ΠΙΣΩ ΤΣΑΚΙ!

Μισώ τους ρατσιστές. Νομίζω πως αυτοί ευθύνονται για όλα τα κακά του πλανήτη.
Αν δεν υπήρχε ο κοινωνικός, φυλετικός, θρησκευτικός κ.τ.λ ρατσισμός φαντάζομαι αφελώς τον κόσμο να μοιάζει μ’εκείνο το τραγουδάκι που μας δίδασκαν στο Δημοτικό και έλεγε «Αν όλα τα παιδιά της γής απλώνανε τα χέρια και στήνανε χορό, ο κύκλος θα γινότανε πολύ-πολύ μεγάλος, κι ολόκληρη τη γή μας θ’αγκάλιαζε θαρρώ!»
Εκτός όμως από τα παραπάνω είδη ρατσισμού, στην αγαπητή μας Ελλαδίτσα κυριαρχεί κι ένα χειρότερο, ο «ρατσισμός της κυράτσας». Τον έχουμε ζήσει όλοι κατά καιρούς. Συνήθως περικλείει όλα τα παραπάνω είδη ρατσισμού μαζί συν ένα τόνο άλλα. Σε σημείο τόσο τραγικό που τελικά έγινα κι εγώ ρατσίστρια. Με τις κυράτσες. Όλες. Και θέλω να πάρω την καραμπίνα του παππού μου, να τη γεμίσω σφαίρες, εκείνες για τα αγριογούρουνα, να βγω στο κυνήγι και να μας απαλλάξω παιδιά από τη μάστιγα αυτή.

Η κυράτσα δεν έχει ηλικία. Ένα σεβαστό ποσοστό έχει περάσει τα 50 και τα 60 βέβαια αλλά ίσως δεν έτυχε να συναντήσω τις κόρες τους οι οποίες υποπτεύομαι πως είναι πολύ χειρότερες. Έχει όμως γλώσσα. Φαρμακερή. Δυνατή σαν τρομπόνι και εκνευριστική σαν καραμούζα. Και δεν κουράζεται ποτέ. Μα ΠΟΤΕ. Δε σας κάνουν εντύπωση καμιά φορά αυτοί οι αμίλητοι γέροι στα καφενεία που κάθονται πέντε σ’ένα τραπέζι και δε βγάζουν άχνα? Αναρωτιέστε γιατί? ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΝ φίλοι μου. Δεν πρόλαβαν ποτέ να μιλήσουν γιατί στο σπίτι συνεχώς μιλούσε ΕΚΕΙΝΗ. Μία κουβέντα πάσχιζε ν’αρθρώσει ο χριστιανός, του την έπεφταν με εκατό και εκείνος κατέθετε τα όπλα για να γλυτώσει. Και σταμάτησε να μιλάει. Και τελικά το ξέχασε, για πάντα.

Το προφίλ της κυράτσας είναι δύσκολο να το καθορίσω. Στην ηλικία είπαμε, δεν επιμένω. Επαναλαμβάνω όμως το κύριο χαρακτηριστικό της. Ρατσίστρια με τους πάντες και τα πάντα. Έχει άποψη για όλα, από πολιτική ως παστίτσιο, αλλά μόνο η δική της είναι η σωστή. Βασικά δεν υπάρχει άλλη. Κι αν τολμήσεις να μιλήσεις και σ’αφήσει, θα γελάσει. Χαιρέκακα. Και μετά θα πεί στην οικογένειά της πως «Η καημενούλα η κόρη του κυρ Κώστα πάει, ή με ναρκωτικά έχει μπλέξει, η με κακές παρέες ή βλαμμένο είναι το παιδί και δεν το έχουν καταλάβει». Σε κράζει γιατί έχεις σκυλάκι στο σπίτι σου και σε θεωρεί βρωμιάρα που δε σιχαίνεσαι τις τρίχες του. Ενώ εκείνη ακόμη και διακοπές όταν πηγαίνουν παίρνει μαζί της σεντόνια έτοιμα και φρεσκοσιδερωμένα για όλα τα μέλη της οικογένειας γιατί υποπτεύεται πως στα ξενοδοχεία δεν τα πλένουν ( μα τι παράνοια! Χίλιες φορές αν είσαι υποχόνδριος να παίρνεις κανα τάπερ με μαγειρεμένο φαγητούλι που δεν ξέρεις τι σκατά σε ταίζουν παρά να κάνεις λες και έχει πεθάνει έστω και ένας άνθρωπος από…σεντόνια!)

