ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΕ ΛΙΓΟ...

Συγχωρήστε με.
Πνίγομαι στη δουλειά και παράλληλα το Χοντρό Όνειρο αργοσβήνει χωρίς να μπορώ να το βοηθήσω.
Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως θα φύγει έτσι όπως ακριβώς θα ήθελα να φύγω κι'εγώ.
Και πως ήταν τυχερό που δε θα φύγει έτσι.
Καληνύχτα.

Αντιγράφω από εδώ.

Μετά τα πρόσφατα γεγονότα (για όσους δεν ξέρουν, την πορεία κατά των μεταναστών και τα επεισόδια που σημειώθηκαν στα Εξάρχεια το περασμένο Σάββατο), υπάρχει ένας λόγος παραπάνω για να δείξουμε πως ακούμε αυτούς που προσπαθούν να κάνουν τη ζωή των άλλων λίγο πιο εύκολη, λίγο καλύτερη, λίγο πιο ανθρώπινη.Τα Πίσω Θρανία είναι μια συλλογικότητα δασκάλων και μη που κάνουν μαθήματα σε μετανάστες. Το Σάββατο, 16 Μαΐου, διοργανώνουμε πάρτι για την οικονομική μας ενίσχυση. Θα γίνει στο μαγαζί ακριβώς κάτω από το Στέκι και τα ποτά θα κοστίζουν +1 ευρώ (αυτό το ευρώ θα είναι και τα δικά μας έσοδα). Σας περιμένουμε.

ΥΓ: Θα ήμουν πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος αν είχα την οικονομική άνεση να κάνω δωρεαν μαθήματα σε ανθρώπους και παιδάκια που δε μπορούν να τα πληρώσουν.

Ελπίζω κάποτε να τα καταφέρω.

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ...39 ΚΑΙ ΒΑΛΕ!!

Κι'εκεί που περιδιαβαίνω ανέμελη στο νέτ μετά από μιά βδομάδα εξαντλητικής δουλειάς και σπασίματος νεύρων (βλέπε κάτω πόστ), ανακαλύπτω αυτό!

Και παθαίνω σόκ!

Όχι, δεν παίζει, δεν είναι δυνατόν! Πρέπει να μάθω!

Η μοναδική γυναίκα που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα η οποία ζεί με τη σύνταξη της ανύπαντρης κόρης, είναι μία σιτεμένη κυριούλα στο χωριό μου η οποία ευτυχώς ενέπεσε στην παραπάνω νομοθετική ρυθμιση γιατί είναι πιό κουτή κι'από τα χόρτα του βουνού και δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να την προσλάβει κανένας εργοδότης ούτε για να μοιράσει διαφημιστικά φυλλάδια.

Με τις φίλες μου μάλιστα, όταν είχαμε πληροφορηθεί από που προέρχονται τα έσοδα της γυναίκας αυτής είχαμε κάνει απίστευτο χαβαλέ, "Ωραίες εποχές", "Αντρέα με τις μαλακίες σου μας κατέστρεψες", "Ισότητα δε θέλαμε, πάρτα τώρα" κτλ!! Εννοείται πως ούτε καν μας είχε περάσει από το μυαλό πως αυτό το πράμα ισχύει ακόμη!!!

Κι'όμως...

Άρχισα να σκέφτομαι αν γνωρίζω καμία περίπτωση ανύπαντρης, ορφανής από πατέρα ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε από το Δημόσιο, από Τράπεζα ή από το Ταμείο Στρατιωτικών...Χα! Η Ελίνα!

"Ρε συ να σε ρωτήσω κάτι? Η Ελίνα πώς στο διάολο ζεί?? Ξέρω ότι δουλεύει σε φροντιστήριο αγγλικών και τα έσοδά της μετά βίας ξεπερνούν τα 650 το μήνα", ψαρεύω στο τηλέφωνο τη φίλη μου τη Σ.

