ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!!!!! ΓΙΑ ΛΙΓΟ......

Πόσο καιρό περίμενα αυτή τη στιγμή! Πόσο! Κι ας ουρλιάζει ο doctor να προσέχω, κι ας μη μπορώ να πιώ, κι ας μη μπορώ να τρέξω, κι ας μη μπορώ να κουραστώ! Φεύγω! Επιτέλους θα ταξιδέψω! Οι αγαπημένοι μου φίλοι θα με μεταφέρουν προσεκτικά κάπου ένα τετράωρο μακριά από την Αθήνα, κοντά σε άλλους αγαπημένους φίλους που περιμένουν με χαρά να με περιποιηθούν ( την πατήσανε, δεν ξέρουν τι τους περιμένει αλλά μην τους το πείτε, σσσσς….)

Θα μείνω μερικές μέρες κοντά στον Α., τη Μ. και την Α. που έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα πριν μερικά χρόνια, έριξαν μαύρη πέτρα στην κατά τ’άλλα πολυαγαπημένη πρωτεύουσα, το έψαξαν απο’δώ, απο’κεί και παρα πέρα, τελικά κατέληξαν πάνω σ’ένα βουνό στη μέση του πουθενά και έχουν κάνει παπάδες εκεί πάνω! ( θα σας έβαζα και λίνκ αλλά όχι, απαγορεύεται να χρησιμοποιούμε το blogaki για να διαφημίζουμε…κουμπάρους!)


Μιλάμε όμως για μαγεία, το βλέπετε και από τη photo άλλωστε, πανηγυρίστε λοιπόν ελεύθερα αφού για τις επόμενες μέρες θα πρήζω τα παιδιά, όχι εσάς!! Μαζί μου παίρνω και τα 7 θανάσιμα ελαττώματα μου μικρέ keimgreek, όπως:

1: Λέω πολλά ψέματα, ποτέ όμως για κακό ούτε για αυτοεπίδειξη. Στοχεύω κυρίως σε θρασείς αγνώστους που ξέρω πως θα σοκαριστούν με την ιστορία που θα τους διηγηθώ!

2: Είμαι πολύ κακομαθημένη, από το σπίτι μου, τα τελευταία χρόνια το καταπολεμώ όσο πιο δυναμικά μπορώ αλλά ακόμη έχουμε δουλειά μπροστά μας! ( Δυστυχώς η καλομεταχείρισή μου αυτή από το σπίτι περιλάμβανε και περιλαμβάνει τα πάντα εκτός από τα οικονομικά μου, σνίφ, ακόμη χειρότερα δηλαδή!)

-3: Σιχαίνομαι όταν τρώω με παρέα και κάποιος αφήνει πολύ κοντά μου μία ορθάνοιχτη λερωμένη χαρτοπετσέτα…βασικά φρικάρω! Μπορεί να μου κοπεί η όρεξη και για 2 μέρες…

4: Όταν δε συμπαθώ κάποιον μπορώ να γίνω πολύ-πολύ αγενής και δε με νοιάζει καθόλου…

5:: Ισχυρογνωμοσύνη…μόνο το δικό μου είναι σωστό…αν πάλι με πείσεις για το αντίθετο με λογικά επιχειρήματα, τότε θα βρίζω εκείνους που υποστηρίζουν αυτό που υποστήριζα πρίν, κάποιον θα κράζω πάντως…

6: Περίεργος κώδικας ηθικής…τον τηρώ μέχρι θανάτου μα μόνο εγώ μπορώ να τον καταλάβω…

7: Δε θέλω να κάνω παιδιά, για 2-3 συγκεκριμένους λόγους. ( δεν το θεωρώ ελάττωμα αλλά το θεωρούν όλοι οι άλλοι δυστυχώς!)

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...

« Δε με νοιάζει αν ο άνθρωπος αυτός είχε γράψει ωραία τραγούδια, εγώ ξέρω πως έφαγε το αγόρι μου, 30 χρονών παλικάρι και άφησε πίσω του δύο ορφανά…»

"Όλοι στα αφιερώματα μιλάνε για τον καλλιτέχνη...κανείς για το φονιά..."


Να αγιάσει το στόμα της αυτής της μάνας…

Πάντα απεχθανόμουν αυτά τα φασιστοειδή πλάσματα που εντελώς αυθαίρετα ,θεσπίζοντας δικούς τους κώδικες τιμής και ηθικής καταλύουν κάθε έννοια δημοκρατίας, αυτοδιάθεσης και λογικής..

