ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

1:
http://anemos5.blogspot.com/2009/06/blog-post_8158.html
Aν μάθαινα πως έχω καρκίνο και ένα χρόνο ζωής, θα τους άφηνα ανάπηρους πριν φύγω.
Μπορεί και να τους έπαιρνα μαζί μου.
Σίγουρα θα τους έπαιρνα μαζί μου.
2:
http://www.i-live.gr/2009/06/17/news-grigoropoulos-case-policeman/
Mακάρι μ’ένα αρχίδι λιγότερο να άλλαζε ο κόσμος.

3:
http://www.i-live.gr/2009/06/17/news-policeman-murdered/
Οι αναλώσιμοι πολίτες σου σ’ευχαριστούν πολύ, αγαπημένο μας Κράτος…

4:
http://greekindependent.blogspot.com/2009/06/132.html
Ντροπή μας.
Ντροπή μας.
Και όποιον ξανακούσω να λέει πως οι εκπαιδευτικοί το μόνο που κάνουν είναι να ξύνονται, χίλιες φορές ντροπή του.
Είδαμε πως τους αντιμετωπίζετε και όταν πάνε να δουλέψουν…

ΠΑΡΑΛΟΓΟ???????

Ενεργός πολίτης Νο1:

Περπατάω στη γειτονιά μου και μια κοπέλα λίγο μικρότερή μου περπατάει μπροστά μου και ωρρύεται στο κινητό:

"Τους έχω πάρει οχτακόσιες φορές! Μα καλά είναι εντελώς μαλάκες?? Τι κάνουν γαμώ το μπουρδέλο το κράτος μου μέσα, άσε που τις μισές φορές δεν το σηκώνουν!"

Κλείνει το τηλέφωνο, με βλέπει που την κοιτάζω και αρχίζει να μου μιλάει σα να είμαστε γνωστές.

"Παίρνω τη ΔΕΗ και το Δήμο εδώ και δύο ώρες και μ'έχουν γραμμένη στα παπάρια τους! Κοίτα, τα φώτα στις κολώνες στους δρόμους είναι αναμμένα! Κάθε μέρα! Και μεθαύριο θα μας πουν ότι σπαταλάμε άσκοπα ενέργεια και να μην ανάβουμε τα κλιματιστικά! Είναι τρεις το μεσημέρι και ΟΛΑ τα φώτα είναι αναμμένα αό τις 8 το πρωί που ξύπνησα, μέσα στον καύσωνα γαμώ το σπίτι τους, ήμαρτον!"

Δε μπορώ να της πω κάτι.

Της ζητάω τα τηλέφωνα, τα περνάω στο κινητό μου και υπόσχομαι να τηλεφωνώ κι'εγώ.

Και ντρέπομαι που δεν το παρατήρησα εγώ.

Ενεργός πολίτης Νο2:

Φίλος χάνει το σκυλάκι του την ώρα της βόλτας. Του έφυγε. Ψάχνει απελπισμένος αλλά δεν το βρίσκει.

Όταν γυρίζει σπίτι, τα παιδάκια του στο άκουσμα της είδησης αρχίζουν να ουρλιάζουν. Μαζί με τη γυναίκα του αρχίζουν ξανά την αναζήτηση. Χτενίζουν τη γειτονιά, αλλά τίποτα.

Αρκετές ώρες αργότερα κι'ενώ η μισή οικογένεια ερευνά απελπισμένη την περιοχή και η άλλη μισή κλαίει απαρηγόρητα, χτυπάει το κινητό του φίλου μου. Είναι ο κτηνίατρός του.

"Εχω το Σπούκι εδώ, έλα να τον πάρεις", του λέει γελώντας.