"Παίρνει τη σύνταξη του πατέρα της ρε μαλάκα, δεν το'ξερες???", με αποστομώνει η Σ.

"Εφ'όσον εργάζεται"??? φρικάρω εγώ...

"Ναί, δεν έχει σημασία. Θα την παίρνει για όσο καιρό παραμείνει ανύπαντρη, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ φυσικά!!" σαρκάζει η Σ!

......

"Να σου πώ ρε, η Μ. παίρνει τη σύνταξη του πατέρα της??? Ξέρεις εσύ κάτι τέτοιο???"

ρωτάω στα καπάκια την κολλητή μου που δε χρειάζεται κάν να την ψαρέψω, εκστασιασμένη με την καινούρια μου ανακάλυψη..

"Εννοείται ρε, διευθυντής σε Λύκειο ήταν ο πατέρας της, σούμπιτη την παίρνει τη σύνταξη, κόβεται μόνο όταν παντρευτεί", μου απαντάει αδιάφορα η Ν. για κατι που ήταν κοινό μυστικό για όλους εκτός από μένα φαίνεται!!

"Μα βγάζει χίλια πεντακόσια το μήνα και παίρνει και δύο ενοίκια"..διαμαρτύρομαι εγώ.

"Έτσι λέει ο νόμος, δεν το ξέρεις?' αναστενάζει η Ν. Αρκεί να είσαι ανύπαντρη. Η και διαζευγμένη.

"Αχ, ο δικός μου τι του'ρθε κι'έγινε λογιστής, μου λές????"

.........

"Καλέ δεν το'ξερες????" σκάει στα γέλια η μαμά μου όταν ρωτάω και αυτήν.

Η κυρία Μαίρη και ο Κύριος Σπύρος ποτέ δεν παντρεύτηκαν! Απλώς ο Σπύρος αναγνώρισε τα παιδιά! (οικογενειακοί μας φίλοι γύρω στα εξήντα σήμερα ). Σιγά μη χάσουν ολόκληρη συνταξάρα!!

Και η κόρη του κυρ Θανάση απέναντι παντρέυτηκε στο εξωτερικό και ποτέ δε δήλωσε το γάμο στο Ληξιαρχείο στην Ελλάδα για να μη χάσει τη σύνταξη του κυρ Θανάση!!

Και έχω να πώ τα εξής φίλοι μου.

1:

Καταλαβαίνω πως σε παλαιότερες εποχές που οι γυναίκες δε συνηθιζόταν να εργάζονται, μία ανύπαντρη μεγαλοκοπέλα δεν είχε στον ήλιο μοίρα. Οπότε για τότε μία τέτοια ρύθμιση ήταν ας το πούμε λογική. Όμως μόνο για τις κόρες των τραπεζικών, των Δ.Υ και των στρατιωτικών???

Του αγρότη η κόρη δεν έμενε ορφανή και απροστάτευτη δηλαδή????

Ξεκάθαρος ρατσισμός σε όλο του το μεγαλείο.

2:

Ακόμη και σήμερα, παρ'όλα τα φεμινιστικά σκιρτήματα που διαπερνούν το κορμί μου, καταλαβαίνω πως η ζωή για μία γυναίκα μόνη της στον κόσμο, ίσως είναι λίγο δυσκολότερη από έναν άντρα μόνο του στον κόσμο. Θες οι χαμηλότερες αμοιβές, οι λίγο πιο περιορισμένες σωματικές αντοχές, κτλ...ίσως ένα τέτοιου είδους βοήθημα για κάποιες να είναι και ευεργετικό.

Για κάποιες άνεργες όμως, που δε δηλώνουν της Παναγιάς τα μάτια στη φορολογική τους δήλωση!

Ο.κ, πεθαίνει ο πατέρας σου, δεν έχεις δουλειά, δεν πρόκειται ίσως να βρεις γιατί είσαι και κάποιας ηλικίας, ωραία, ας σου δώσουμε ένα βοήθημα (και όχι ολόκληρη σύνταξη φυσικά).

