και το μυαλό σου δε φτάνει την τρίχρονη ανηψιά μου επίσης…)

Ιδού λοιπόν. Δύο κατηγορίες. Οι μεν κοντεύουν να ψοφήσουν η ν’αρχίσουν τις κόκκες για ν’αντέξουν, οι δε γουστάρουν. Οι μεν ονειρεύονται τη μέρα που θα δουλέψουν οχτάωρο, οι δε τη μέρα που οι τζάμπα κόποι τους θ’ανταμειφθούν. Οι μεν ονειρεύονται σκασιαρχείο μία καθημερινή και φραπεδάκι στον ήλιο, οι δε φρικάρουν και μόνο στην ιδέα πως θ’αφιερώσουν χαμένη ώρα σε κάτι που δεν έχει σχέση με την «καριέρα» τους.

Όσο για μένα? Δηλώνω υπεύθυνα πως αν κάποτε αναγκαστώ , κάτι που φαίνεται πολύ πιθανόν, να δουλεύω δεκαπέντε ώρες την ημέρα για λεφτά της πλάκας, θα μπω στην παρανομία χωρίς καμία τύψη. Θα πουλάω ναρκωτικά, θα γίνω βίζιτα, δεν ξέρω τι άλλο, αλλά τα νεύρα μου κάπου θα ξεσπάσουν. Πιθανόν ν’αρχίσω κι εγώ ν’απαγάγω κυρίους. Σαν αυτόν της φωτογραφίας. Κάτι σαν τους εργοδότες της πρώτης ομάδας φίλων. Το πιο λογικό βέβαια, πράγμα που αποτελεί και τ’όνειρο ζωής μου, είναι να γίνω κάποια σαν τους εργοδότες της δεύτερης ομάδας φίλων. Να εκμεταλλεύομαι κορόιδα που γουστάρουν τη σκλαβιά. Τι ευτυχία! Και αυτοί θα κάνουν το χόμπι τους και εγώ θα τα’κονομάω! Γιατί με τη μεριά τους μάλλον δε θα συνταχτώ ποτέ…

.....

2008-06-05T13:29:00.001-07:00

Δεν ασχολήθηκα πολύ με το θέμα, μόνο λίγη τηλεόραση χτες και μια μεγάλη βόλτα στο διαδίκτυο πριν από λίγο.

Έχω πάθει σοκ. Με σχόλια σε διάφορα μπλόγκς του τύπου

"Πουστάρα και κοκκάκιας ήτανε, καλά να πάθει"

"Όποιον ανακατευεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες"

"Τόσοι χάνονται κάθε μέρα και σας πείραξε η παλιοαδερφή?"

"Ετσι να ξεβρωμίζει η πιάτσα και να'χει καλύτερα πρότυπα η νεολαία μας"

Επαναλαμβάνω πως έχω πάθει σοκ.

Πώς μπορεί να χωράει τόσο μεγάλη κακία σε τόσο μικρά μυαλά?

Πόσο κανίβαλοι έχουμε γίνει?

Ανακαλύπτω με φρίκη πως η βλακεία είναι τελικά μία τεράστια τρύπα στον εγκέφαλο από την οποία φυσικά σύντομα εισχωρεί και η κολλητή της, η κακία. Και μέχρι το τέλος συγκατοικούν μαζί, ευτυχισμένες.

Σε ελάχιστους αξίζει πραγματικά ένα τέτοιο τέλος. Και δυστυχώς δε θα το βρουν ποτέ.

Δεν κατάφερες να σωθείς, σώθηκες όμως από όλους αυτούς τους σκατόψυχους.

Καλό ταξίδι Κύριε Σεργιανόπουλε.

Καλό ταξίδι Κύριε Μαρκορά.

ΣΕΜΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ.

2008-05-31T03:22:00.000-07:00

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΔΗΜΑΡΧΕ.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙ.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ Ε.Σ.Υ

ΚΑΛΗ ΕΠΟΜΕΝΗ ΨΗΦΟ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙ.

Μπράβο πιτσιρίκο, ελπίζω να μην πειράζει η αντιγραφή.