Φρικάρει που δεν έχεις παντρευτεί, η πιθανότητα να μη θέλεις δεν παίζει στο μυαλό της. Φρικάρει αν έχεις παντρευτεί και δεν έχεις κάνει ακόμη παιδί. Και σου ζαλίζει τα αρχίδια χωρίς το φτωχό μυαλό της να σκεφτεί πως προφανώς ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ η ακόμη χειρότερα ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ και σε κάνει χειρότερα. Η λέξη «τακτ» της είναι εξίσου άγνωστη με τη λέξη blog. Φρικάρει που ζείς στο κέντρο. Που σου αρέσει να ζείς εκεί. Κι εσύ δε θα’μενες ούτε μία ώρα στα κορφοβούνια που ενδεχομένως ζεί αυτή αλλά δεν την αντιμετωπίζεις σαν επείγον ιατρικό περιστατικό. Αλλά αυτή σου τη λέει. Με πάθος. Φρικάρει που κάνεις ιδιαίτερα σε παιδί Αλβανού. Αναρωτιέται πως ανέχεσαι ο Αλβανός να είναι εργοδότης σου, πως δε φοβάσαι να μπείς στο σπίτι του και «Ορίστε μας που κάνει και στο παιδί του ιδιαίτερα ο μετανάστης».

Η ίδια θέλει να σπουδάσει το παιδί της, σε ΑΕΙ απαραίτητα, για να μπεί στο μάτι της γειτόνισσας. Εκτός αν ανήκει στη version κυράτσας που κοροιδεύει τα παιδιά που σπουδάζουν «Αφού και ο Ευαγγελάτος κάθε μέρα λέει για παιδιά με πτυχία που βαράνε κάρτες στον ΟΑΕΔ, εγώ της Μαιρούλας της είπα ή θα πάς Αμάραντο ή θα βρείς έναν πλούσιο, διάλεξε , και ο Παναγιώτης μου κατευθείαν στην αστυνομία!»
( Δεν είμαι ρατσίστρια ΟΥΤΕ με τους αστυνομικούς αλλά φαντάζομαι πως ο μικρός Παναγιώτης θα έπρεπε να έχει μια ευκαιρία να αποφασίσει αυτός που θέλει να πάει μιας και υπάρχει η περίπτωση να απεχθάνεται την αστυνομία..)

Τα ρέστα της τα δίνει στα αστικά λεωφορεία. Όποιος τα χρησιμοποιεί με τη συχνότητα που τα χρησιμοποιώ εγώ καταλαβαίνει. Οι γαμημένες δίνουν κάθε μέρα one woman show. Σου ζητάνε δεικτικά να σηκωθείς. Στην περίπτωσή μου την πατήσανε. Σηκώνομαι μόνο αν πρόκειται για υπέργηρο ή έγκυο. Η αν μου το ζητήσει κάποιος πολύ ευγενικά. Στο «Σήκω κούκλα μου εσύ που είσαι κοριτσάκι να κάτσω γιατί πονάει η μέση μου και είμαι κουρασμένη» απαντώ πως εχω κάνει εγχείριση. Και πως γυρίζω από τη δουλειά και είμαι πτώμα. Και τη ρωτάω από πού γυρίζει εκείνη μερικές φορές. Ε λοιπόν δε γυρίζει ποτέ από τη δουλειά. Ίσως γιατί οι εργαζόμενες σέβονται τους άλλους εργαζόμενους. Και όταν επιμένει θέλω να ουρλιάξω πως όταν περίμενε 15 ώρες στο ψοφόκρυο να φιλήσει τη μούμια του Αείμνηστου δεν πόναγε η μέση της, τώρα το θυμήθηκε. Η πιο βλαμμένη ήταν μία καθιστή που είχε τολμήσει να μου ζητήσει να σηκωθώ ΕΓΏ «για να καθίσει ο πάτερ κούκλα μου» (νεότατος). Της έριξα το βλέμμα πεινασμένου ροντβάιλερ που χρησιμοποιώ σ’αυτές τις περιστάσεις και το βούλωσε.

Αν ήμουν μετανάστης που γυρίζει πτώμα από την οικοδομή και χρησιμοποιεί λεωφορείο τις ώρες αιχμής, σίγουρα θα βρισκόμουν στον εξωτικό Κορυδαλλό εδώ και πολύ-πολύ καιρό. Και τις ώρες μη αιχμής τώρα που το σκέφτομαι. Η κυράτσα έχει όρεξη για κήρυγμα. Και σε κάνει ρόμπα σε όλο το υπόλοιπο λεωφορείο. «Εδώ είναι Ελλάδα και να μιλάτε Ελληνικά, καταλάβατε? Αλλιώς να πάτε από’κει που’ρθατε ρεμάλια!», είναι η πιο συνηθισμένη πολεμική ιαχή της προς τα ταλαίπωρα συμπατριωτάκια που μιλούν στη γλώσσα τους και γαμώ την ώρα που τους άκουσε.
Έχω βαρεθεί να τσακώνομαι σε λεωφορεία γι αυτό το λόγο. Γυρίζει το μάτι μου και θέλω να τις πνίξω. Και φυσικά ακόμη και όταν κατέβει το θύμα της εκείνη συνεχίζει να αγορεύει δυνατά για τους βρωμιάρηδες που μας παίρνουν τις δουλειές που κάνουμε κρα να πάμε όλοι εμείς και δεν κάνουν μπάνιο και πολλοί δεν είναι Χριστιανοί κι εκείνη φοβάται πια να βγεί από το σπίτι της αλλά ΒΓΑΙΝΕΙ ρε πούστη μου, συνέχεια!