Αλλά όχι όταν δουλεύεις, και δη στο Δημόσιο, τουτέστιν δε θα μείνεις άνεργη και έχοντας και εισοδήματα από ενοίκια, μερίσματα ή δεν ξέρω τι σκατά άλλα.

Και βέβαια όχι μόνο αν είσαι κόρη των τριών αυτών αποκλειστικά κατηγοριών (βλ. 1).

3: Το έκτρωμα αυτό είναι άκρως ρατσιστικό για το αντρικό φύλο.

Δηλαδή, μεγαλύτερη ανάγκη έχει η καβατζωμένη ορφανή κόρη, παρά ο άνεργος και απένταρος γιός???

Δεν έχει διαμαρτυρηθεί ποτέ κανένας γιος γι'αυτό το αίσχος??? Η Γενική Γραμματεία Ισότητας τότε γιατί υπάρχει???

4: Η έγγαμη άνεργη με δύο και τρία παιδιά γυναίκα τότε τί να πεί????

Α, ξέχασα, αυτή βρίσκεται υπό την προστασία του συζύγου της τώρα πιά που στάνταρ είναι από μεγαλοβιομήχανος ώς ιδιοκτήτης ΠΑΕ...

ΥΓ: Έχω ένα φίλο γκέι που είναι ορφανός από πατέρα.

Ο πατέρας του ήταν διευθυντής σε τράπεζα.

Σε περίπτωση που ο άνωθεν φίλος μου προβεί σε εγχείριση αλλαγής φύλου, θα μπορέσει κι'εκείνος να διεκδικήσει τη σύνταξη της άγαμης κορασίδας???????

Θα του τηλεφωνήσω τώρα αμέσως!!!

ΥΓ2: Σε περίπτωση που κάποια από'σας λαμβάνει την παραπάνω σύνταξη, καλά κάνει.

Δεν έγραψα το πόστ με σκοπό να κράξω κάποιον. Εφ'όσον ένα κράτος σας κατακλέβει ούτως η άλλως αλλά συνάμα σας παραχωρεί αυτό το (παράλογο έστω) δικαίωμα, καλά κάνετε και το εκμεταλλεύεστε. Και εγώ το ίδιο θα έκανα.

MAFIA AND I...

UPDATE: Οι νησιώτες τελικά έχουν χάσει τη μπάλα...

Ο Προμηθέας ούρλιαξε ξανά....

Βοήθεια...


Το πενθήμερο που άραξα το Πάσχα ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Πολύ πιεσμένη, ψυχικά και σωματικά, περίμενα πως και πώς να την κοπανήσω ή ΄εστω ν’αράξω σπίτι, να κατεβάσω τηλέφωνα, να παραγγείλω ένα σκασμό φαί και να μαλακίζομαι όλη τη μέρα στο νετ. Θα έβλεπα ΚΑΙ τηλεόραση.
Τα δύο κερασάκια στην τούρτα ‘ήρθαν να επιβεβαιώσουν όλη αυτή τη φόρτιση, μόλις δύο μέρες πριν την άδεια.