Το παγωμένο βλέμμα του έν λόγω αμετανόητου κυρίου με είχε καθηλώσει την εποχή της δίκης του.
Μου θύμιζε τον αυταρχικό πατέρα μίας συμμαθήτριάς μου που είχε εισβάλλει στο δωμάτιό της την ώρα που ακούγαμε «Τρύπες», είχε σπάσει τις κασέτες και μας είχε κοιτάξει με τα γυάλινα μάτια του λέγοντας: « Ξέρετε τι θα γίνει αν ξαναβρώ τέτοια πράγματα εδώ μέσα»...
Σήμερα βρίσκεται στη φυλακή, τσάκισε στο ξύλο έναν ανθρωπάκο αφού πρώτα είχε πυροβολήσει τη σκυλίτσα του γιατί τόλμησε να μείνει έγκυος…δεν αστειεύομαι δυστυχώς.

Προσωπικά δε συγκινούμαι καθόλου από αυτούς τους λεγόμενους «Μάγκες της παλιάς εποχής που είχαν μπέσα και αρχίδια»…βασικά αρχίδια είχαν…και είναι πολύ πολύ επικίνδυνοι για όλους μας.

Και ναι, είδα Τατιάνα χτες.

Είναι το πρώτο μου ελάττωμα από τα 7 που χρωστάω στον keimgreek μας, τα υπόλοιπα από Δευτέρα!

Και ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στη δασκαλίτσα μας από την Κύπρο, καλή συνέχεια κούκλα!

Update: Διάβασα το πόστ της Αλκυόνης και έχω πέσει σε περισυλλογή

Καμιά φορά ακόμη κι εγώ που κοκορέυομαι πως έχω αποψη για τα πάντα, κολλάω άσχημα...

Ειδικά οι γονείς, πηγαίντε μία βόλτα, καληνύχτα!

ΤΟ Ε.Σ.Υ ( ΔΕ ) ΝΟΣΕΙ ( ΠΑΝΤΑ)

[H ωρα περνάει, ο υπομονετικός γιατρούλης έρχεται για Τρίτη φορά. Το απόκοσμο μουγκρητό μου σκίζει τη νυχτερινή σιωπή για μία ακόμα φορά…]


-Ευθανασίααααα……
- ( Σιγουρα γελάει από μέσα του το καθίκι…) Δεν επιτρέπεται η ευθανασία βρέ κουτό στην Ελλάδα, έλα, θα ζητήσω να σου κάνουν μία κανονικη ένεση ακόμα να δείς πως θα κοιμηθείς σαν πουλάκι..
-( Κλαίγοντας)…και γιατί δεν επιτρέπεταιαιαιαια…εγώ θα πάω στο Συμβούλιο Επικρατειααααας, φέρε μου τα χαρτιά να υπογράψωωωωω, βοήθειααααα, βοήθησέ με να πεθάνωωωω..

Έρχεται βουρκωμένη η νοσοκόμα με την ένεση που της ζήτησε…μου την κάνουν, περνάει ένα τέταρτο…τίποτα…η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο…ξαναζητάω το γιατρό..θα τα παίξω όλα για όλα..

-( Τον κοιτάω βαθειά στα μάτια…) Κοίταξε να δείς, και μόνο που σου μιλάω τώρα είναι θαύμα. (μπά, σά να συγκινήθηκε λίγο..) Κοπέλα έχεις, δεν έχεις?? Ίσως έχεις και αδερφή, πές μου, με το χέρι στην καρδιά, έτσι θα τις άφηνες να υποφέρουν?
Πονάω έντονα και συνέχεια, δε σταματάει ούτε ένα δευτερόλεπτο, ξέρω πως ο κύριος Μ. θέλει να με δεί όρθια μία ώρα αρχύτερα αλλά δε γίνεται, εσύ καταλαβαίνεις, δεν είμαστε όλοι οι οργανισμοί το ίδιο, άς βγάλω και καλοκαίρι εδώ μέσα, δε μ’ενδιαφέρει, δεν αντέχω…ξαναβάζω τα κλάματα κι εκείνος δείχνει να έχει χάσει λίγο από την αυτοπεποίθησή του…
-Η ενεσούλα τώρα δε σου έκανε τίποτα?

-ΜΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ κι από πάνω???? ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΙΠΟΤΑ, νερό έβαλες μέσα και νομίζεις ότι είμαι καμιά ηλίθια για να μασήσω???
( Αρχίζω να σκούζω σά γουρούνι που το πάνε στο σφαγείο)…θα βγω από δώ μέσα και θα δείτε τι θα πάθετε, εντάξει να έχετε οδηγίες αλλά όχι και να με κοροιδεύετεεεε, αύριο κιόλας θα πάρω στο Μάκηηηηη…
Δεν το πιστέυω, έχει αρχίσει και πτοείται, λίγο ακόμα και μου φαίνεται θα την κερδίσω τη μορφινούλα μου…. Φεύγει σκεπτικός και σε λίγο ο γκέι και τρελό γέλιο νοσοκόμος έρχεται να μου σφυρίξει πως τσακώνεται στο τηλ. με το γιατρό μου! Κερδίζουμε! Είναι τόσο χαρούμενος όσο κι εγώ, πρέπει να είμαι ο μοναδικός gay friendly ασθενής εκεί μέσα και αυτός ΤΟ κέφι!

Μισή ώρα μετα…τίποτα…ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ.
-Μανούλα θα πεθάνω, έ???
-( Πετάγεται αλαφιασμένη) Τι λές κοριτσάκι μου???
-Μανούλα δεν αντέχω άλλο, το ξέρω, πονάω φρικτά, το νιώθω πως δε θα ζήσω πάνω από μισή ώρα…
-( Βουρκωμένη) Αγάπη μου...θα περάσει καλό μου, να, κοίτα να δείς, δίπλα είναι μία κοπελίτσα που έβγαλε σκωληκοειδίτη και ενώ υποφέρει δε θέλει την ένεση γιατί φοβάται τις βελόνες! Κοίτα εκεί θάρρος!
- ( Το μάτι μου γυαλίζει σαν τον Ανέστη Βλάχο όταν έβλεπε γυμνή γάμπα στις ταινίες…) Τι??? Δεν τη θέλει??? Μανούλα, εγώ, ΕΓΩ τη θέλω!! Πήγαινε πές της να κάνει ότι τη θέλει και ότι εμπιστεύεται μόνο εσένα και μετά θα της την αγοράσουμε!! Εγώ θα πληρώσω, ότι θέλει! Σε ικετεύω μανούλααααα…
--( Την έχει πιάσει κλαυσίγελως..) τι λές αγάπη μου, είσαι με τα καλά σου??? Γίνονται αυτά???
-Σε παρακαλώωωω, μάνα είσαι εσύ ή Μήδειααααα, είσαι η τελευταία μου ελπίδαααα, μη μ’αφήνεις μανούλα, όχι κι εσύ…σε εκλιπαρώωωω… πεθαίνωωωω…( όλα αυτά τα λέω μουρμουριστά, όχι φωναχτά, για να μπείτε στο κλίμα δηλαδή..)
-( Την παίρνουν τα ζουμιά, καλό αυτό..) Μωρό μου…τί δε’θα δινα να το περνούσα εγώ…το ξέρω πόσο υποφέρεις..άν γινόταν να στο’παιρνα θα το’παιρνα…αφού το είπε ο γιατρός καλό μου, θα πονάς…κλαίει γοερά τώρα..

Και ξαφνικά…αίμα..πολύ αιμα..στο κρεβάτι μου…φρικάρουμε και οι δύο, έρχονται αμέσως γιατρός και νοσοκόμος πανικόβλητοι…η μανούλα αρχίζει να τους φωνάζει…ο νοσοκόμος μονολογει «Να’ναι η περίοδος, σάμπως είχα και ποτέ ο δύστυχός να ξέρω???, πουτάνα ζωή…»…εγώ μουρμουρίζω βρίζοντας ακόμα την πουτάνα που ΤΟΛΜΑΕΙ να μη θέλει την ένεση…μια ομορφιά!