Είπα Χριστιανοί και θυμήθηκα. Είναι ΚΑΙ θρησκόληπτες. Όχι θρήσκες, θρησκόληπτες. Στην πραγματικότητα δεν έχουν καταλάβει πως περισσότερο πιστεύω εγώ και τηρώ τα δέοντα που δηλώνω άθεη, παρά αυτές. Πηγαίνουν κάθε Κυριακή στην εκκλησία αλλά δε έχουν πρόβλημα να ρίξουν και μια φόλα στα αδέσποτα της γειτονιάς που τους γεμίζουν το πεζοδρόμιο. Με γυαλιά μέσα, να υποφέρει το ζωντανό να γουστάρουμε. Να πάμε ρούχα σε μια φτωχή οικογένεια, να βρούμε Έλληνες όμως! Υιοθέτησε η Γιωργία παιδί?? Ίιιι!!! Και που ξέρουν ποιανού είναι?? Κι άμα ο πατέρας του είναι στη φυλακή κι έχει τα γονίδια?? Α πα πα, με τα δικά μου παιδιά/εγγόνια, φίλες-φίλες αλλά μακριά! Και ομοφοβικές, απελπιστικά ομοφοβικές. Τρώω μέλια όταν ακούω πως στην οικογένεια κάποιας από δαύτες εκδηλώθηκε ένας ομοφυλόφιλος. Γιατί είχε μεγάλη γλώσσα. Και πρέπει να ευχαριστεί το Θεούλη που αντί να της την κόψουν κυριολεκτικά της κόπηκε μαχαίρι. Γενικώς τρώω μέλια με τον κόσμο που τρώει στη μάπα αυτά που επιδεικτικά έκραζε. Γουστάρω. Γιατί έχω νευριάσει πάρα πολύ.

Χτες το βράδυ στα γενέθλια που ήμουν καλεσμένη έκανε κουμάντο μια κυράτσα 28 ετών. Και έγκυος. Ανάγκασε τη δύστυχη φίλη μας να ομολογήσει ενώπιον όλων μετά από στενότατο δίωρο μαρκάρισμα πως δε μπορεί να κάνει παιδί. Είναι πολύ καλός άνθρωπος (η φίλη μας). Εγώ θα της έλεγα πως έχω AIDS και μετά θα τη δάγκωνα μέχρι να τρέξει αίμα. Και θα την απειλούσα με χρησιμοποιημένη σύριγγα. Η θα της έλεγα πως πήγα με τον άντρα της και γέννησα ένα τρικέφαλο μωρό.

Αυτό που πιάνει επίσης σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι SOS! Πιστεύουν στις κατάρες! Όλες! Αν δε έχεις τη φήμη (που την έχω γιατί έχουν παίξει κάτι σατανικές συμπτωσάρες) πως οι κατάρες σου πιάνουν, σε φοβούνται! Και σε αφήνουν ήσυχη όταν βλέπουν πως τσαντίζεσαι! Κάποτε μία κυράτσα με είχε απειλήσει πως θα εξοντώσει τα αδέσποτα της γειτονιάς που λέγαμε. Της είπα πως οι κατάρες μου πιάνουν και θα καταραστώ αμέσως τα παιδιά της με την πιο φριχτή κατάρα…Σας πληροφορώ πως έβαλε τα κλάματα και με παρακαλούσε. Δεν ήξερα πως ήταν τόσο εύκολο! Για κάθε δηλητήριο μπορεί να μην υπάρχει σωτηρία, υπάρχει όμως ένα –έστω- μίνι αντίδοτο αδέρφια!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΤΡΩΜΟΣ!

Στο χωριό μου δεν πιάνουν κινητά! Η μάλλον πιάνουν κάποια. Της Cosmote μόνο. Η οποία έφτυσε αίμα να τη στήσει την κεραία γιατί κάθε τρείς και πέντε την ανακάλυπταν οι χωριανοί και την ξήλωναν! «Δε θέλουμε να πάθουμε καρκίνο και τι να το κάνουμε το κινητό, δήλωναν. Μια χούφτα άνθρωποι είμαστε, σταθερό έχουμε και ότι χρειαστεί φωνάζουμε ο ένας τον άλλον». Σωστά. Πριν μερικά χρόνια δεν είχαν ούτε ΟΤΕ σε κάθε σπίτι ξεχωριστά. Υπήρχε το τηλεφωνείο. Το κρατούσαν δύο συμπαθέστατες αδερφές γεροντοκόρες και εσύ περίμενες υπομονετικά στην ουρά και τηλεφωνούσες με μετρητή. Ούτως η άλλως και μισή ώρα να μιλούσες στην Αθήνα τότε χρεωνόταν όσο μία τσιχλα! Το κακό είναι πως ο κέρβερος (πάντα η μία από τις δίδυμες) καιροφυλακτούσε δίπλα σου ακούγοντας την παραμικρή σου κουβέντα! Αμ πως νομίζετε το πήρα το Sorbonne και το Proficiency, με τα ιδιαίτερα ή με το διάβασμα?? Φυσικά με τις άπειρες ώρες που μιλούσα με τις φίλες μου στο τηλεφωνείο κατά τη διάρκεια των δίμηνων διακοπών μου στο βουνό όπου για να μην καταλαβαίνουν οι καρακουτσομπόλες νυφίτσες αναγκαστικά αναλύαμε τα γκομενικά μας κυρίως στα αγγλικά ή τα γαλλικά. Οι θείτσες πρέπει να νόμιζαν πως πάει, οι Αθηναίοι έχουν λαλήσει και χορεύουν (πάλι) στους ρυθμούς της Βαβέλ! Στο θέμα μας όμως…

Τελικά η εταιρεία την έστησε την κεραία και παραδόξως έχει μείνει στη θέση της, οπότε τα Cosmote λειτουργούν κανονικά. Προσωπικά και ένα μήνα να έμενα στο χωριό, ποτέ δε με πείραξε το γεγονός πως δεν είχα κινητό. Συνήθεια είναι και μάλιστα γουστάριζα τρελά! Την πρώτη φορά που άκουσα ήχο από μήνυμα πάγωσα. Πρώτα τσαντίστηκα και μετά κατάλαβα τι άκουσα. Πιο φυσικό θα μου φαινόταν να προσγειωθεί διαστημόπλοιο καταμεσής στην πλατεία του χωριού παρά αυτό. Ξενερώσαμε ομαδικώς. Αργότερα αρκετοί συγχωριανοί άλλαξαν επίτηδες εταιρεία ώστε να πιάνει και το δικό τους κινητό μαζί με των επισκεπτών και η απόλυτη ησυχία γύρω από το γέρικο πλάτανο της πλατείας αντικαταστάθηκε από φρικιαστικά ουρλιαχτά των νεόπλουτων επισκεπτών του στυλ «Πούλα-πούλα» ή «Μαλάκα, στείλε μου μετρητά όπου και όποτε μπορείς, δεν τη δέχονται πουθενά τη Βίζα στο κατσικοχώρι» (δυστυχώς η πιθανότητα να τη βάλει στον κώλο του και να φύγει δεν του έχει περάσει ακόμη από το μυαλό και συνεχίζει να επισκέπτεται το κατσικοχώρι γιατί αγαπάει τη φύση…είμαστε πλέον και σσ…σούπερ θέρετρο βλέπεις!)

Η ατάκα των ημερών όμως ήταν η εξής: Μαζεμένοι γύρω από το τζάκι με τα επιτραπέζιά μας μέσα σ’έναν πανέμορφο παραδοσιακό ξενώνα, κατασκοπεύουμε μια παρέα νεόπλουτων με τα παιδάκια τους που έχουν καταφτάσει ομαδικώς με τα τζίπ για να αποτείνουν φόρο τιμής στη φύση. Το βράδυ λοιπόν οι άντρες της παρέας στήνουν έναν τεράστιο προτζέκτορα που έχουν κουβαλήσει από την Αθήνα προκειμένου να μας δείξουν τις (πάνω από 200…) φωτογραφίες που τράβηξαν στην πρωινή τους εξόρμηση με τα τζίπ. Ο απόλυτος ύπνος…( δεν έχω τίποτα με τη φύση όταν την αντικρίζω αυτοπροσώπως αλλά καλύτερα να με μαστιγώσεις παρά να με βάλεις να δω τόσες φωτογραφίες, ειλικρινά προτιμώ τα βαφτίσια…) Κάποια στιγμή μου τράβηξε την προσοχή μια φωτογραφία. Το παιδάκι μίας από τις οικογένειες έτρεχε ξυπόλητο σε ένα λιβάδι με παπαρούνες και χαμομήλια, ήταν σούρουπο και αυτό κρατούσε μια αγκαλιά λουλούδια χοροπηδούσε όλο χαρά πηγαίνοντας να τα δώσει (φαντάζομαι) στη μαμά του. Μου θύμισε φωτογραφία από το Βιετνάμ, το παιδάκι ήταν μαυριδερό, τα χρώματα της φύσης εκπληκτικά και η έκφρασή του όλα τα λεφτά! Στο φόντο πίσω στα λιβάδια, διακρινόταν το (μπλέ) τζίπ της οικογένειας. Κι εκεί που με την εμφάνιση της φωτογραφίας κοιταζόμαστε όλοι λέγοντας ο ένας στον άλλον ψιθυριστά «Γαμώ???», ξαφνικά μέσα στην ησυχία ακούγεται η τσιριχτή φωνή της μαμάς του μικρού που έκραζε στο σύζυγό της «Είδες αγάπη μου??? Πράσινο έπρεπε να το πάρουμε τελικά το αμάξι! Λύσσαξες μωρό μου, λύσσαξες!!!»