Σκηνικό 1:
Βρίσκομαι στο αυτοκίνητο με τη μητέρα μου, αυτή οδηγός, εγώ συνοδηγός.
Εχουμε πεταχτεί στο Τζάμπο να ψωνίσουμε κάτι χαζά δώρα για βαφτιστήρια, ανηψάκια κτλ και γύρω στις 11 το πρωί διασχίζουμε έναν σχετικά κεντρικό δρόμο του προαστίου μας προκειμένου να με παρκάρει στη δουλειά.
Και ξαφνικά…Μπράααααααφφφφφφφφ!!! Ένας τρομακτικός κρότος και το τζάμι του συνοδηγού πέφτει θρύψαλλα πάνω μου. «Πέτρα»! «Σας ρίξανε πέτρα!» αναφωνούν οι περαστικοί που μαζεύτηκαν σε χρόνο dt. Εδώ η πέτρα, εκεί η πέτρα, που είναι η πέτρα όμως?? Παίρνουμε κατευθείαν τους μπάτσους, ευτυχώς δεν έχω πάθει τίποτα γιατί την ώρα που έσπασε το τζάμι μιλούσα στη μαμά μου και είχα γυρισμένο το κεφάλι οπότε τα γυαλιά μου σκάσανε στο σβέρκο.
Εμφανίζονται μετά από λίγο δύο βαριεστημένοι νεαροί με το υφάκι του στυλ «-και-τι-θες-να-κάνω-τω-ρα-που-μου-‘κο-ψες-το-φρα-πε- πρω-ι-νια-τι-κα»…
Μετά από μερικές ηλίθιες ερωτήσεις, μας αποτρέπουν παντελώς από το να κάνουμε μήνυση κατ’αγνώστων ( δε-θα-βγα-λε-τε-ά-κρη…) και εξαφανίζονται.

Την επόμενη μέρα, καθώς διηγούμαι την περιπέτεια στη γειτονιά, ανακαλύπτω πως δεν είμαστε τα μοναδικά θύματα και πως ο δράστες είναι κάτι μαλακισμένα που έχουν σα χόμπι το να ρίχνουν με αεροβόλο σε αυτοκίνητα εν κινήσει καθώς και σε βιτρίνες καταστημάτων. Μάλιστα, ένας κύριος μου έλυσε την απορία για το πώς γίνεται ένα αεροβόλο να σπάσει τζάμι πληροφορώντας με πως υπάρχουν διαφόρων τύπων αεροβόλα πράγμα που δε γνώριζα, είδες τι μαθαίνει κανείς? Έχουν και ξεχωριστό όνομα αυτά που χρησιμοποιούν τα κωλόπαιδα αλλά δεν το θυμάμαι.

Ειρήσθω εν παρόδω, έμαθα και από μία ενθουσιασμένη γειτόνισσα πως συνέλαβαν και το «βιαστή της γειτονιάς» που είχε κάνει τουλάχιστον είκοσι βιασμούς και να, σ’αυτή την πολυκατοικία έμενε!!!
Να με ενημερώσει κάποιος καλός γείτονας τόσο καιρό ότι κυκλοφορούσε βιαστής στη γειτονιά δεν έπαιζε, τώρα που τον έπιασαν μου το έχουν πεί τρείς!
Τον ήξερα φατσικά τον τύπο. Ένας σαραντάρης με τα πάντα «κα-νο-νι-κά», σπίτι, δουλειά, οικογένεια κτλ…
Προτιμώ τα βλαμμένα με το αεροβόλο τελικά.

Σκήνή 2:
Κάνω μάθημα σ’ένα παιδάκι δημοτικού που μου έχει κάνει τη ζωή μάυρη.
Πάντα υποστήριζα ότι για τη συμπεριφορά των παιδιών φταίει πρωτίστως το σπίτι και όχι τα ίδια, αλλά εκείνη την ώρα δυστυχώς μόνο το παιδί έχω μπροστά μου και μέχρι να πάρω τηλ. Τους δικούς του να τος διαολοστείλω μου έχουν περάσει τα νεύρα.
Το ρωτάω κάτι πάρα-πάρα πολύ εύκολο που το έχουμε πεί πέντε φορές μέσα στο τελευταίο τέταρτο. Φυσικά δε μου απαντάει. Το ξαναρωτάω, το ξαναμαναξαναρωτάω, τίποτα. Απελπισμένη του σχηματίζω την απάντηση με τα χείλη μου, χωρίς να βγάλω ήχο.
«Γιατί κουνάς έτσι το στόμα σου, από τα τσιμπούκια σου’μεινε»??? με ρωτάει.
Αυτόματα μάζεψα την τσάντα μου και έφυγα γιατί αν έμενα θα του έστριβα το λαιμό.