UPDATE: Και δεύτερο μπράβο!!!!!!

Και τώρα γράψε το σενάριο!

Φτήνια
Θα πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε, επιτέλους. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φτωχός - απλώς, υπάρχει ακρίβεια. Δεν υπάρχει φτώχεια - απλώς, έχουν ακριβύνει τα πράγματα. Ποτέ άλλοτε τόσοι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούσαν τη λέξη ακρίβεια για να αποφύγουν να πουν τη λέξη φτώχεια. Φτήνια...

ΘΩΜΑ ΕΙΣΑΙ ΣΠΙΤΙ??? ΣΕ ΖΗΛΕΥΩ!

2008-05-22T11:23:00.000-07:00

Σε ζηλεύω Θωμά γιατί εγώ κάνω μαύρα μάτια να το δώ το σπιτάκι μου και όχι γιατί θα πας στη Χαβάη (που σε ικετεύω να πάς για να μη σε φάμε στη μάπα ΟΛΟ το καλοκαίρι ρε φίλε...)

Και δε μας έφτανες εσύ, έχουμε και προβλήματα...

Ποτέ μου δεν είχα νταραβέρια με παιδική εγκληματικότητα και παιδικές συμμορίες.Τελευταία έχω. Όχι εγώ αλλά ένας μέχρι πρότινος αξιαγάπητος μαθητής μου που αγνοείται εδώ και 5-6 μέρες. Πάλι. Είναι κρίμα γιατί είναι πολύ-πολύ μικρός. Και πανέξυπνος. Και έμπλεξε. Κι εγώ τον φοβάμαι. Ποτέ δεν πίστευα πως μπορώ να φοβηθώ ένα δεκατετράχρονο. Κι όμως γίνεται. Το ότι κάποια παιδάκια ληστεύουν άλλα συνομήλικα παιδάκια αφαιρώντας τους κινητά και χρήματα μπορεί και να το είχα δεί στον Ευαγγελάτο. Τώρα γνωρίζω ένα παιδάκι που το κάνει. Το ότι κάποιοι πατεράδες μεγάλοι άνθρωποι πηγαίνουν στην Ομόνοια και πλακώνονται στο ξύλο με τελειωμένα πρεζάκια και νταβατζήδες του ελέους μπας και αφήσουν ήσυχο το παιδί τους το είχα ακουστά. Ότι οι ίδιοι πατεράδες αγοράζουν με δικά τους χρήματα καθαρή πρέζα για να μην τους μείνει το παιδί στον τόπο μετά το shopping το είχα επίσης ακουστά. Αυτές τις μέρες αφιερώνω μία ώρα την ημέρα σ' έναν τέτοιο πατέρα. Σε μια τέτοια οικογένεια.Και τρομάζω. Κάποτε φοβόμουν όσο τίποτα την αρρώστια, τη φτώχια και το θάνατο. Τώρα μιλάω με ανθρώπους που φοβούνται πως θα τους ξεκοιλιάσει μια νύχτα το ίδιο τους το παιδί.

"Θα με δείς στις ειδήσεις σύντομα, να μου το θυμηθείς", ήταν τα χτεσινά λόγια του κύριου Κ. "Την επόμενη φορά που θα θέλει επειγόντως λεφτά θα με σκοτώσει". Δε με τρόμαξε μόνο αυτό που είπε. Με τρόμαξε το ύφος του. Ήταν τόσο αδιάφορο σα να είχε πεί "Πετάγομαι για τσιγάρα, θες τίποτα?"

Επίσης , -"Καλώστηνα, θα μου πείτε, που'σουνα εσύ χαμένη..." - δηλώνω υπεύθυνα και με σώας τας φρένας πως οι μπάτσοι είναι ΑΧΡΗΣΤΟΙ. Πήγα και ήρθα αρκετές φορές στο τμήμα αυτές τις μέρες. 2-3 ήταν μια χαρά και προσπάθησαν να βοηθήσουν. Το σύστημα όμως δε θα τους βοηθήσει ποτέ να βοηθήσουν εμάς. Οι υπόλοιποι είναι γάμησέ τα από διάθεση, γάμησέ τα από οργάνωση και mind the gap από επιπεδο. Και απίστευτοι μαλάκες. Λυπάμαι απλώς αυτούς τους 2-3 καλούς τύπους που ήταν νορμάλ και η ζωή τους καταδίκασε να δουλεύουν σ'αυτό το βόθρο και να συναναστρέφονται κάθε μέρα μ'αυτά τα παπάρια.