Τι είχε συμβεί:

Ενας νεαρός γύρω στα 25 βγήκε για τσιγάρα και συνάντησε τον απελπισμένο Σπούκι ο οποίος ψάχνοντας το αφεντικό του κόντευε να βγει στη Βουλιαγμένης. Το παιδί κατάλαβε πως το σκυλί είναι από σπίτι και έχει χαθεί. Δεν ήξερε τι να κάνει αλλά δε μπορούσε και ν'αντισταθεί στο ικετευτικό βλέμμα του Σπούκι. Τον φόρτωσε λοιπόν στο αυτοκίνητό του και πήρε σβάρνα τους κτηνίατρους της περιοχής που τους ήξερε μιας και ήταν η γειτονιά του. Ο τρίτος κτηνίατρος ήταν ο κτηνίατρος του Σπούκι που τον αναγνώρισε και ενημέρωσε τα αφεντικά του.

"Ούτε να το συζητάτε" απάντησε ο νεαρός όταν ο φίλος μου του πρόσφερε αμοιβή. Δεν έκανα και τίποτα.

"Μα θα έβαζα αύριο πρωί-πρωί αγγελία με αμοιβή", διαμαρτυρήθηκε ο φίλος μου. "Τα παιδιά μου δε θα μου ξαναμιλούσαν αν δε βρισκόταν ο Σπούκι. Εξάλλου, έχασες και τόση ώρα!"

"Για τσίγάρα είχα βγει και μετά θα γυρνούσα σπίτι και θα συνέχιζα να μαλακίζομαι στο ίντερνετ", απάντησε επιθετικά ο νεαρός. "Ούτε μου πήρε παραπάνω από τρία τέταρτα, σιγά, το αυτονόητο έκανα".

"Μα σε παρακαλώ, έστω κάτι ελάχιστο", επέμενε ο φίλος μου. Θα νιώσω άσχημα να μη σε ανταμείψω".

"Άσχημα να νιώσεις που νομίζεις πως τα πάντα αγοράζονται", απάντησε ατάραχος ο νεαρός. "Και άλλη φορά να προσέχεις το σκύλο σου, εγώ το καθήκον μου έκανα".

Χάιδεψε το κεφάλι του Σπούκι και την κοπάνησε ενώ ο κτηνίατρος σχολίαζε πως αν και φιλόζωος το παλληκάρι πρέπει να ήταν και λίγο μισάνθρωπος...

Ενεργός πολίτης 3:

Η κολλητή μου απέκτησε καινούριο αυτοκίνητο. Δεν έχει πληρώσει καν τη δεύτερη δόση. Προχτές το απόγευμα πήγε να το πάρει από το στενάκι που το είχε παρκάρει και...φεύ! Το αμάξι ήταν χτυπημένο, προφανώς από κάποιο βλάκα που ξεπάρκαρε.Η ζημιά ήταν μεγαλούτσικη. Η φίλη μου ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα όταν...

"Κοριτσάκι, έ κοριτσάκι, εδώ στον έχω!!"

Μια γιαγιά ( μπορεί να ήταν και τριακοσίων ετών μου είπε αργότερα η φίλη μου γελώντας), είχε βγει στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου γελώντας και ανεμίζοντας θριαμβευτικά ένα χαρτάκι!

"Πήγε να την κοπανήσει ο αληταράς και κοίταζε αν τον είδε κανένας αλλά εγώ, χι χι, το έγραψα το νούμερό του"!

Περιττό να σας πω πως η φίλη μου πέρασε το απόγευμά της πίνοντας καφέ με το θηλυκό υπέργηρο Αρτέμη Μάτσα...

Ενεργός πολίτης 4:

Ζευγάρι οικογενειακών μας φίλων, με τεράαααστια περιούσία και δύο παιδιά σχεδόν στην ηλικία μου, είχαν εκφράσει προ καιρού στους δικούς μου την επιθυμία τους να υιοθετήσουν ένα παιδί.

