Προς νεότερους αναγνώστες:
Είναι αδύνατον να κατανοήσετε το Βόιδι 2 αν προηγουμένως δεν έχετε ρίξει μία ματιά στο Βόιδι 1...
Λένε πως η ανάγκη σε ρίχνει γυμνό κι’ανυπεράσπιστο στα ξένα χέρια. Ε λοιπόν ναι! Μετά από αρκετές αλεπάλληλες επαγγελματικές και όχι μόνο περιπέτειες, αποφάσισα να επισκεφτώ τη Λαική της γειτονιάς μου για να διαπιστώσω με φρίκη ιδίοις όμμασι πως τελικά διαπράττω μεγάλη μαλακία όταν βλέπω τη φάτσα του Παυλόπουλου (όχι του Προκόπη, του παρουσιαστη του Άλτερ καλέ) και ξεραίνομαι στο γέλιο.( Με του Προκόπη τη φάτσα απλώς μελαγχολώ…) Ο Άκης έχει απόλυτο δίκιο, οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης είναι εξωφρενικές, τα γεροντάκια κλαψουρίζουν μπροστά στους πάγκους, οι πρώην συμμαθήτριές μου αγοράζουν ρούχα από τη λαική και τα χώνουν στη ζούλα μέσα στην τσάντα BSB (αξιοπρέπεια πάνω απ’όλα), ο ψαράς φωνάζει πως «δεν πουλάει, χαρίζει» και οι μεσήλικες μουρμουράνε «Που’σαι ρε Αντρέα να δεις πως μας καταντήσανε» (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Αντρέας έχει χρηστεί κάτι σαν τύπου ιδιοκτήτης της χώρας ακόμη και δώδεκα χρόνια μετά το θάνατό του).
Κι’εκεί που περιπλανιέμαι χαμένη ανάμεσα στις πατάτες, τα χαλιά, τις κουρτίνες που λέω τελικά να τσιμπήσω και τις κοινωνιολογικές μου παρατηρήσεις που αποθηκεύονται αυτόματα στον εγκέφαλο σε μορφή document template ξαφνικά…oh fuck, το ΒΟΙΔΙ!
Ψωνίζει χαρωπό μαζί με τη μαμά του, η οποία ειρήσθω εν παρόδω με πληροφορεί πως είναι μόλις 52 ετών, δηλαδή γέννησε το βόιδι στα 14 και μου εξομολογούνται πως η καθηγήτρια που τους έστειλα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς την προηγούμενη χρονιά λίγο πριν τις εξετάσεις κι’αυτό το Βόιδι το θεωρεί μέγιστη γυφτιά αλλά τι να κάνουμε που μάλλον θα παντρεύτηκε ξαφνικά η κοπέλα ( μόνο τέτοιου είδους εξηγήσεις χωράει το μυαλό της, η πιθανότητα η κοπέλα να βρίσκεται στο Δρομοκαίτειο υπό την επήρεια ηρεμιστικών ουρλιάζοντας «Όοοοοοχιιιιιι, δε θέλω να ξανακούσω τη λέξη ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ποτέεεεε, βοήθειαααααα» ούτε κάν παίζει στο χάρτη…) και το κοριτσάκι της είπε ότι θέλει εμένα και μόνο εμένα γιατί θέλει να με ρωτάει από πού ψωνίζω αυτά που φοράω για να πηγαίνουν την άλλη μέρα μαζί με τη νύφη της να τα βλέπουν φτάνει να μην είναι πάνω από δέκα λεπτά απόσταση από το σπίτι τα μαγαζιά γιατί θα χαθούν και αν έχω ώρες για φέτος , το ξέρει πως σίγουρα η τιμή θα εχει αυξηθεί ( και 50 την ώρα να της ζητούσα θα τα’σκαγε η πυροβολημένη) και σκέφτομαι πως ναι, έχω πλέον ώρα αλλά με βολεύει μόνο η Δευτέρα και η Τετάρτη ,