5 Λεπτά μετά ο γιατρός ανακουφισμένος…
-Ούφ, η περίοδός της είναι, δόξα τω Θεώ…
-Μα είχε λίγο πρίν χειρουργηθεί …(η μαμά μου) Και τώρα?? Αυτό το καημένο πονάει ούτως η άλλως πολύ με την περίοδο, γίνεται να της την κόψουμε???
-Ε όχι δά (ο γιατρός), ήρθε νωρίτερα γιατί έχει πάρει του κόσμου τα φάρμακα…τι να γίνει, θα το υποστεί κι αυτό…
-Ε όχι κι αυτό, δηλώνω ήσυχα, εγώ θα βρώ έναν τρόπο να πεθάνω, πρίν ξημερώσει, ειλικρινά τελείωσε…αν έχω και περίοδο δε θα αντέξω τις επόμενες μέρες, αυτό ήταν…( ο νοσοκομάκος μου χαιδεύει συμπονετικά το χέρι σχολιάζοντας:
«Εμ βέβαια, έτσι είναι αγάπη μου, άλλες τα γένια πεθυμούν κι άλλες που τα’χουνε τα φτυούν…να μπορούσα να σου την πάρω εγω την περίοδο κοριτσάρα μου, η Λούση που ξύρισε το μούσι θα έτρωγε τη σκόνη μου…αχ αχ αχ…)
-Όχι…, η ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ορθώνει το ανάστημά της και κοιτάζει στα μάτια το νεαρό γιατρό.Το παιδί μου θα πεθάνει, το βλέπω. Ξέρω πως πονάει. Δε θέλω να υποφέρει κι άλλο και δε με νοιάζει. Παίρνω εγώ την ευθύνη πείτε στον κύριο Μ..Κάντε ότι χρειάζεται για να ανακουφιστεί. Σας παρακαλώ. Τώρα.

Ο γιατρούλης υποχωρεί κι αυτός…το βλέπω κυρία μου τόση ώρα ότι υπάρχει θέμα, δεν είμαι στραβός, έχω ενοχλήσει τον κύριο Μ. πάνω από 7 φορές…( έτσι, μη σώσει να κλείσει μάτι όπως εγώ, σκέφτομαι με κακία...), πρωτοβουλία δε μπορώ να πάρω αλλά αφού η ευθύνη δική σας…και τώρα με την περίοδό της…ναι, θα ετοιμάσω ένα κοκταιηλ…ναι…να ηρεμήσει….ναί…(άντε φέρτο ναι και ναι, κόλλησε η βελόνα..)

Περιττό να σας πώ πως κοιμήθηκα έτσι όπως λαχταρούσα μέρες …για 4 ολόκληρες ώρες !! Και τις επόμενες μέρες υπέφερα πάρα πολύ αλλα το συγκεκριμένο χάλι δε θα το ξεχάσω ποτέ! Α, ήρθε και το συνεργείο του Μάκη στο νοσοκομείο, ορκίζομαι δεν τους φώναξα εγώ αν και όλο το προσωπικό με κοίταξε καχύποπτα γιατί έσκασαν την επόμενη μέρα! Ο γιατρός μου νευρίασε πολύ-πολύ-πολύ, κι όμως, ακόμα και σήμερα που τον βλέπω μέρα παρα μέρα δεν παραλείπω να του υπενθυμίζω πως όντως δεν την πάλευα εκείνη τη νύχτα…και πώς μια χαρά αναρρώνω, δεν έπαθα και τίποτα με τη γαμωένεση…( Μεταξύ μας νομίζω πως έχει συνειδητοποιήσει το σφάλμα του, γιατί μόνο γελάει, καληνυχτούδια!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ...

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΤΟ Ε.Σ.Υ ( ΔΕ ) ΝΟΣΕΙ ( ΠΑΝΤΑ)

Λόγω της πολύ πρόσφατης περιπέτειας με την υγεία μου, οφείλω νομίζω να γράψω κι εγώ κάτι για το δημόσιο σύστημα υγείας, κάτι καλό αυτή τη φορά..
Το ξέρω πως στάθηκα τυχερή παρ’όλη την ατυχία μου, γιατί η αντιμετώπιση που ειχα από τις πρώτες ώρες, από τον οδηγό και το συνοδό του ασθενοφόρου που με μετάφερε ως και το διευθυντή της κλινικής στην οποία και νοσηλεύτηκα, ήταν κάτι παραπάνω από άψογη…Βελόνα στ’άχυρα βέβαια, δε διαφωνώ, αλλά νομίζω πως τους χρωστάω και από ‘δώ ένα μεγάλο ευχαριστώ…ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Για την εν γένει συμπεριφορά τους απέναντι στους νοσηλευόμενους αλλά και ειδικά απέναντι σε μένα, γιατί το Πατσιούρι φίλοι μου ήταν ο χειρότερος ασθενής που μπορούσε να τους τύχει! Είμαι καλή, υπομονετική, χρυσή, αλλά ένα πράγμα δεν αντέχω σ’αυτή τη ζωή, το σωματικό πόνο…και όταν τον περνάω σε τόσο τρομακτικό βαθμό λυπάμαι, λυπάμαι ειλικρινά τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω μου…πόσο μάλλον όταν είναι άγνωστοι και το μόνο που πασχίζουν είναι να κάνουν καλά τη δουλειά τους, αυτά…