Το τι γέλιο έπεσε δεν περιγράφεται! Την επομένη μάλιστα πήγα και βόλτα με το συγκεκριμένο παιδάκι στο βουνό προκειμένου να βρούμε να του δείξω μια χελώνα γιατί δεν είχε δεί ποτέ! Αισθάνομαι όμως περίεργα με το πώς άλλαξε ο τόπος μου μέσα σε τόσο λίγο καιρό! Όπου πέφτει χρήμα γίνονται θαύματα θα μου πεις και δίκιο θα’χεις, αλλά ακόμη δεν ξέρω αν προτιμώ αυτή τη βαβούρα, τα τζιπ, τα μαγαζιά, τους χρηματιστές, τους διαφημιστές, τους φίλους που πιάσανε λεφτά στα χέρια τους και τον κόσμο που (πλέον) θα συναντήσεις οποτεδήποτε πεταχτείς μια βόλτα…από εκείνη τη γνωστή, παλιά, άγρια ερημιά που κάποτε σου προκαλούσε τάσεις αυτοκτονίας αλλά υπήρχαν ώρες που σ’έκανε να αισθάνεσαι ο βασιλιάς του κόσμου και τίποτα λιγότερο!

TO ΠΛΟΙΟ ΘΑ ΣΑΛΠΑΡΕΙ...ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ!

UPDATE: Μακάρι να προλάβαινα να γράψω κάτι αλλά δεν...κλέβω λοιπόν δύο λεπτάκια για να ευχηθώ σε όλους σας Καλό Πάσχα, να περάσετε τέλεια, να μην οδηγείτε μεθυσμένοι και να προσέχετε!! Επίσης, όσοι έχετε ηλικιωμένους στην οικογένεια, περάστε όσο περισσότερο χρόνο μπορείτε μαζί τους...Το Πάσχα του 2003 προτίμησα για πρώτη φορά να το περάσω στη Σαντορίνη και όχι στη γιαγιάκα μου. Ήταν το τελευταίο της και θα έχω τύψεις για όλη μου τη ζωή. Δε θα τους έχουμε για πάντα, να το θυμάστε...

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί ο κόσμος φοβάται τα αεροπλάνα! Από μικρά ακόμη η μαμά μου όταν ήταν να ταξιδέψουν για εξωτερικό, μας φιλούσε βουρκωμένη και έδινε στη γιαγιά τα βιβλιάριά τους, τα δικά μας, καθώς και οδηγίες και τηλέφωνα δικηγόρων επειδή ο Τ. που εχει κλείσει κάτι λεφτά ο μπαμπάς είναι καλός χρηματιστής αλλά μεγάλο λαμόγιο...

Χτες το βράδυ είχαμε με την παρέα αυτή τη συζήτηση, τί συζήτηση δηλαδή, όλοι είχαν πέσει πάνω μου αποκαλώντας με τρελή και προσπαθώντας να με πείσουν πως ο θάνατος από αεροπλάνο είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί σ'αυτή τη ζωή ενώ εγώ μόνο κι έντρομο έσκουζα πως προτιμώ να με σκοτώσει ληστής μέσα στο ίδιο μου το σπίτι με λοστό παρά να βρεθώ να ταξιδεύω ανέμελη μεσα σ'έναν ελληνικό σκυλοπνίχτη και ξαφνικά να υποψιαστώ πως το πλεούμενο αρχίζει να μπατάρει! Βέβαια σε μια τέτοια περίπτωση, ο μεγαλύτερος φόβος μου, δηλαδή ο πνιγμός, μάλλον δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί αφού μόλις αντιληφθώ τα σκούρα θα πεθάνω σίγουρα από συγκοπή οπότε αν το εξετασουμε απ'αυτό το οπτικό πρίσμα όντως ίσως συμφέρει ο θανατος σε πλοίο. Αν όμως τελικά είμαι πιο γερό καρύδι απ'όσο νόμιζα και δεν πάθω τη συγκοπή αλλά πνιγώ αργά και σταθερά???

