ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ...

Με κάλεσε η Τανίλα σε ένα παιχνιδάκι.
Κι'εκεί που πήγα όλο χαρά να σερφάρω λιγάκι συλλογιζόμενη πέντε ασήμαντα φαινομενικά πραγματάκια που μ'εκνευρίζουν, ανακάλυψα αυτό.
Και εκνευρίστηκα πολύ.
Πάρα πολύ.
Τανίλα σου χρωστάω μια τεσσάρα.
Δείτε το και πείτε μου...


Οφείλουν να πάρουν Δημόσια θέση για το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στο Δημοτικό Σχολείο Καλυβών!Δεν μπορεί και δε δικαιολογείται να σωπάσει κανείς!-Σύλλογος Διδασκόντων του Σχολείου!-Διευθυντής Εκπαίδευσης του Νομού!-Σχολικός Σύμβουλος Εκπαιδευτικών!-Νομάρχης Χαλκιδικής!-Δήμαρχος Πολυγύρου! (και για τη στήριξη που επικαλείται ο Σύλλογος Γονέων)-Δημοτικό Συμβούλιο Πολυγύρου!-Σύλλογοι Εκπαιδευτικών του Νομού!
Η ΣΙΩΠΗ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΟΧΕΣ!!!


http://respentza.blogspot.com/2009/03/blog-post_8215.html

Όποιος θέλει να διαμαρτυρηθεί ( εγώ το έκανα ήδη)
mail@dimkalyv.chal.sch.gr

Με την ευγενή χορηγία του ελληνακίου.

Update: Είδα κι'αυτό και ξέρασα....

ΣΚΡΟΥΤΖ???????

Με αφορμή τα δύο τελευταία πόστς της φίλης εξώφθαλμης καθώς κι'αυτά που είτε μου συμβαίνουν, είτε ακούω τον τελευταίο καιρό, αποφάσισα ν'ασχοληθώ και μ'ένα θέμα που ανέκαθεν σιχαινόμουν- τα φράγκα.

Κατά βάθος το πρόβλημα δεν είναι πως τα σιχαίνομαι εγώ αλλά πως με σιχαίνονται εξ'ίσου κι'αυτά, αλλά μιας και δεν έχω φτάσει σε τόσο τραγική (η γελοία) κατάσταση ώστεν' αρχίσω να ζητιανεύω στη μπλογκόσφαιρα, αυτό θα το θίξουμε κάποια άλλη φορά.

Το πρόβλημα είναιπως η περιβόητη οικονομική κρίση, είτε υπάρχει, είτε δεν υπάρχει, είτε ήρθε, είτε δεν ήρθε, είτε θα'ρθει, είτε δε θα'ρθει, είτε είναι φτιαχτή, είτε όχι,μας έχει γαμήσει.

Έγραψα και στην εξώφθαλμη πως αν εξαιρέσεις τους τελευταίους δύο μήνες, εγώ χαμπάρι δεν είχα πάρει από οποιαδήποτε κρίση, μιας και την κρίση στο πορτοφόλι μου την έχω συνηθίσει εδώ και πολλάαααα χρόνια. Το ίδιο ισχύει και για την εργασιακή ανασφάλεια. Ο μόναδικός λόγος που δεν πανικοβλήθηκα ποτέ, λυπάμαι που το λέω αλλά είναι η σιγουριά πως ότι και να συμβεί θα έχω πάντα ένα κεραμίδι πάνω απ'το κεφάλι μου, για το οποίο κεραμμίδι έχουν φροντίσει άλλοι και τους ευχαριστώ πολύ. Επιπροσθέτως, ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν επιθυμούν να κάνουν οικογένεια και μάλλον δύσκολα θ'αλλάξω γνώμη, οπότε παρηγοριέμαι στη σκέψη πως τουλάχιστον θα ψοφάω που θα ψοφάω στο άγχος για την υπόλοιπη ζωή μου, τουλάχιστον θ'αγχώνομαι μόνο για έναν και όχι για περισσότερους. Όπως και να το κάνεις είναι μία λύση κι'αυτή...