Σκηνή 3:
Έχουμε καλέσει τη μάνα του παραπάνω παιδακίου για συστάσεις. Της αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά κατορθώματα του κανακάρη της και της επισημαίνουμε πως μ’αυτή τη συμπεριφορά θ’αναγκαστούμε να τον σουτάρουμε.
«Δεν έχουμε πεί δε θα βρίζεις έξω???» μαλώνει αυτή το οχτάχρονο καμάρι της που ακούει.
(Μέσα μάλλον δεν υπάρχει πρόβλημα να βρίζει…)
-Βούλωστο εσύ μωρή καρ….α, της απαντάει ο μικρός Βέλτσος.

Και το βούλωσε….

ΣΕ ΕΙΔΑ ( ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΔΑ ΟΛΑ!!!)

Πριν δύο χρόνια ( και κάποιοι ακόμα) διαβάζαμε μανιωδώς Αthens voice. Ξέρω, αρκετοί διαφωνείτε με τα δύο γνωστά free press και τις σκοπιμότητες που ενδεχομένως παίζουν από πίσω, αλλά για μένα που δεν τα πολυψειρίζω τα πράγματα, εκείνη την εποχή ειδικά ήταν μία όαση, σαν κάποιος να ανακάλυψε ξαφνικά πως σ’αυτή την πόλη δεν κυκλοφορούν μόνο ξανθιές και γραβατωμένοι που όλη τους η έννοια είναι τι θα φορέσουν στα μπουζούκια το βράδυ, αλλά κι’άλλου είδους κόσμος ο οποίος καμία σχέση δεν έχει με τη lifestyle γκλαμουριά που βλέπεις να διαφημίζεται παντού και αναρωτιέσαι αν ζεις σε άλλο πλανήτη. Γράφανε και κάτι δημοσιογράφοι που συμπαθούσα, έτυχε να δουλέψουν και κάποιοι γνωστοί εκεί, και κόλλησα.

Αγαπημένη στήλη της παρέας το «ΣΕ ΕΙΔΑ». Μιας και όλοι κάπου στο κέντρο κυκλοφορούσαμε πρωί-βράδυ, μιας και όλοι είχαμε μπανίσει κατά καιρούς ένα καλό τεμάχιο που θα άξιζε να αναζητήθεί στη στήλη, δυο-τρεις μάλιστα ( ανάμεσά τους κι’εγώ) ήμασταν από τους τυχερούς που κάποιος μας πρόσεξε και μας χάρισε τη δέσουσα θέση στη στήλη αλλά και στα μάτια της υπόλοιπης παρέας ( και όχι, μη φανταστείτε πως γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου από τη στήλη γιατί πρώτον είναι ξεφτίλα και θα ξεράσω και δεύτερον ήταν απλώς ο αντιπαθέστατος και ελαφρώς αυτιστικός υπάλληλος στα Έβερεστ που έβαζε αγγελίες για όποια είχε σταμπάρει στις 7μιση το πρωί να παίρνει καφέ με βάση τα ρούχα που φορούσε- άμα δεν έχει δουλειά ο άνθρωπος…)

«Εμένα δε μ’έχει προσέξει καμία!!!!», βογγουσε ο κακομοίρης ο Γ.
«Πρωί-μεσημέρι-απόγευμα-βράδυ έξω, καμία»!
«Και προσέξανε εσένα στις 7 το πρωί που είσαι σα σαφρακιασμένο λείψανο μωρή» (εγώ είμαι αυτή).
«….και αν συνεχίσεις να τσιρίζεις σαν το τελευταίο ανθυπογκομενάκι ούτε πρόκειται»..του φύσηξα τον καπνό στη μούρη και έκλεισα το μάτι στους υπόλοιπους…