Ψωνίζει χαρωπό μαζί με τη μαμά του, η οποία ειρήσθω εν παρόδω με πληροφορεί πως είναι μόλις 52 ετών, δηλαδή γέννησε το βόιδι στα 14 και μου εξομολογούνται πως η καθηγήτρια που τους έστειλα εξαφανίστηκε μυστηριωδώς την προηγούμενη χρονιά λίγο πριν τις εξετάσεις κι’αυτό το Βόιδι το θεωρεί μέγιστη γυφτιά αλλά τι να κάνουμε που μάλλον θα παντρεύτηκε ξαφνικά η κοπέλα ( μόνο τέτοιου είδους εξηγήσεις χωράει το μυαλό της, η πιθανότητα η κοπέλα να βρίσκεται στο Δρομοκαίτειο υπό την επήρεια ηρεμιστικών ουρλιάζοντας «Όοοοοοχιιιιιι, δε θέλω να ξανακούσω τη λέξη ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ποτέεεεε, βοήθειαααααα» ούτε κάν παίζει στο χάρτη…) και το κοριτσάκι της είπε ότι θέλει εμένα και μόνο εμένα γιατί θέλει να με ρωτάει από πού ψωνίζω αυτά που φοράω για να πηγαίνουν την άλλη μέρα μαζί με τη νύφη της να τα βλέπουν φτάνει να μην είναι πάνω από δέκα λεπτά απόσταση από το σπίτι τα μαγαζιά γιατί θα χαθούν και αν έχω ώρες για φέτος , το ξέρει πως σίγουρα η τιμή θα εχει αυξηθεί ( και 50 την ώρα να της ζητούσα θα τα’σκαγε η πυροβολημένη) και σκέφτομαι πως ναι, έχω πλέον ώρα αλλά με βολεύει μόνο η Δευτέρα και η Τετάρτη ,
«Μα ναι, όποτε θέλετε, εμάς δε μας πειράζει, νωρίς όμως έ????» κραυγάζει χαρωπά το Βόιδι και μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι.
Κι’έτσι ξανακύλησα καλοί μου φίλοι.
Κι’έτσι ξανακύλησα καλοί μου φίλοι.
Πενία τέχνας κατεργάζεται και να’μαι, χτυπάω το κουδούνι για το πρώτο μάθημα τη χειρότερη ημερομηνία που θα μπορούσα να το κάνω, Δευτέρα , τη μέρα που αρχίζουν ΟΛΑ τα καινούρια σήριαλ, η ΖΩΗ δηλαδή μαζί με τη σαιζόν για το τρίπατο-λοβοτομή. Η οικογένεια είναι εκεί συγκεντρωμένη, τα μάγουλά τους φλογισμένα και τα μάτια τους λάμπουν από προσμονή. Περιμένουν το BING BANG, την ώρα δηλαδή που οι δείκτες του ρολογιού θα δείξουν επιτέλους το πολυπόθητο 9! Και η ζωή θα ξεκινήσει…
Ανακοινώνω ότι ψιλοβιάζομαι και σπρώχνω τη μικρή στο δωμάτιό της. Από τα πρώτα δέκα λεπτά καταλαβαίνω πως κάτι έχω κάνει και πάλι λάθος στη ζωή μου, πως αύριο το πρωί θα πάω στο ΖΑΡΑ, θα γονατίσω και θα ορκιστώ στον υπεύθυνο προσλήψεων πως θέλω να τυλίγω μπλουζάκια για όλη μου τη ζωή και θα γίνω η καλύτερη υπάλληλος του κόσμου, θα βαράω αδιαμαρτύρητα δωδεκάωρα για 600 ευρώ η και παρακάτω φτάνει να μην είμαι αναγκασμένη να μιλάω σε άνθρωπο…
Η, για στάσου, ακόμη καλύτερα, θα πάρω τηλέφωνο την κακομοίρα που τους είχα στείλει πέρσι κι’αν μου μιλάει ακόμη χωρίς να πετάει βελάκια στη φωτογραφία μου ουρλιάζοντας «Αντε γαμήσουουουουου» θα της προτείνω να τα παρατήσουμε όλα και να ικετέψουμε τους Γιατρούς Του Κόσμου να μας πάρουν μαζί τους το επόμενο εξάμηνο, και το μεθεπόμενο και το παραμεθεπόμενο…
«Πως πέρασες το καλοκαίρι»???? ρωτάω ευγενικά το μούλικο.