Και από την άλλη πλευρά, περνάω την υπόλοιπη ημέρα, είτε στο φροντιστήριο είτε στα ιδιαίτερα, με αγγελούδια που δεν πειράζουν κανέναν και οι γονείς τους τα αντιμετωπίζουν λες και πρόκειται για το τελευταίο Motorola που κολλάει η οθόνη και πρέπει να το πάνε για επισκευή ή αντικατάσταση. Ποτέ, ποτέ, ΠΟΤΕ, δεν κατάλαβα την ψυχολογία αυτού του γονιού. Νόμιζα πως όποιος κάνει παιδί έχει σα μοναδικό όνειρο να βλέπει αυτή τη φατσούλα για πάντα χαμογελαστή. Και ευτυχισμένη. Το παιδάκι των 13ων και των 14ων είναι πια πολύ ωριμο σε κάποια θέματα.

Το ξέρει βρε μαλάκα πως είτε πάρει 15 είτε 20 στα θρησκευτικά, είτε 16 είτε 18 στα Αρχαία, ΤΙΠΟΤΑ δε θ' άλλάξει στη ζωή του.

Το ξέρει πως είτε ξέρει 15 γλώσσες είτε μία, την ίδια δουλειά θα βρεί.

Το ξέρει πως ο Γιαννάκης που πήρε 20 κι εσύ ουρλιάζεις "Τί παραπάνω έχει ο Γιαννάκης από σέεεναααα", αντέγραψε από το διπλανό του.

Το ξέρει πως εκείνη την ημέρα που γράφανε διαγώνισμα και του έδωσες εκείνο το βρωμόξυλο γιατί δε στο'χε πει, το έκανε μόνο γιατί ήθελε το Σάββατο το απόγευμα να κατέβει στην πιλοτή να παίξει ενώ εσύ θα το έκλεινες μέσα όλο το Σ.Κ να διαβάζει Οικιακή Οικονομία και να πάρει 20.

Το ξέρει πως ο ξάδερφός του ο μεγάλος που όλο το σόι τον επαινεί γιατί έχει πεντακόσια πτυχία, δε βρίσκει δουλειά. Και πως ο χαζός ο ξάδερφος που δεν εχει τελειώσει ούτε Λύκειο "βολεύτηκε"από ένα συγχωριανό στο Δήμο.

Τα ξέρει γιατί μπροστά τους τα συζητάς βρε μαλάκα. Και την ψυλλιάζεται πως θέλεις να το κάνεις κι από τα δύο, καί μ'εκατό πτυχία και γλείφτη. Κι εσύ που ρίχνεις στο παιδί σου 35 και 45 χρόνια, δεν καταλαβαίνεις Χριστό!

Χτές ήμουν κατάκοπη όταν εμφανίστηκε ο πατέρας μίας μικρούλας μαθήτριάς μου. Είναι στρατιωτικός (και δεν τραβάω κανένα ζόρι, ίσα ίσα). Έσκασε στο φροντιστήριο 10 το βράδυ με τη στολή και διακόσια τριανταπέντε παράσημα πάνω, τύφλα να'χουν οι Active Member!Και είχε όρεξη να συζητήσει για τον Όμηρο..."Μ'αυτό μαζί κοιμόταν ο Μέγας Αλέξανδρος', ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ που δόξασε την Ελλάδα μας! γκάριζε κραδαίνωντας στη μούρη μου το βιβλίο της Ιλιάδας...και μόνο ΕΓΩ, εγώ και λίγοι άνθρωποι ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ!!!"