Τους τελευταίους δύο μήνες όμως κάτι έχει αλλάξει. Όλοι είναι πανικόβλητοι, ακόμη κι'εκείνοι που διαθέτουν σταθερότατα εισοδήματα. Τι να πούμε δλδ και οι υπόλοιποι...Γιατί τον πανικό όλων των άλλων τον πληρώνουν κατά κύριο λόγο οι ελεύθεροι επαγγελματίες και δεν εννοώ τους πρεζέμπορους ούτε τον εισαγωγέα παιδικών παιχνιδιών από Κίνα.

Η μητέρα ενός μαθητή μου μου εξομολογήθηκε έντρομη πως παρ'όλο που μου χρωστάει ήδη δύο μήνες, δεν έχει χρήματα να με πληρώσει. Αν με πληρώσει, θ'αναγκαστούν να μη φάνε κρέας ένα μήνα, ήταν κατά λέξη αυτό που μου είπε. Τη λυπήθηκα. Είναι καλή και αξιοπρεπής κοπέλα. Και της είπα να μην αγχώνεται και να μου τα δώσει όποτε έχει. Και όσα έχει. Για να προλάβω την ερώτηση που πιθανότατα σας έρχεται στο μυαλό, ο άντρας της είναι ελαιοχρωματιστής, κυρίως δηλαδή ανακαινίζει σπίτια, και ποιός να κάνει ανακαίνιση τέτοιες εποχές...

Η φίλη μου η Β. δουλεύει σε δικηγορική εταιρεία. Προχτές στο τηλέφωνο μου εξομολογήθηκε πως δεν έχει κοιμηθεί εδώ και μια βδομάδα γιατί κάτι πήρε τ'αυτί της πως στην εταιρεία συζητούν για περικοπές προσωπικού.

-Εσένα γιατί να σ'απολύσουν? απόρησα.

-Γιατί δεν έχουν δουλειά, μου απάντησε. Δουλεύουν κυρίως με συμβόλαια και πλέον έχουν παγώσει ΚΑΙ οι αγοραπωλησίες ΚΑΙ τα δάνεια, άρα σε ποιόν να κάνεις συμβόλαια? Η κίνηση έχει μειωθεί στο 1/5 σε σχέση με πέρισυ.

Ο γείτονάς μου ο Δ. έχει ξυλουργείο. Ο πατέρας του δηλαδή. Μέχρι πρόπερσι είχαν και δύο υπαλλήλους. Φέτος είναι οι τρεις τους, ο Δ, ο πατέρας του και ο γαμπρός του. Κοινώς από αυτό το ξυλουργείο κάποτε ζούσαν πέντε άτομα (οκογένειες), τώρα δε βγαίνουν ούτε οι τρεις που το δουλεύουν. Ο λόγος είναι απλός- τα έπιπλα που φτιάχνουν κοστίζουν πολύ ακριβότερα από εκείνα του ΙΚΕΑ και άλλων παρεμφερών καταστημάτων. Η αλήθεια είναι πως κάποτε είχα σκεφτεί να πω στο Δ. να μου φτιάξει μια συρταριέρα αλλά όταν έμαθα πόσο θα μου κόστιζε, φιλική τιμή πάντα, κόντεψα να πάθω έμφραγμα. Αναρωτιέμαι όμως, τι απέγινε όλος εκείνος ο κόσμος που απευθυνόταν στο Δ?

Τα ίδια ζόρια τραβάει το μαγαζί με πετσέτες, κουρτίνες κτλ της γειτονιάς ( ο κόσμος πάει λαική), ο φωτογράφος (αυτόν τον λυπάμαι περισσότερο απ'όλους), το μαγαζί με τα χαλιά και τις μοκέτες ( και πάλι η λαική), αλλά κυρίως οι φίλοι που ασκούν όπως εγώ ελεύθερο επάγγελμα.