"Ήθελα να κάνω και δικά μου αλλά όσο μεγαλώνω βλέπω ότι ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να σώσω κάποιο", εξομολογήθηκε μια μέρα ο σύζυγος στον πατέρα μου. Χρήματα έχουμε, χρόνο έχουμε, γεροί είμαστε, αν δεν το κάνω νομίζω πως δε θα μπορώ να κοιμηθώ πια το βράδυ..."

Προχτές η μητέρα μου μου είπε πως το παιδάκι βρίσκεται ήδη στο σπίτι τους.

"Αποκλείεται", απάντησα εγώ. "Αυτές οι υποθέσεις παίρνουν χρόνια. Η μάλλον, πές μου πόσα σκάσανε γιατί μάλλον το κάνανε αλα Ρίτα..."

"Αν πάρεις παιδί με σύνδρομο Down το έχεις την άλλη μέρα", απάντησε παγερά η μάνα μου.

"Δεν τα θέλει κανένας".

Έτσι λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί αντί να ξύνονται στις θαλαμηγούς αποφάσισαν να αφιερώσουν από'δω και πέρα το χρόνο, το χρήμα και την ενέργειά τους σε ένα "άρρωστο" παιδί από ίδρυμα. Τα παιδιά τους τους στήριξαν εκατό τοις εκατό. Και το αγαπάνε. Και είναι όλοι ευτυχισμένοι + ο κύριος Δημήτρης μπορεί πια να κοιμηθεί τα βράδια χωρίς να στριφογυρίζει...

Και σας ρωτάω:

Αντί να βρίζουμε τα κόματα, μπορούμε να μοιάσουμε όλοι στους παραπάνω ανθρώπους? Γιατί κατά βάθος, ας μην κοροιδευόμαστε, μέσα μας βρίσκεται η πηγή του κακού...

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΕ ΛΙΓΟ...

Συγχωρήστε με.
Πνίγομαι στη δουλειά και παράλληλα το Χοντρό Όνειρο αργοσβήνει χωρίς να μπορώ να το βοηθήσω.
Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως θα φύγει έτσι όπως ακριβώς θα ήθελα να φύγω κι'εγώ.
Και πως ήταν τυχερό που δε θα φύγει έτσι.
Καληνύχτα.

Αντιγράφω από εδώ.

Μετά τα πρόσφατα γεγονότα (για όσους δεν ξέρουν, την πορεία κατά των μεταναστών και τα επεισόδια που σημειώθηκαν στα Εξάρχεια το περασμένο Σάββατο), υπάρχει ένας λόγος παραπάνω για να δείξουμε πως ακούμε αυτούς που προσπαθούν να κάνουν τη ζωή των άλλων λίγο πιο εύκολη, λίγο καλύτερη, λίγο πιο ανθρώπινη.Τα Πίσω Θρανία είναι μια συλλογικότητα δασκάλων και μη που κάνουν μαθήματα σε μετανάστες. Το Σάββατο, 16 Μαΐου, διοργανώνουμε πάρτι για την οικονομική μας ενίσχυση. Θα γίνει στο μαγαζί ακριβώς κάτω από το Στέκι και τα ποτά θα κοστίζουν +1 ευρώ (αυτό το ευρώ θα είναι και τα δικά μας έσοδα). Σας περιμένουμε.

ΥΓ: Θα ήμουν πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος αν είχα την οικονομική άνεση να κάνω δωρεαν μαθήματα σε ανθρώπους και παιδάκια που δε μπορούν να τα πληρώσουν.

Ελπίζω κάποτε να τα καταφέρω.

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ...39 ΚΑΙ ΒΑΛΕ!!

Κι'εκεί που περιδιαβαίνω ανέμελη στο νέτ μετά από μιά βδομάδα εξαντλητικής δουλειάς και σπασίματος νεύρων (βλέπε κάτω πόστ), ανακαλύπτω αυτό!

Και παθαίνω σόκ!

Όχι, δεν παίζει, δεν είναι δυνατόν! Πρέπει να μάθω!