"Τ'ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΚΟΥΝΙΟΥΝΤΑΙ"ήθελα κι εγώ να ουρλιάξω που το τελευταίο που περίμενα μετά από 12 ώρες δουλειά και μια ώρα στο τμήμα ήταν ένας παράφρων τίγκα στο Βιλδιρίδη να μου πλέκει το εγκώμιο του φρικιαστικού και τρελού για δέσιμο κατ'εμέ Άλεξ (και ζητώ συγγνώμη από τους υπόλοιπους θαυμαστές του). Έβαλα μπροστά τον αυτόματο και συνέχισα ν'ακούω τις διαμαρτυρίες του πως τα παιδιά σήμερα βγαίνουν αμόρφωτα και άχρηστα και γιατί??? Επειδή αντί να κοιμούνται με την Ιλιάδα στο μαξιλάρι τους όπως ΕΚΕΙΝΟΣ κοιμούνται αγκαλιά μ' ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΙΣΧΗ!!! (Είχε ανακαλύψει στην τσάντα της πιτσιρίκας τη Σούπερ Κατερίνα...). Το γεγονός πως στην εποχή του τα παιδιά δεν ηταν υποχρεωμένα να μάθουν ΚΑΙ υπολογιστή ΚΑΙ γλώσσες ΚΑΙ εκατό καινούρια σχολικά μαθήματα ακόμη δεν το έχει ανακαλύψει.

Μα το Θεό, αν η κορούλα μου στα 14 αντί να κοιμάται με τη Σούπερ Κατερίνα, κοιμόταν αγκαλίτσα με την Ιλιάδα μεταφρασμένη θα την πήγαινα για εξορκισμό. Αν είχε το πρωτότυπο θα την πήγαινα στο 18 Άνω απ'το μαλλί χωρίς δεύτερη συζήτηση. Κι αν είχα κάνει το λάθος να παντρευτώ έναν τέτοιο καραγκιόζη (που αποκλείεται γιατί προτιμώ να με δέρνει μετά το καπηλειό δις ημερησίως παρά να είναι fun του Άλεξ) θα σκηνοθετούσα ένα ατύχημα με το υπηρεσιακό σιδερικό να γλυτώσουν τουλάχιστον τα παιδάκια μου...Η θα του έφτιαχνα ένα παιδάκι σαν τον προαναφερθέντα μαθητή μου να το ψάχνει κάθε μέρα στο Ανηλίκων...

Αυτά...

ΥΓ: Ευχαριστώ πολύ για τα mail με αφορμή την Κυράτσα. Σόρι που σήμερα δε γελάσατε...

ΠΙΣΩ ΤΣΑΚΙ!

2008-05-11T01:39:00.000-07:00

Μισώ τους ρατσιστές. Νομίζω πως αυτοί ευθύνονται για όλα τα κακά του πλανήτη.
Αν δεν υπήρχε ο κοινωνικός, φυλετικός, θρησκευτικός κ.τ.λ ρατσισμός φαντάζομαι αφελώς τον κόσμο να μοιάζει μ’εκείνο το τραγουδάκι που μας δίδασκαν στο Δημοτικό και έλεγε «Αν όλα τα παιδιά της γής απλώνανε τα χέρια και στήνανε χορό, ο κύκλος θα γινότανε πολύ-πολύ μεγάλος, κι ολόκληρη τη γή μας θ’αγκάλιαζε θαρρώ!»
Εκτός όμως από τα παραπάνω είδη ρατσισμού, στην αγαπητή μας Ελλαδίτσα κυριαρχεί κι ένα χειρότερο, ο «ρατσισμός της κυράτσας». Τον έχουμε ζήσει όλοι κατά καιρούς. Συνήθως περικλείει όλα τα παραπάνω είδη ρατσισμού μαζί συν ένα τόνο άλλα. Σε σημείο τόσο τραγικό που τελικά έγινα κι εγώ ρατσίστρια. Με τις κυράτσες. Όλες. Και θέλω να πάρω την καραμπίνα του παππού μου, να τη γεμίσω σφαίρες, εκείνες για τα αγριογούρουνα, να βγω στο κυνήγι και να μας απαλλάξω παιδιά από τη μάστιγα αυτή.