Δε σφάξανε, αεροπλανάκι και πάλι αεροπλανάκι, η που θα πάς μπάμ και κάτω ή θα τα κακαρώσεις την ώρα της πτώσης, από συγκοπή και πάλι.

Ευελπιστώ να βρώ τουλάχιστον έναν υποστηρικτή εδώ μέσα!

Το επόμενο δίλημμα που ετέθη ήταν πολύ σοβαρό, αν θα προτιμούσαμε το παιδί μας να γινόταν πρεζάκι ή να κλεινόταν σε μοναστήρι. Το παίζουμε πολλές φορές με την παρέα αυτό το παιχνίδι με τα διλήμματα. Αντιπαραθέτουμε δύο και οι υπόλοιποι πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξουν το ένα, δεν υπάρχει δεν ξέρω, δε μπορώ ν'αποφασίσω και τέτοια, κάνεις μόνο το σταυρό σου να μη σου τύχει και διαλέγεις!

Στο συγκεκριμένο παμψηφεί όλα τα λεφτά στο πρεζάκι, αφού αν το παιδί σου πέσει στα ναρκωτικά (και μακριά απ'όλους μας) τουλάχιστον υπάρχει μια ελπίδα σωτηρίας, μπορείς να βοηθήσεις, αν όμως στο ψήσει κανένας περίεργος και αποσυρθεί απ'τα εγκόσμια πρώτον γυρισμός δεν υπάρχει (εκτός από έναν παπά μοντέλο που είχα δεί στό STAR ο οποίος μία φοράει τα ράσα, μία τα πετάει και κάνει σέξι φωτογράφιση και πάει λέγοντας..), δεύτερον θα πας κι'εσύ ισόβια γιατί σιγά μην κρατηθείς, θα τον καθαρίσεις τον παιδομαζώχτη!

Αυτά. Και μη φοβάστε, δεν αυτολοβοτομήθηκα ακόμη από την πολλή δουλειά!

Απλά μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με το Βόιδι. Πρέπει να επακολουθήσει μεγάααλο όμως πόστ και δεν προλαβαίνω!

ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ SINGLES!

Καλωσήρθατε στον κόσμο των singles που φυσικά όπως όλοι γνωρίζουμε, ουδεμία σχέση έχει με τον κόσμο των singles της γαμωTV που σύντομα με βλέπω να την ξηλώνω από τα νεύρα μου και να τη μετατρέπω σ’ένα υπέροχο ενυδρείο. Εδώ και αρκετούς μήνες ανήκω κι’εγώ σ’αυτό τον κόσμο, το real δυστυχώς και όχι εκείνον του ενυδρείου. Δε μπορώ να πώ πως η ζωή μου έχει αλλάξει τρομακτικά πολύ μετά το «διαζύγιο» (εξαιρούνται τα πανηλίθια χειμωνιάτικα βράδια που έξω βρέχει καρέκλες και ακούγοντας την τρελή της γειτονιάς να ουρλιάζει καταμεσής του δρόμου «εγώ δεν είμαι μόνη μου εδώ, περιμένω το Μάααακη μου, Μάκηηη, πού είσαι Μάκηηηη» αισθάνεσαι μια ακατανίκητη επιθυμία να τηλεφωνήσεις και να ικετεύσεις για τη συγγνώμη Του αλλά ευτυχώς κρατιέσαι και το πρωί όλα αυτά σου φαίνονται τόσο αστεία…), μπορώ όμως με σαφήνεια να δηλώσω πως η ζωή των singles στάνταρ δεν είναι τόσο ιδανική όσο τη φαντάζονται κάτι ατομάκια που μάλλον τα έβγαλε ο δρόμος κατά λάθος στον πλανήτη Γή. Στον πλανήτη Αθήνα συγκεκριμένα. Και τώρα που το σκέφτομαι αυτά που έχω στο μυαλό μου ισχύουν και για τους μη singles. Iσχύουν κατά 90/100 για όλη τη γενιά 25-35 τουλάχιστον που ζούν και δουλεύουν στην Αθήνα.