Σκηνή 1η: Επείγοντα…3:30 μμ
Ουρλιάζω από τους πόνους, είμαι ξαπλώμένη σε ένα κρεβάτι και δίπλα μου είναι άλλες δύο κοπέλες, κι αυτές με πόνους στην κοιλιά. Ο γιατρός εμφανίζεται 5 λεπτά ακριβώς μετά τη τοποθέτησή μας εκεί. Μέσα στους πόνους μου παρατηρώ πως το μάτι του κόβει, αμέσως αισθάνομαι εμπιστοσύνη. Όντως, ψαχουλεύει την πρώτη κοπέλα, «εσύ ένα μπουσκοπάν και σπίτι σου..», συνεχίζει στη δεύτερη,» εσύ έχεις μία ελαφριά γαστρεντερίτιδα, 3-4 μέρες δίαιτα και σπίτι σου…», φτάνει και σε μένα…» Εσύ κορίτσι μου από πότε έχεις πόνους???»
«‘Εεεε, από προχτές τη νύχτα…»
« Και τώρα ήρθες???» Μπαίνεις χειρουργείο ΑΜΕΣΩΣ!
-Μα….πετάγεται η μαμά μου, έχουμε ένα γνωστό στο Ιατρικό και…
-Κυρία μου έχετε 5 λεπτα να αποφασίσετε, ή παίρνετε τις εξετάσεις και τρέχετε σφαίρα ή μένετε εδώ, το παιδί πρέπει να χειρουργηθεί ΑΜΕΣΩΣ!
(Πετάγομαι εγώ που πονάω τόσο που όχι Ιατρικό, νομίζω πως ούτε στη γωνία θα προλάβαινα να φτάσω..)
_Γιατρέ αν μείνω θα με χειρουργήσετε εσείς???
-Η εφημερία λήγει σε 5 λεπτά, αν βρώ όμως άλλον έναν που να μπορεί να μείνει ναί, θα σε χειρουργήσουμε μαζί…
Περιττό να σας πώ πως όλοι προσφέρθηκαν να μείνουν, μόνο ο ένας ζήτησε άν γίνεται να πεταχτεί ένα τέταρτο να πάρει τα παιδιά του από το σχολείο..επαναλαμβάνω πως το ωράριό τους μόλις είχε τελειώσει…

Τελικά με χειρούργησε ο πρώτος γιατρός μαζί με το διευθυντή της κλινικής, επειδή το περιστατικό ήταν σοβαρό, ενώ θα επέστρεφαν σπίτι τους στις 4, τελικά έμειναν μέχρι τις 11 το βράδυ και όλη νύχτα έπαιρναν τηλ. να ρωτήσουν πως πάω…

Σκηνή 2η: Τρείς μέρες μετά την επέμβαση, δωμάτιο νοσοκομείου, νύχτα…

Οι πρώτες δύο μέρες ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν, ήμουν ναρκωμένη, τι ευτυχία…αμυδρά μόνο θυμάμαι τους δικούς μου να μπαινοβγαίνουν σά σκιές, έναν πόνο, όχι αφόρητο όμως και ένα πολύ ήσυχο δωμάτιο στο οποίο είχε φροντίσει ο καλός γιατρός να μεταφερθώ για να μην έχω και φασαρία…Από την τέταρτη μέρα όμως έπρεπε να κοπεί η μορφίνη, οι εντολές ήταν πολύ αυστηρές, μου έριχναν κάποιες συμβατικές παυσίπονες αλλά τα είπαμε, το Πατσιουρι δεν την παλεύει…

Οι νοσοκόμοι και ο νεαρός γιατρός εκείνης της συγκεκριμένης νύχτας, ή θα με έχουν καταραστεί, ή θα πάνε καρφωτοί στον Παράδεισο…όταν είμαι σε απόγνωση μάλιστα γίνομαι πολύ εφευρετική για να πείσω τους άλλους να γίνει το δικό μου