Η κυράτσα δεν έχει ηλικία. Ένα σεβαστό ποσοστό έχει περάσει τα 50 και τα 60 βέβαια αλλά ίσως δεν έτυχε να συναντήσω τις κόρες τους οι οποίες υποπτεύομαι πως είναι πολύ χειρότερες. Έχει όμως γλώσσα. Φαρμακερή. Δυνατή σαν τρομπόνι και εκνευριστική σαν καραμούζα. Και δεν κουράζεται ποτέ. Μα ΠΟΤΕ. Δε σας κάνουν εντύπωση καμιά φορά αυτοί οι αμίλητοι γέροι στα καφενεία που κάθονται πέντε σ’ένα τραπέζι και δε βγάζουν άχνα? Αναρωτιέστε γιατί? ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΝ φίλοι μου. Δεν πρόλαβαν ποτέ να μιλήσουν γιατί στο σπίτι συνεχώς μιλούσε ΕΚΕΙΝΗ. Μία κουβέντα πάσχιζε ν’αρθρώσει ο χριστιανός, του την έπεφταν με εκατό και εκείνος κατέθετε τα όπλα για να γλυτώσει. Και σταμάτησε να μιλάει. Και τελικά το ξέχασε, για πάντα.

Το προφίλ της κυράτσας είναι δύσκολο να το καθορίσω. Στην ηλικία είπαμε, δεν επιμένω. Επαναλαμβάνω όμως το κύριο χαρακτηριστικό της. Ρατσίστρια με τους πάντες και τα πάντα. Έχει άποψη για όλα, από πολιτική ως παστίτσιο, αλλά μόνο η δική της είναι η σωστή. Βασικά δεν υπάρχει άλλη. Κι αν τολμήσεις να μιλήσεις και σ’αφήσει, θα γελάσει. Χαιρέκακα. Και μετά θα πεί στην οικογένειά της πως «Η καημενούλα η κόρη του κυρ Κώστα πάει, ή με ναρκωτικά έχει μπλέξει, η με κακές παρέες ή βλαμμένο είναι το παιδί και δεν το έχουν καταλάβει». Σε κράζει γιατί έχεις σκυλάκι στο σπίτι σου και σε θεωρεί βρωμιάρα που δε σιχαίνεσαι τις τρίχες του. Ενώ εκείνη ακόμη και διακοπές όταν πηγαίνουν παίρνει μαζί της σεντόνια έτοιμα και φρεσκοσιδερωμένα για όλα τα μέλη της οικογένειας γιατί υποπτεύεται πως στα ξενοδοχεία δεν τα πλένουν ( μα τι παράνοια! Χίλιες φορές αν είσαι υποχόνδριος να παίρνεις κανα τάπερ με μαγειρεμένο φαγητούλι που δεν ξέρεις τι σκατά σε ταίζουν παρά να κάνεις λες και έχει πεθάνει έστω και ένας άνθρωπος από…σεντόνια!)

Φρικάρει που δεν έχεις παντρευτεί, η πιθανότητα να μη θέλεις δεν παίζει στο μυαλό της. Φρικάρει αν έχεις παντρευτεί και δεν έχεις κάνει ακόμη παιδί. Και σου ζαλίζει τα αρχίδια χωρίς το φτωχό μυαλό της να σκεφτεί πως προφανώς ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ η ακόμη χειρότερα ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ και σε κάνει χειρότερα. Η λέξη «τακτ» της είναι εξίσου άγνωστη με τη λέξη blog. Φρικάρει που ζείς στο κέντρο. Που σου αρέσει να ζείς εκεί. Κι εσύ δε θα’μενες ούτε μία ώρα στα κορφοβούνια που ενδεχομένως ζεί αυτή αλλά δεν την αντιμετωπίζεις σαν επείγον ιατρικό περιστατικό. Αλλά αυτή σου τη λέει. Με πάθος. Φρικάρει που κάνεις ιδιαίτερα σε παιδί Αλβανού. Αναρωτιέται πως ανέχεσαι ο Αλβανός να είναι εργοδότης σου, πως δε φοβάσαι να μπείς στο σπίτι του και «Ορίστε μας που κάνει και στο παιδί του ιδιαίτερα ο μετανάστης».