Η μοναδική γυναίκα που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα η οποία ζεί με τη σύνταξη της ανύπαντρης κόρης, είναι μία σιτεμένη κυριούλα στο χωριό μου η οποία ευτυχώς ενέπεσε στην παραπάνω νομοθετική ρυθμιση γιατί είναι πιό κουτή κι'από τα χόρτα του βουνού και δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να την προσλάβει κανένας εργοδότης ούτε για να μοιράσει διαφημιστικά φυλλάδια.

Με τις φίλες μου μάλιστα, όταν είχαμε πληροφορηθεί από που προέρχονται τα έσοδα της γυναίκας αυτής είχαμε κάνει απίστευτο χαβαλέ, "Ωραίες εποχές", "Αντρέα με τις μαλακίες σου μας κατέστρεψες", "Ισότητα δε θέλαμε, πάρτα τώρα" κτλ!! Εννοείται πως ούτε καν μας είχε περάσει από το μυαλό πως αυτό το πράμα ισχύει ακόμη!!!

Κι'όμως...

Άρχισα να σκέφτομαι αν γνωρίζω καμία περίπτωση ανύπαντρης, ορφανής από πατέρα ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε από το Δημόσιο, από Τράπεζα ή από το Ταμείο Στρατιωτικών...Χα! Η Ελίνα!

"Ρε συ να σε ρωτήσω κάτι? Η Ελίνα πώς στο διάολο ζεί?? Ξέρω ότι δουλεύει σε φροντιστήριο αγγλικών και τα έσοδά της μετά βίας ξεπερνούν τα 650 το μήνα", ψαρεύω στο τηλέφωνο τη φίλη μου τη Σ.

"Παίρνει τη σύνταξη του πατέρα της ρε μαλάκα, δεν το'ξερες???", με αποστομώνει η Σ.

"Εφ'όσον εργάζεται"??? φρικάρω εγώ...

"Ναί, δεν έχει σημασία. Θα την παίρνει για όσο καιρό παραμείνει ανύπαντρη, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ φυσικά!!" σαρκάζει η Σ!

......

"Να σου πώ ρε, η Μ. παίρνει τη σύνταξη του πατέρα της??? Ξέρεις εσύ κάτι τέτοιο???"

ρωτάω στα καπάκια την κολλητή μου που δε χρειάζεται κάν να την ψαρέψω, εκστασιασμένη με την καινούρια μου ανακάλυψη..

"Εννοείται ρε, διευθυντής σε Λύκειο ήταν ο πατέρας της, σούμπιτη την παίρνει τη σύνταξη, κόβεται μόνο όταν παντρευτεί", μου απαντάει αδιάφορα η Ν. για κατι που ήταν κοινό μυστικό για όλους εκτός από μένα φαίνεται!!

"Μα βγάζει χίλια πεντακόσια το μήνα και παίρνει και δύο ενοίκια"..διαμαρτύρομαι εγώ.

"Έτσι λέει ο νόμος, δεν το ξέρεις?' αναστενάζει η Ν. Αρκεί να είσαι ανύπαντρη. Η και διαζευγμένη.

"Αχ, ο δικός μου τι του'ρθε κι'έγινε λογιστής, μου λές????"

.........

"Καλέ δεν το'ξερες????" σκάει στα γέλια η μαμά μου όταν ρωτάω και αυτήν.

Η κυρία Μαίρη και ο Κύριος Σπύρος ποτέ δεν παντρεύτηκαν! Απλώς ο Σπύρος αναγνώρισε τα παιδιά! (οικογενειακοί μας φίλοι γύρω στα εξήντα σήμερα ). Σιγά μη χάσουν ολόκληρη συνταξάρα!!

Και η κόρη του κυρ Θανάση απέναντι παντρέυτηκε στο εξωτερικό και ποτέ δε δήλωσε το γάμο στο Ληξιαρχείο στην Ελλάδα για να μη χάσει τη σύνταξη του κυρ Θανάση!!