-Πονάωωωωωωω….Κάντε μου εκείνη την ένεση…σας ικετεύω!!
-Νοσ : Δε γίνεται κοριτσάκι μου, δεν κάνει, ο κύριος Μ.είπε να μη σου κάνουμε όσο κι αν φωνάζεις, (ήδη τους ταλαιπωρούσα ένα τρίωρο…), η άλλη η ενεσούλα δε δε ανακούφισε??
_Όχιιιιι, πονάωωω, θα πεθάνωωωω…κάντε κάτιιιι, να δε βλέπετε (προσπαθώ να κρατήσω την αναπνοή μου, έχω μελανιάαασειειει…
-Ν: Δε μπορώ κουκλιτσα μου, δε μπορώ, τι να κάνω, πώς αλλιώς να σε ανακουφίσω???
-Σας παρακαλώωωω, έχω πολλά λεφτά μαζίμ μουουουου, πόσα θέλετεεεε, δε θα το πώ σε κανέναν, τ’ορκίζομαιαιαιαιαι..
-Ν(έτοιμη να βάλει τα κλαμματα), μα τι είναι αυτά που λές καρδούλα μου, θές να σου πώ ένα παραμυθάκι να κοιμηθείς???
-Θέλω ν’ανοίξεις το παράθυρο και να με βοηθήσεις να πέσωωωωω, θέλω να πεθάνωωωωω, βοήθησέ με να πεθάνωωωω, σε παρακαλώωωω…
-Ν( αυτή τη φορά βάζει τα κλάμματα..) Μη κοριτσάκι μου, μη λές τέτοια κι έχω και κορούλα στην ηλικία σου θα περάσει μάτια μου, δεν επιτρέπεται, το ξέρεις..
-( Την κοιτάζω με μίσος..) Για την κόρη σου θα το έκανες όμως,εεε ??? Ξαναπατάω τα κλάμματα, θέλω να πεθάνω τώραααα, γιατί σε μέναααα, θα σε πληρώσω όσο θές, σκότωσέ μεεε….
-Ν!: ( κλαίει με λυγμούς..) Θα σου έκανα αγάπη μου, θα σου έκανα, αλλά είμαι φτωχιά γυναίκα, χρωστάω παντού, αν το καταλαβαίνανε θα με διώχνανε και…(μου απολογείται τουλάχιστον ένα τέταρτο, μετά δεν αντέχει και φεύγει…τζίφος!)

Εμφανίζεται ο γιατρός, αμεσως αρχίζουν να λειτουργούν τα αλάρμ, αυτόν πρέπει να τον παίξω αλλιώς..ψυχραιμία!
Γ: Τι συμβαίνει εδώ…
-Πονάω αφόρητα , ξέρω πως οι εντολές είναι κάπως αλλά σας παρακαλώ, πάρτε ένα τηλ. τον κύριο Μ…
-Κούκλα μου τον έχουμε πάρει ήδη πόσες φορές για σένα, είναι κάθετος, νύχτα είναι, θα περάσει, προσπάθησε σιγά σιγά να κοιμηθείς αν μπορείς…
-Αστειεύεσαι μου φαίνεται, κοίταξε να δείς, δεν είμαι ούτε ψυχασθενής ούτε φαντασιόπληκτη, συγγνώμη κιόλας για τον ενικό αλλά βλέπω πως είμαστε κοντά στην ηλικία, είναι ασύλληπτος ο πόνος, το καταλαβαίνεις???ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ, σε παρακαλώ!
-Το ξέρω ρε σύ, το ξέρω, λογικό είναι, έχεις καταλάβει τι σου κάνανε?? Και μόνο που το πρόλαβες είναι θαύμα
-( Κοιτα ρε πούστη που δε μασάει με τίποτα, αναγκαστικά απελπίζομαι και βουρκωνω πάλι…)…καλύτερα να πέθαινα παρά αυτό, σε παρακαλώωωω να, εδώ είναι το κινητό μουουουου, πάρε όποιον θές από τον κατάλογο να σου πούν πως δεν είμαι τρελλήηηη, σε παρακαλώωωω, κάνε μου ευθανασία τότεεεεεε, δεν αντέχω τόσο πόνο…

Παρένθεση: Όσο αστείο και να μας φαίνεται τώρα, εγώ τότε τα εννοούσα, ο πόνος δεν παιζότανε παιδιά…το να πεθάνω ήσυχα ειλικρινά μου φαινόταν πολύ-πολύ καλή ιδέα, δεν αστειεύομαι καθόλου…

( Το be continued)