"Δεν πληρώνει πλέον κανένας", ακούω όλο και συχνότερα. Φίλη μεταφράστρια που συνεργάζεται με κανάλια και φερέγγυες υποτίθεται εταιρείες, έχει μαζέψει πλέον πενταψήφιο αριθμό χρωστούμενων. Εχει καταντήσει να τους παρακαλάει κάθε μέρα από το τηλέφωνο έστω και για ένα μέρος των ποσών που της οφείλουν. Φίλος καμεραμάν που εργάζεται με δικό του συνεργείο σε ανεξάρτητες παραγωγές, τα ίδια και χειρότερα (άσε που πλέον οι μισές εκπομπές κόβονται). Άλλος φίλος προσπαθεί να πουλήσει ένα γαμάτο διαμερισματάκι σε εξευτελιστική τιμή εδώ και οχτώ μήνες και τον έχει πιεί άσχημα ( ο ενοικιαστής του διαμερισματακίου την κοπάνησε αφήνοντάς του απλήρωτα όχι μόνο έξι νοίκια αλλά και τα κοινόχρηστα και τους λογαριασμούς...).

Και οι περισσότεροι από τους ανθρώπους αυτούς έχουν και οικογένεια πίσω τους.

Και τους λυπάμαι.

Γιατί ξέρω πως δε βαράνε ζόρια γιατί έχασαν κάποια συγκλονιστική πολυτέλεια, αλλά για υπαρκτούς και σοβαρούς λόγους.

Και φυσικά δεν πρόκειτα για τέτοιου είδους οικογένειες, διαφορετικά αυτή τη στιγμή δε θα προβληματιζόμουν αλλά απλώς θα έκραζα.

Ως συνήθως!

ΨΟΦΑ...

Ώρα πέντε παρά τέταρτο. Πολύ στενό μου πρόσωπο βρίσκεται στο γραφείο.

Χειρότερη από την Τανίλα, καταριέται τις κλώσσες στη δουλειά όλη μέρα κι'όλη νύχτα..

"Δε μπορώ άλλο να περνάω τη μισή μου μέρα μαζί με γκόμενες που βάζουν τη μάνα τους να τους γράφει τον Αρναούτογλου να τον δούνε το βράδυ", μου εξομολογείται...

Μια και έχει πάει πέντε παρά τέταρτο κι'αφού έχουν την πολυτέλεια να δουλεύουν σε εταιρεία που σέβεται το οχτάωρο, αρχίζουν να κλείνουν σιγά-σιγά τα pc και να ετοιμάζονται να την κοπανήσουν.

Το ξανθό σούργελο 1 έχει ήδη κάνει log out και ρωτάει απορημένη:

"Το πρωί στο κέντρο είχαν κλείσει τους δρόμους, θα είναι ανοιχτά τώρα λέτε?"

Το ξανθό μπάζο 2 απορεί κι'εκείνο:

"Ποιός τους είχε κλείσει καλέ?"

"Ξέρω'γω, απαντάει η φίλη της, ΚΑΤΙ ΒΑΡΕΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΑΝΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ ΜΟΥ'ΠΑΝΕ, ΤΡΈΧΑ ΓΥΡΕΥΕ..."

Κοίτα λοιπόν, αμόρφωτο, απαίδευτο και άξεστο πιθήκι.

Αν ήσουν μία θα ήσουν γραφική.

Δυστυχώς όμως είστε πολλοί, πάρα πολλοί, ανυπόφορα πολλοί...

Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι βαρεμένοι που αγωνίζονται εδώ και αιώνες για σένα, το τελέυταίο που θα έκανες αυτή τη στιγμή θα ήταν να μασάς τσίχλα και να βάφεις τα νύχια σου μπροστά στο pc. Το πιο πιθανό θα ήταν να έσπαγες πέτρες σε κανα νταμάρι ή να ζητιάνευες στο κρύο προκειμένου να ταίσεις τα οχτακόσια παιδιά σου. Μπορεί να είχες ήδη πεθάνει από την πείνα. Όπως έχουν πεθάνει εκατομμύρια "βαρεμένοι" με φριχτά βασανιστήρια προκειμένου να γλιτώσεις εσύ αυτή τη μοίρα.