Οι φίλες μου που ζούν επαρχία μας ζηλεύουν. Νομίζουν πως είμαστε πετυχημένα copy paste των σήριαλ, κάνουμε όλοι ενδιαφέρουσες δουλειές, εργαζόμαστε κανα τετραωράκι τη μέρα το πολύ και η υπόλοιπη μέρα μας εξαντλείται σε αχαλίνωτο shopping, καφεδάκια με τα κολλητάρια και ένα ωραιότατο διάλειμμα στην ( χλιδάτη και πολύχρωμη) οικία μας όπου καταβροχθίζοντας το άρτι αφιχθέν με ντελίβερι φυσικά φαγητό μας, προσπαθούμε να ξεπεράσουμε έναν τεράστιο σκόπελο διλημμάτων του στυλ: « Το καφέ Prada που τσίμπησα χτες ή το τουρκουάζ DK&Y που μου μίλησε προχτές???» και «Ποια από τις χιλιάδες προσκλήσεις που είχα για σήμερα να τιμήσω άραγες?»

Οι φίλες μου από την επαρχία μας ζηλεύουν γιατί ΚΑΘΕ μέρα γνωρίζουμε απίστευτα ενδιαφέροντες ανθρώπους και δε μιζεριάζουμε σαν εκείνες που κάθε μέρα που βγαίνουν βλέπουν τους ίδιους και τους ίδιους…Γιατί μπορούμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε 800 υπέροχους γκόμενους και δεν είμαστε υποχρεωμένες όλη μας τη ζωή να τα χαλάμε με το Μίμη και να τα βρίσκουμε με το Φίφη και τούμπαλιν. Γιατί κάθε Σαββατοκύριακο φυσικά φεύγουμε με καινούριες ανέμελες παρέες για σκί και σφηνάκια στον εξωτικό Παρνασσό και τη μαγευτική Αράχωβα ενώ εκείνες ανεβαίνουν μια φορά το μήνα Αθήνα για ψώνια, μόνο…

Βρέ καλώστες! Πού είσασταν βρε κοριτσάκια εσείς χαμένες??? Κοίτα που σας έχω νέα!! Το μόνο κοινό που έχουμε μ’αυτό που φαντάζεστε είναι τα πολύχρωμα σπίτια γιατί το ΙΚΕΑ τακίμιασε τρελά με τα πορτοφολάκια μας,! Κατά τ’άλλα, με φρίκη ανακαλύπτω καθημερινά πως έχετε την τιμή να ομιλείτε με την περίφημη γενιά των «κουρασμένων», αυτό. Και η συγραφέας του πονήματος αυτού ίσως να είναι και η λιγότερο κουρασμένη απ’όλους. Νέοι-φαντάσματα που οι καθημερινές δεν υπάρχουν γι’αυτούς, που η επικοινωνία τους με τους φίλους τους περιορίζεται στο μετά τις 9 το βράδυ τηλεφώνημα στο οποίο θα ειπωθεί το στάνταρ «Τι να κάνω ρε μαλάκα, πτώμα είμαι, τώρα μπήκα απ’τη δουλειά, πω πω, κι’εσύ έ??? Να ξεραθώ θέλω αλλά πρέπει να μαγειρέψω και να βάλω πλυντήριο, ώχ, πήρες και για το σπίτι δουλειά, καλό κουράγιο ρε, μιλάμε αύριο, φιλάκια…» Και κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα. Και «τι λες ρε μαλάκα που κάθομαι για τα φράγκα, ας έφευγα στις 5 και ας μην ξανάβλεπα υπερωρία ζωγραφιστή, αλλά είναι η φύση της δουλειάς ρε φίλε, ή υπερωρία και δωδεκάωρο ή τίποτα…» Και όλοι μαζί να θέλουμε να πατήσουμε κάτω τους ελάχιστους φίλους που μπήκαν στο δημόσιο και παραπονιούνται «Τι να κάνω, βαριέμαι, τρείς η ώρα φεύγω και όλοι δουλεύετε, με ποιόν να πάω για καφεδάκι, έχω βαρεθεί τη ζωή μου σου λέω…»

Α, ξέρετε, εδώ ευδοκιμεί και ένα σπάνιο φυτό που το λένε «απόσταση»! Μη ρωτάτε περίεργα όταν το καλοκαίρι αγκαλιάζουμε με λαχτάρα ένα φίλο στο χωριό «Μα καλά, δεν τα λέτε στην Αθήνα εσείς???» Όχι, δεν τα λέμε!! Γιατί μένουμε και δουλεύουμε ΣΤΟΥ ΔΙΑΟΛΟΥ ΤΑ ΚΕΡΑΤΑ! Γιατί και χίλια κομμάτια λάστιχο να γίνουμε ποτέ δε θα βγούμε για καφέ με όλους αυτούς που θα θέλαμε! Και καφέ κάθε μέρα πίνετε ΕΣΕΙΣ, όχι εμείς! Κι’εμείς παρ’όλο που ζούμε στην Αθήνα δεν κάνουμε κάθε μήνα αχαλίνωτο shopping, το κάνετε εσείς! Γιατί δεν έχουμε ούτε χρόνο, ούτε λεφτά! Και μαγειρεύουμε, γιατί τα ντελίβερι είναι ακριβά! Και γιατί ΕΧΟΥΜΕ ΣΙΧΑΘΕΙ τα πλαστικά. Και αν εξαιρέσουμε τους φίλους μας και τους ανθρώπους που συμπαθούμε, την υπόλοιπη ημέρα νιώθουμε πως περιστοιχιζόμαστε από μίζερες ψωνάρες!