«Χάλια», μου απαντάει περιφρονητικά.
«Γιατί ετσι???» επιστρατεύω το παιδαγωγικό μου ενδιαφέρον.
«Γιατί πήγαμε στο χωριό του μπαμπά" μου ψιθυρίζει σκοτεινά. «Ξέρετε, η μαμά δε θέλει να πηγαίνουμε εκεί , ούτε εμείς και ο μπαμπάς το ξέρει αλλα ο παππούς και η γιαγιά που μένουν εκεί κλαίνε που δεν πηγαίνουμε γιατί εκείνοι είναι άρρωστοι και δε μπορούν να έρχονται, ούτε η μαμά τους θέλει εδώ, οπότε πηγαίνουμε εμείς καμιά φορά γιατί ο αδερφός του μπαμπά λέει πως θα του γράψουν εκείνου το σπίτι στο χωριό και όχι στο μπαμπά…» ( Έχω μείνει παγωτό…)
«Και γιατί δε θέλετε να πηγαίνετε»? αναστενάζω.
«Γιατί κυρία, ο παππούς και η γιαγιά στο χωριό είναι πολύ φτωχοί και στο σπίτι τους είναι πολύ φτωχικά και καθόλου-καθόλου-ΚΑΘΟΛΟΥ δε μας αρέσει, απαντάει συνωμοτικά το δεκατριάχρονο σνόμπ, ηλίθιο, κακό, μαλακισμένο και φωτοτυπία της μάνας του πλασματάκι…
Το μάθημα τελειώνει. Έχει διακοπεί φυσικά εκατό φορές από τον πατέρα της μικρής ο οποίος βρίσκεται στη δουλειά του ( δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς κάνει, σ’ένα εργοστάσιο δουλεύει αλλά πρέπει να ξύνεται απίστευτα) που κάθε λίγο και λιγάκι στέλνει στο κινητό της μικρής ring tones Παπαρίζου-Βανδή και πανηλίθια ανέκδοτα από’κείνα που θες να κλάψεις με λυγμούς όταν στα απαγγέλει ενθουσιασμένη η γριά θεία σου…
«Εσείς τι ώρα τελειώνετε τη δουλειά σήμερα?» με ρωτάει με οίκτο το βόδι…
«Γύρω στις 10 με δέκα και μισή», της απαντώ.
«Θεούλη μου!» αναφωνεί έντρομο. «Και τα σήριαλ?????????????»
«Τι τα σήριαλ?», απαντώ παγερά.
«ΣΗΜΕΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΣΗΡΙΑΛ!» τσιρίζει. Δε θα τα δείτε???????
«Προφανώς όχι» της απαντώ…
«Κακομοιρούλα μου», με κοιτάζει με φρίκη. «Εμείς όλο το καλοκαίρι σκυλοβαρεθήκαμε με τις επαναλήψεις! Τα είχαμε δει όλα βλέπετε! Αυτή τη βδομάδα που είναι τα καινούρια πάντα καθόμαστε και τα βλέπουμε όλα για να διαλέξουμε μετά ποια θα δούμε μέσα στη χρονιά!»