Βασικά δεν έπρεπε.

Θα σου άξιζε.

Απορώ που βρίσκουν όλοι αυτοί οι βαρεμένοι το κουράγιο να παλεύουν για άτομα σαν εσάς. Δε θα πάρετε χαμπάρι ποτέ. Δε θα πείτε ευχαριστώ ποτέ. Ζούμε στην κοινωνία της πληροφορίας κι'εσείς σερφάρετε μόνο στη σελίδα της Βέφας μπας και τον συγκλονίσετε με κάποια καινούρια συνταγή για γκουρμέ παστίτσιο.

Γκρινιάζετε. Συνεχώς. Για την ακρίβεια, για το χαμηλό μισθό σας, για το ότι δε βρίσκετε δουλειά...

"Αλλά τι να κάνουμε"? είναι το μότο σας. Δεν κάνετε τίποτα. Ποτέ. Ούτε με την ψήφο σας "γιατί αυτό είναι το κόμα μας, κουτσό, στραβό, τι να κάνουμε"?

Και όταν τολμάει κάποιος να κάνει κάτι τον κράζετε. Οι βαρεμένοι...που τρέχουν και κάνουν πορείες μέσα στη βροχή για μια καθαρίστρια την ώρα που αρχίζει η Δρούζα...

Ενώ εσύ νιώθεις ικανοποιημένο με τον εαυτό σου ελεεινό πιθήκι...Μετά τη δουλειά θα πεταχτείς από το Hondos ν'ανανεώσεις το στόλο σου και μετά θα τρέξεις γραμμή για το καναπεδάκι σου. Και την τηλεορασούλα σου. Μπορεί να δεις φασαρίες στο κέντρο. Δε θ'αναρωτηθείς τι έγινε. Δε θα μάθεις ποτέ, δε σ'ενδιαφέρει. Θα γελάσεις χαιρέκακα, χι χι, "όρεξη που την έχουνε, μα καλά, βλαμμένοι είναι?", θα αναρωτηθείς.

Βασικά είναι όντως βλαμμένοι.

Που θέλουν ν'αλλάξουν τον κόσμο για κάτι ζώα σαν εσένα. Θέλω να τους συναντήσω και να τους πω ότι δεν αξίζει. Πως δε θα πεις ποτέ ευχαριστώ. Ακόμη και να άλλαζε κάποτε ο κόσμος ΄πάλι θα τον έκανες σύντομα σαν τα μούτρα σου. Πιθήκι. Εσύ και οι όμοιοί σου. Γι'αυτό και δε σου αξίζει τίποτα. Τίποτα.

ΥΓ: Συγγνώμη που δεν απαντάω στα σχόλια. Είμαι πιεσμένη και εχω να επιλέξω μεταξύ αυτού και του να σερφάρω όσο προλάβω στα μπλογκάκια σας. Προτίμησα το δεύτερο προς το παρόν. Ευχαριστώ!

THE MALL...