Η αγγελία μπήκε 4 μήνες μετά για να μην καρφωθούμε, στα γενέθλια του. Χρειάστηκε να φτιάξουμε ένα καινούριο e-mail στο οποίο αν ψάρωνε ο Γ. μπορούσε να απαντήσει και δημοσιεύσαμε μια μαλακία του στυλ «Σε βλέπω στο τάδε μπάρ (το στέκι μας), πότε θα έρθεις να μου μιλήσεις σκληρό αγόρι, πότε θα με πάς βόλτα με την transalp (έτσι γράφεται?) και τέτοια. Δυστυχώς ο μικρός αποδείχτηκε πιο έξυπνος, δε μάσησε και μετά από ένα υπερβρισίδι το θέμα ξεχάστηκε.

Αμ δε…Κάποιους μήνες μετά ήθελα να υπογράψω σε ένα φόρουμ και μάζευα mail φίλων. Ξαφνικά θυμήθηκα πως έχω άλλο ένα πρόχειρο, έτοιμο, εκείνο της φάρσας. «Ωραία, λέω, να υπογράψω και μ’αυτό!»
Μία που το άνοιξα και μία που κόντεψα να πάθω έμφραγμα.
Δε φαντάζεστε πόσος κόσμος είχε μπει και είχε απαντήσει στην αγγελία.
Εξαιρώντας τα σπάμ, βρήκα περίπου 25 mails, μπορεί και παραπάνω.
Όλες (και όλοι) ήθελαν να συναντηθούν με το άτομο που έβαλε την αγγελία.
Οι απαντήσεις έπαιζαν ανάμεσα στο «Συχνάζω κι’εγώ κατα’κει, δεν ξέρω αν είμαι αυτός που είδες αλλά θα ήθελα να σε γνωρίσω», μέχρι και το «Δεν έχω μηχανή οπότε δεν είμαι αυτός που είδες, όμως το κινητό μου είναι το 69…,πάρε με, αλήθεια, είσαι άντρας η γυναίκα???»

Περιττό να σχολιάσουμε πως όλοι αυτοί οι κατεστραμμένοι, προφανώς δεν είχαν απαντήσει μόνο σε μία αγγελία αλλά σε άπειρες.
Λαμβάνοντας υπόψη πως η δική μας αγγελία ήταν από συνηθισμένη έως και αδιάφορη, φανταστείτε τι γίνεται σε πιο έξυπνες/συναρπαστικές/γαμάτες…

Και σας ρωτώ:
1: Πόση, μα πόση αγαμία παίζει τελικά σ’αυτή την πόλη?????

2: Είναι όντως όλοι αυτοί ΤΟΣΟ αγάμητοι και απογοητευμένοι ή ανάμεσά τους κυκλοφορεί κόσμος που έχει νορμάλ ερωτική ζωή αλλα παραταύτα ψάχνεται σαν το τελευταίο λιγούρι????
( αν μάθαινα κάτι τέτοιο για το δικό μου έτερον ήμισυ θα’πεφτα από τον έκτο…)
3:Όταν οι περισσότεροι από’μας προσπαθούμε να χωρέσουμε σ’ένα εικοσιτετράωρο άπειρες ώρες δουλειάς, σχέση (ή γάμο και παιδιά), φίλους, πλύσιμο/μαγείρεμα/σίδερο/καθάρισμα/λογαριασμούςγιατρούς/σκατά/ότι να’ναι…πως γίνεται να υπάρχει κόσμος που έχει τόσο άπειρο ελεύθερο χρόνο ώστε να ψάχνει ΚΙ’ΑΛΛΟΥΣ μέσα στις αγγελίες???
Που δουλεύουν???
Δουλεύουν???
Η εγώ ξαφνικά αισθάνομαι τόοοοσο μαλάκας??????

υγ: Ευχαριστώ πολύ-πολύ όσους μου έστειλαν ευχές!

Να τα εκατοστήσω σαν τη γιαγιάκα!!!