«Και πως τα βλέπετε όλα? Αφού παίζουν ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ!», νομίζω πως θριάμβευσα τρομάρα μου…
« Μα καλέ, νιαουρίζει, είμαστε οργανωμένοι!!!» ( παρένθεση: αν τα μπλόγκς είχαν ήχο θα μπορούσα να σας μιμηθώ τη φωνή της άψογα και θα πέφτατε κάτω γιατί χωρίς φωνή η περιγραφή χάνει στο μισό, εκτός του ότι είναι κάτι μεταξύ νιαουρίσματος και ενοχλητικής καραμούζας, η συγκεκριμένη γκόμενα είναι και ΤΟΣΟ ΑΣΧΗΜΗ που το θέαμα σε συνδυασμό με το άκουσμα είναι ειλικρινά θλιβερό…)
«Έχουμε τέσσερις τηλεοράσεις»! συνεχίζει…»Στη μία κάθομαι εγώ με τη μεγάλη μου, στην άλλη ο άντρας μου με τον πατέρα μου, στην άλλη η πεθερά μου με τη νύφη μου και στην άλλη τα μικρά! Και μετά, χι χι χι, έχετε προσέξει που οι διαφημίσεις πέφτουν όλες μαζί???? (Καλώστηνα…) Τότε αλλάζουμε κανάλια και βλέπουμε ο ένας το σήριαλ του άλλου και μετά μας λένε οι άλλοι τι έγινε!!!!! Τέλειο έ?????????? ( Νομίζω πως θα λιποθυμήσω…)
«Πανέξυπνο, σχολιάζω, πώς το σκεφτήκατε»??
«Εεεεε, ο μπαμπάς!» χαχανίζει ευτυχισμένη… «Κι’εσείς δηλαδή, ΠΟΤΕ βλέπετε τηλεόραση?????»
«Σχεδόν ΠΟΤΕ» αναστενάζω.
«Και όταν τελειώνετε τη δουλειά ??ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΔΗΛΑΔΗ?»εξανίσταται…
«Η πάω έξω ή πάω σπίτι μου , κάνω ένα μπάνιο και φτιάχνω κάτι να φάω» απαντά το alien- εργαζόμενο κορίτσι…
«Μα συγγνώμη!» ( έχει ταραχτεί) «Έξω??? Τι έξω????» ( άστο κοριτσάρα μου, αστο…) « Και δηλαδή σπίτι δεν κάθεστε??? Τι κάνετε εκεί????»
« Ε, σερφάρω λιγάκι στο ίντερνετ και μετά πέφτω για ύπνο αν είμαι σπίτι»…λέω αφηρημένη με το ένα πόδι έξω από την πόρτα πιά και το χέρι στο κουμπί του ασανσέρ…
«Ίντερνετ?» με κοιτάζει σκεφτική…μετά μου ακουμπάει το χέρι και κατι θέλει να πεί, αλλά διστάζει…»Ξέρετε, χωρίς παρεξήγηση δηλαδή, αλλά να προσέχετε…»
«Τι να προσέχω ακριβώς?», την κοιτάζω κι’εγώ απορημένη ( το χέρι συνεχίζει να με ακουμπάει προστατευτικά…).
«Να προσέχετε», επαναλαμβάνει, «Μου’χει πει ο άντρας μου, αλλά το’χω διαβάσει κι’εγώ σ’ένα περιοδικό…το πολύ ίντερνετ…ΧΑΖΕΥΕΙ!»
Τελικά είναι αήττητοι…
Καλό υπόλοιπο Κυριακής παιδιά
Σας έχει τύχει ποτέ να δουλεύετε για κάποιον εργοδότη που δε γουστάρετε, να είστε υποχρεωμένοι να λέτε και να κάνετε πράγματα που αντίκεινται στιην ιδεολογία σας, να πονάει το στομάχι και να σφίγγει το κεφάλι όταν πλησιάζει η άφιξή σας στον τόπο του εγκλήματος και να ζείτε για μια ακόμη φορά τον εφιάλτη του "Εξηγώ ξανά και ξανά και ξανά και ξανά τα αυτονόητα σε κάποιον που δεν είναι προικισμένος από τη φύση να τα κατανοήσει "οπότε το αποτέλεσμα είναι αντί να βγει εκείνος έξω από τα ρούχα του, να βγείτε, once again εσείς???
Posts