Και να προσπαθείς να χωρέσεις τη ζωή σ’ένα Σάββατο απόγευμα και μια Κυριακή, αν είσαι από τους τυχερούς που δε δουλεύουν Σάββατο. Και ν’αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να πληρώνεις κατοστάρικα στη ΔΕΗ και διακοσάρια στα κοινόχρηστα για ένα σπίτι που δεν το βλέπεις όλη μέρα…Και να νοσταλγείς τη μαμά σου. Και να προσπαθείς το Σαββατοκύριακο που ετοιμάζεις τα φαγητά της βδομάδας να πετύχεις το παστίτσιο όπως εκείνη. Να βλέπεις να πετάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια κι’εσύ να ζείς για τις διακοπές. Κι’όταν έρχονται να είσαι τόσο κομμάτια που θέλεις να ρίξεις μια μούτζα, να τ’ακυρώσεις όλα , να δέσεις ένα σκοινί γύρω από τον καναπέ και την τηλεόραση και ν’αράξεις μέσα στον οριοθετημένο χώρο σου χαζεύοντας ηλίθια προγράμματα και τρώγοντας πατατάκια…ναι, σαν τον Άλ…

Δεν είναι δικά μου λόγια αυτά, πρώτον γιατί δε δουλεύω πάνω από οχτάωρο και δεύτερον γιατί δεν είμαι κλαψομούνα. Είναι αυτά που ακούω γύρω μου συνέχεια. Που βασικά έχω βαρεθεί ν’ακούω. Και που κάποια στιγμή αναγκαστικά θα τα (ξανα) ζήσω, έλεγα. Και η στιγμή ήρθε. Θα κρατήσει 3 μήνες μόνο και αρχίζει από αύριο.

Για τους μήνες αυτούς λοιπόν, κλάφτε με! Έκανα ένα τρομακτικά συμφέρον για την τσέπη μου deal και από αύριο θα εργάζομαι σκληρά 8 το πρωί με 10 το βράδυ! Ξέχασα να υπενθυμίσω στις φίλες από επαρχία πως εδώ το να είσαι στη δουλειά στις 8 ισοδυναμεί με ξύπνημα στις 6μιση. Και πως το να τελειώσεις στις 10 σημαινει πως μπορεί να φτάσεις σπιτάκι σου στις 11. Και μετά dolce Vita…χο χο χο…καλό έ?????

Έτσι λοιπόν αγαπητά μου μπλογκάκια, αναγκαστικά θα αραιώσω λίγο, εως πολύ.
Φαντάζομαι όλο και κάτι θα χαζογράφω αλλά είστε και πολλοί και πού να προλαβαίνω να σας έρχομαι όσο συχνά έρχομαι τώρα!! Σας ικετεύω γονατιστή, μη με ξεχάσετε! Να έρχεστε καμιά βόλτα να δείτε , να ζεί αυτή, ή να μη ζεί??? Θα σας απαντάω, το ορκίζομαι!! Και πού θα πάει, θα περάσει!! Σας φιλώ τρελά!!

ΥΓ:Aλήθεια, εσάς πόσο σας ήρθαν τα κοινόχρηστα του Μαρτίου????? Γιατί το 260άρι ήταν όντως δικό μου!!

.....

http://theoulini.blogspot.com/2008/04/sos-art-my-ass-sos.html

Δε θέλω να πιστέψω πως είναι αλήθεια γιατί έχω εμπιστοσύνη στους Άγγλους φιλόζωους.
Αν όμως ισχύει...νομίζω πως ήρθε πλέον η ώρα σύστασης ομάδων παραδειγματικής τιμωρίας τέτοιου είδους δραστών. Εγώ δυστυχώς δε θα μπορέσω να συμμετέχω, θα παρασυρθώ και θα του κάνω πολύ χειρότερα, αν υπάρχουν

UPDATE:

Sas gnorizo, oti ginetai mia sovari prospatheia anadasosis tou Parnona me kinitopoiisi episimon forewn alla kai ethelontwn. (ZHtw signomi gia ta greeklisch alla orismenws ta ellinika vgenoun kinezika..)

Apeuthinomai agapitoi bloggers se esas pou stiriksate to blog "Lakonika" ex arxis euxaristontas sas ek twn proteron.