Και έχω να πώ τα εξής φίλοι μου.

1:

Καταλαβαίνω πως σε παλαιότερες εποχές που οι γυναίκες δε συνηθιζόταν να εργάζονται, μία ανύπαντρη μεγαλοκοπέλα δεν είχε στον ήλιο μοίρα. Οπότε για τότε μία τέτοια ρύθμιση ήταν ας το πούμε λογική. Όμως μόνο για τις κόρες των τραπεζικών, των Δ.Υ και των στρατιωτικών???

Του αγρότη η κόρη δεν έμενε ορφανή και απροστάτευτη δηλαδή????

Ξεκάθαρος ρατσισμός σε όλο του το μεγαλείο.

2:

Ακόμη και σήμερα, παρ'όλα τα φεμινιστικά σκιρτήματα που διαπερνούν το κορμί μου, καταλαβαίνω πως η ζωή για μία γυναίκα μόνη της στον κόσμο, ίσως είναι λίγο δυσκολότερη από έναν άντρα μόνο του στον κόσμο. Θες οι χαμηλότερες αμοιβές, οι λίγο πιο περιορισμένες σωματικές αντοχές, κτλ...ίσως ένα τέτοιου είδους βοήθημα για κάποιες να είναι και ευεργετικό.

Για κάποιες άνεργες όμως, που δε δηλώνουν της Παναγιάς τα μάτια στη φορολογική τους δήλωση!

Ο.κ, πεθαίνει ο πατέρας σου, δεν έχεις δουλειά, δεν πρόκειται ίσως να βρεις γιατί είσαι και κάποιας ηλικίας, ωραία, ας σου δώσουμε ένα βοήθημα (και όχι ολόκληρη σύνταξη φυσικά).

Αλλά όχι όταν δουλεύεις, και δη στο Δημόσιο, τουτέστιν δε θα μείνεις άνεργη και έχοντας και εισοδήματα από ενοίκια, μερίσματα ή δεν ξέρω τι σκατά άλλα.

Και βέβαια όχι μόνο αν είσαι κόρη των τριών αυτών αποκλειστικά κατηγοριών (βλ. 1).

3: Το έκτρωμα αυτό είναι άκρως ρατσιστικό για το αντρικό φύλο.

Δηλαδή, μεγαλύτερη ανάγκη έχει η καβατζωμένη ορφανή κόρη, παρά ο άνεργος και απένταρος γιός???

Δεν έχει διαμαρτυρηθεί ποτέ κανένας γιος γι'αυτό το αίσχος??? Η Γενική Γραμματεία Ισότητας τότε γιατί υπάρχει???

4: Η έγγαμη άνεργη με δύο και τρία παιδιά γυναίκα τότε τί να πεί????

Α, ξέχασα, αυτή βρίσκεται υπό την προστασία του συζύγου της τώρα πιά που στάνταρ είναι από μεγαλοβιομήχανος ώς ιδιοκτήτης ΠΑΕ...

ΥΓ: Έχω ένα φίλο γκέι που είναι ορφανός από πατέρα.

Ο πατέρας του ήταν διευθυντής σε τράπεζα.

Σε περίπτωση που ο άνωθεν φίλος μου προβεί σε εγχείριση αλλαγής φύλου, θα μπορέσει κι'εκείνος να διεκδικήσει τη σύνταξη της άγαμης κορασίδας???????

Θα του τηλεφωνήσω τώρα αμέσως!!!

ΥΓ2: Σε περίπτωση που κάποια από'σας λαμβάνει την παραπάνω σύνταξη, καλά κάνει.

Δεν έγραψα το πόστ με σκοπό να κράξω κάποιον. Εφ'όσον ένα κράτος σας κατακλέβει ούτως η άλλως αλλά συνάμα σας παραχωρεί αυτό το (παράλογο έστω) δικαίωμα, καλά κάνετε και το εκμεταλλεύεστε. Και εγώ το ίδιο θα έκανα.