Περιττό να διευκρινίσω πως σιχαίνομαι αφ’ενός το mall και το κάθε mall που προσπαθεί να με πείσει πως αν δε βγω τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα για ψώνια αποτελώ την πεμπτουσία του loser που το μόνο που του απομένει σ’αυτή τη ζωή είναι να φορέσει μια κουκούλα και να σκάσει για πλιάτσικο στα burberries μόλις ξαναδοθεί η ευκαιρία γιατί διαφορετικά με τι μούρη να κυκλοφορήσει όξω και αφ’ετέρου – και κυρίως- τον ΚΟΣΜΟ που συχνάζει στα σιχαμερά αυτά εμπορικά.
Το κακό συγκεκριμένα με το mall όμως είναι πως βρίσκεται κοντά στο πατρικό μου.
Και βολεύει.
Ειδικά όταν Τετάρτη βράδυ, γυρίζοντας χώμα από τη δουλειά ανακαλύπτεις πως δεν έχεις πάρει δώρο για την Πέμπτη το βράδυ. Που θα σούρεις τα κομμάτια σου να πας σ’εκείνα τα γενέθλια. Και η μόνη λύση είναι να πεταχτείς το πρωί στο mall. Γιατί είχες σχεδιάσει τι δώρο θα πάρεις εδώ και βδομάδες, κάτι ειδικό που ο Θ. θα αποθεώσει. Μόνο που το ειδικό μαγαζί δε θα το βρεις πουθενά αλλού κοντά στα βοσκοτόπια που κατοικείς. Άρα θα πεταχτείς αύριο στο mall.
Ούπς, μόλις θυμήθηκες πως αύριο αρχίζουν οι εκπτώσεις, αλλά σιγά, εσύ θα πας πρωί πρωί ούτως η άλλως, με το που ανοίξουν τα μαγαζιά θα είσαι εκεί, οπότε δε θα ταλαιπωρηθείς. Θα’σαι και μόνη σου, ωραία, καλή φάση, μπορεί να προλάβεις να ρουφήξεις στα γρήγορα και το εσπρεσσάκι σου εκεί ψηλά στα καφέ που ομολογουμένως όταν δεν είναι πήχτρα δεν είναι και άσχημα…
Πέμπτη πρωί ξυπνάς, ετοιμάζεσαι στα γρήγορα…γαμώτο, χτυπάει το τηλέφωνο, για δουλειά είναι, καθυστερείς να κλείσεις, φεύγεις αλλά φεύ, στη γωνία ανακαλύπτεις πως έπρεπε να πάρεις και κάτι βιβλία μαζί που θα χρειαστείς το απόγευμα για τη δουλειά, άντε πάλι πίσω, χαϊδεύεις και το Χοντρό Θησαυρό που σε κοιτάει θλιμμένος και του επαναλαμβάνεις για πολλοστή φορά πόσο θα ήθελες να βρίσκεσαι στη θέση του και να χουζουρεύεις σπίτι όλη μέρα και πόσο αχάριστο είναι και…φίου, ξαναφέυγεις!
9:30, άντε δέκα παρά, έχεις σκάσει Νερατζιώτισσα έτοιμη να διακτινιστείς στο μαγαζί-εγγύηση (κατά την άποψη του Θ. πάντα).
Αμ δε!
Είναι εκεί.
Όλοι.
Όλη η πόλη ίσως.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πάντα αναρωτιέσαι, τι σκατά, δε δουλεύουν ποτέ???
Έχουν τιγκάρει το μέρος, οι ουρές κοντεύουν να φτάσουν στην Ερμού να συναντηθούν με τις αδερφούλες τους και αρκετοί κραδαίνουν ήδη τις πρώτες σακούλες στα χέρια τούς σπρώχνοντας αλλόφρονες τους υπόλοιπους που προσπαθούν να φτάσουν το δισκοπότηρο.
Βραχυκυκλώνεις, θέλεις να φύγεις ΤΩΡΑ αλλά πώς, χρειάζεσαι ένα δώρο! Προσπερνάς ψύχραιμα το χαμό και καταφέρνεις να φτάσεις στο μαγαζί, να θυμηθείς την άλλη φορά να στάξεις τίποτα στο μαίτρ να σε βάλει πρώτο τραπέζι πίστα, τρελή ουρά, θα προλάβεις? Θα το ρισκάρεις λές, αν δεν έχεις τελειώσει μέσα σε είκοσι λεπτά θα φύγεις τρέχοντας και θα του πάρεις σοκολατάκια το βράδυ, βουτάς το δώρο, στήνεσαι και περιμένεις σε αναμμένα κάρβουνα ακούγοντας τις συζητήσεις των υπόλοιπων που προνόησαν να έρθουν με παρέα στην κόλαση και υποπτεύεσαι πως την έχουν καταβρεί κιόλας.