Η ίδια θέλει να σπουδάσει το παιδί της, σε ΑΕΙ απαραίτητα, για να μπεί στο μάτι της γειτόνισσας. Εκτός αν ανήκει στη version κυράτσας που κοροιδεύει τα παιδιά που σπουδάζουν «Αφού και ο Ευαγγελάτος κάθε μέρα λέει για παιδιά με πτυχία που βαράνε κάρτες στον ΟΑΕΔ, εγώ της Μαιρούλας της είπα ή θα πάς Αμάραντο ή θα βρείς έναν πλούσιο, διάλεξε , και ο Παναγιώτης μου κατευθείαν στην αστυνομία!»
( Δεν είμαι ρατσίστρια ΟΥΤΕ με τους αστυνομικούς αλλά φαντάζομαι πως ο μικρός Παναγιώτης θα έπρεπε να έχει μια ευκαιρία να αποφασίσει αυτός που θέλει να πάει μιας και υπάρχει η περίπτωση να απεχθάνεται την αστυνομία..)

Τα ρέστα της τα δίνει στα αστικά λεωφορεία. Όποιος τα χρησιμοποιεί με τη συχνότητα που τα χρησιμοποιώ εγώ καταλαβαίνει. Οι γαμημένες δίνουν κάθε μέρα one woman show. Σου ζητάνε δεικτικά να σηκωθείς. Στην περίπτωσή μου την πατήσανε. Σηκώνομαι μόνο αν πρόκειται για υπέργηρο ή έγκυο. Η αν μου το ζητήσει κάποιος πολύ ευγενικά. Στο «Σήκω κούκλα μου εσύ που είσαι κοριτσάκι να κάτσω γιατί πονάει η μέση μου και είμαι κουρασμένη» απαντώ πως εχω κάνει εγχείριση. Και πως γυρίζω από τη δουλειά και είμαι πτώμα. Και τη ρωτάω από πού γυρίζει εκείνη μερικές φορές. Ε λοιπόν δε γυρίζει ποτέ από τη δουλειά. Ίσως γιατί οι εργαζόμενες σέβονται τους άλλους εργαζόμενους. Και όταν επιμένει θέλω να ουρλιάξω πως όταν περίμενε 15 ώρες στο ψοφόκρυο να φιλήσει τη μούμια του Αείμνηστου δεν πόναγε η μέση της, τώρα το θυμήθηκε. Η πιο βλαμμένη ήταν μία καθιστή που είχε τολμήσει να μου ζητήσει να σηκωθώ ΕΓΏ «για να καθίσει ο πάτερ κούκλα μου» (νεότατος). Της έριξα το βλέμμα πεινασμένου ροντβάιλερ που χρησιμοποιώ σ’αυτές τις περιστάσεις και το βούλωσε.

Αν ήμουν μετανάστης που γυρίζει πτώμα από την οικοδομή και χρησιμοποιεί λεωφορείο τις ώρες αιχμής, σίγουρα θα βρισκόμουν στον εξωτικό Κορυδαλλό εδώ και πολύ-πολύ καιρό. Και τις ώρες μη αιχμής τώρα που το σκέφτομαι. Η κυράτσα έχει όρεξη για κήρυγμα. Και σε κάνει ρόμπα σε όλο το υπόλοιπο λεωφορείο. «Εδώ είναι Ελλάδα και να μιλάτε Ελληνικά, καταλάβατε? Αλλιώς να πάτε από’κει που’ρθατε ρεμάλια!», είναι η πιο συνηθισμένη πολεμική ιαχή της προς τα ταλαίπωρα συμπατριωτάκια που μιλούν στη γλώσσα τους και γαμώ την ώρα που τους άκουσε.
Έχω βαρεθεί να τσακώνομαι σε λεωφορεία γι αυτό το λόγο. Γυρίζει το μάτι μου και θέλω να τις πνίξω. Και φυσικά ακόμη και όταν κατέβει το θύμα της εκείνη συνεχίζει να αγορεύει δυνατά για τους βρωμιάρηδες που μας παίρνουν τις δουλειές που κάνουμε κρα να πάμε όλοι εμείς και δεν κάνουν μπάνιο και πολλοί δεν είναι Χριστιανοί κι εκείνη φοβάται πια να βγεί από το σπίτι της αλλά ΒΓΑΙΝΕΙ ρε πούστη μου, συνέχεια!