-Όχιιιι!!!! Αφού σου είπα, εσώρουχα φοράω μόνο Victoria’s Secret, MONO VICTORIA’S SECRET!!! Ουρλιάζει υστερικά στη μάνα του ένα δεκατετράχρονο που αμφιβάλλω αν ( χρειάζεται να) φοράει καν σουτιέν κι’εκείνη αναστενάζει σε μια άλλη κυρία που είναι μαζί τους: « Σαν εμένα Σούλα μου, είδες? Κολλημένη με τις φίρμες, Victoria’s secret, Miss Sixtie, και Morgan ( το δεκατετράχρονο όλα αυτά…), γονιδιακό θα’ναι να δεις! ( αν και με τόσα περιττά κιλά πάνω σου η Victoria θα σε παρακαλούσε να το κρατήσεις secret να γλυτώσεις και τη μήνυση για συκοφαντικά δυσφήμιση του προιόντος).

-Ελααααααα…Γιώργη…ακούς????? Εδώ στην Αθήνα είμαστε… στο Μόλε που ήθελε η Βάσω κάτι πραματάκια…έεεε???? Αχάραγα ξεκινήσαμε ρε, να προλάβουμε γιατί θα’χε κόσμο σήμερα …ναι ρε….ναι…θα γυρίσουμε το βράδυ ρεεεε….( «Πραγματάκια» μάλλον εννοεί αυτά που εμφανίζει η Βάσω κάθε λίγο και τον βάζει να τα κρατάει όσο εκείνος της φυλάει τη θέση στην ουρά, μάλιστα πληροφορούμαι πως είναι κι’άλλο ένα ζευγάρι μαζί τους που φυλάει τις θέσεις σε άλλες ουρές και οι υπόλοιποι εναλάσσονται στις μυστικές αποστολές…)

-Διήμερο??? ΔΙΗΜΕΡΟ???? Τι λές τώρα! Ωρρύεται μία άλλη ξανθιά στο κινητό.
Δεν έχω φράγκο σας είπα! Να σου θυμίσω πόσα παίρνω θέλεις?
(Το να μην έχει φράγκο βέβαια είναι απόλυτα λογικό αφού κρατάει ήδη πέντε σακούλες όχι οικονομικών μαγαζιών και είναι πολύ νωρίς ακόμη…εντωμεταξύ η ώρα περνάει και συνεχίζει να μιλάει στο κινητό, σε δέκα λεπτά στάνταρ θα το’χει φάει ούτως η άλλως το διήμερο…)

Επιτέλους! Στέκομαι ζαλισμένη μπροστά στην ταμία.
«Μόνο αυτό»? με ρωτάει.
«Μόνο αυτό», αναστενάζω….
Και φέυγω.
Η ώρα έχει πάει έντεκα παρά και η ουρά έχει δεκαπλασιαστεί…
Το τελευταίο πράγμα που προλαβαίνω ν’ακούσω εγκαταλείποντας το Ναό Του Σκότους είναι μία παχύσαρκη μεσήλιξ ξανθιά, βαμμένη σαν τους Army of Lovers , ντυμένη λεοπάρ από τη γόβα μέχρι το κοκκαλάκι στα μαλλιά και εγκατεστημένη σε μία ουρά μπορεί και τριακοσίων ατόμων…
«Μάθανε πως αρχίσανε οι εκπτώσεις και πλακώσανε»…λέει επιδεικτικά στη φίλη της ανεμίζοντας κι’αυτή τα ψώνια που έχει ήδη κάνει νωρίτερα.
«Μάθανε πως γαμιόμαστε, πλακώσανε και οι γύφτοι να πούμε…ΒΟΔΙΑ, ΟΥΣΤ ΛΙΓΟΥΡΙΑ….» (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

Το Πατσιούρι λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων θα απέχει λίγο ακόμα από το blogging.

Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές και εύχομαι για όλους μας τα καλύτερα, όποια κι'αν είναι αυτά για τον καθένα- θα ήταν τόσο βαρετό άλλωστε να είμασταν όλοι ίδιοι...

Και περισσότερο ευχαριστώ εσένα.

Γαιτί όταν διάβασα το πόστ σου αισθανθηκα κάτι που τελευταία σπάνια αισθάνομαι.

Την υποχρέωση να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Μου το χρωστάω.

Όλοι μας το χρωστάμε στον εαυτό μας.

Σύμφωνοι?