Είπα Χριστιανοί και θυμήθηκα. Είναι ΚΑΙ θρησκόληπτες. Όχι θρήσκες, θρησκόληπτες. Στην πραγματικότητα δεν έχουν καταλάβει πως περισσότερο πιστεύω εγώ και τηρώ τα δέοντα που δηλώνω άθεη, παρά αυτές. Πηγαίνουν κάθε Κυριακή στην εκκλησία αλλά δε έχουν πρόβλημα να ρίξουν και μια φόλα στα αδέσποτα της γειτονιάς που τους γεμίζουν το πεζοδρόμιο. Με γυαλιά μέσα, να υποφέρει το ζωντανό να γουστάρουμε. Να πάμε ρούχα σε μια φτωχή οικογένεια, να βρούμε Έλληνες όμως! Υιοθέτησε η Γιωργία παιδί?? Ίιιι!!! Και που ξέρουν ποιανού είναι?? Κι άμα ο πατέρας του είναι στη φυλακή κι έχει τα γονίδια?? Α πα πα, με τα δικά μου παιδιά/εγγόνια, φίλες-φίλες αλλά μακριά! Και ομοφοβικές, απελπιστικά ομοφοβικές. Τρώω μέλια όταν ακούω πως στην οικογένεια κάποιας από δαύτες εκδηλώθηκε ένας ομοφυλόφιλος. Γιατί είχε μεγάλη γλώσσα. Και πρέπει να ευχαριστεί το Θεούλη που αντί να της την κόψουν κυριολεκτικά της κόπηκε μαχαίρι. Γενικώς τρώω μέλια με τον κόσμο που τρώει στη μάπα αυτά που επιδεικτικά έκραζε. Γουστάρω. Γιατί έχω νευριάσει πάρα πολύ.

Χτες το βράδυ στα γενέθλια που ήμουν καλεσμένη έκανε κουμάντο μια κυράτσα 28 ετών. Και έγκυος. Ανάγκασε τη δύστυχη φίλη μας να ομολογήσει ενώπιον όλων μετά από στενότατο δίωρο μαρκάρισμα πως δε μπορεί να κάνει παιδί. Είναι πολύ καλός άνθρωπος (η φίλη μας). Εγώ θα της έλεγα πως έχω AIDS και μετά θα τη δάγκωνα μέχρι να τρέξει αίμα. Και θα την απειλούσα με χρησιμοποιημένη σύριγγα. Η θα της έλεγα πως πήγα με τον άντρα της και γέννησα ένα τρικέφαλο μωρό.

Αυτό που πιάνει επίσης σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι SOS! Πιστεύουν στις κατάρες! Όλες! Αν δε έχεις τη φήμη (που την έχω γιατί έχουν παίξει κάτι σατανικές συμπτωσάρες) πως οι κατάρες σου πιάνουν, σε φοβούνται! Και σε αφήνουν ήσυχη όταν βλέπουν πως τσαντίζεσαι! Κάποτε μία κυράτσα με είχε απειλήσει πως θα εξοντώσει τα αδέσποτα της γειτονιάς που λέγαμε. Της είπα πως οι κατάρες μου πιάνουν και θα καταραστώ αμέσως τα παιδιά της με την πιο φριχτή κατάρα…Σας πληροφορώ πως έβαλε τα κλάματα και με παρακαλούσε. Δεν ήξερα πως ήταν τόσο εύκολο! Για κάθε δηλητήριο μπορεί να μην υπάρχει σωτηρία, υπάρχει όμως ένα –έστω- μίνι αντίδοτο αδέρφια!