TO ΠΛΟΙΟ ΘΑ ΣΑΛΠΑΡΕΙ...ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ!

UPDATE: Μακάρι να προλάβαινα να γράψω κάτι αλλά δεν...κλέβω λοιπόν δύο λεπτάκια για να ευχηθώ σε όλους σας Καλό Πάσχα, να περάσετε τέλεια, να μην οδηγείτε μεθυσμένοι και να προσέχετε!! Επίσης, όσοι έχετε ηλικιωμένους στην οικογένεια, περάστε όσο περισσότερο χρόνο μπορείτε μαζί τους...Το Πάσχα του 2003 προτίμησα για πρώτη φορά να το περάσω στη Σαντορίνη και όχι στη γιαγιάκα μου. Ήταν το τελευταίο της και θα έχω τύψεις για όλη μου τη ζωή. Δε θα τους έχουμε για πάντα, να το θυμάστε...

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί ο κόσμος φοβάται τα αεροπλάνα! Από μικρά ακόμη η μαμά μου όταν ήταν να ταξιδέψουν για εξωτερικό, μας φιλούσε βουρκωμένη και έδινε στη γιαγιά τα βιβλιάριά τους, τα δικά μας, καθώς και οδηγίες και τηλέφωνα δικηγόρων επειδή ο Τ. που εχει κλείσει κάτι λεφτά ο μπαμπάς είναι καλός χρηματιστής αλλά μεγάλο λαμόγιο...

Χτες το βράδυ είχαμε με την παρέα αυτή τη συζήτηση, τί συζήτηση δηλαδή, όλοι είχαν πέσει πάνω μου αποκαλώντας με τρελή και προσπαθώντας να με πείσουν πως ο θάνατος από αεροπλάνο είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί σ'αυτή τη ζωή ενώ εγώ μόνο κι έντρομο έσκουζα πως προτιμώ να με σκοτώσει ληστής μέσα στο ίδιο μου το σπίτι με λοστό παρά να βρεθώ να ταξιδεύω ανέμελη μεσα σ'έναν ελληνικό σκυλοπνίχτη και ξαφνικά να υποψιαστώ πως το πλεούμενο αρχίζει να μπατάρει! Βέβαια σε μια τέτοια περίπτωση, ο μεγαλύτερος φόβος μου, δηλαδή ο πνιγμός, μάλλον δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί αφού μόλις αντιληφθώ τα σκούρα θα πεθάνω σίγουρα από συγκοπή οπότε αν το εξετασουμε απ'αυτό το οπτικό πρίσμα όντως ίσως συμφέρει ο θανατος σε πλοίο. Αν όμως τελικά είμαι πιο γερό καρύδι απ'όσο νόμιζα και δεν πάθω τη συγκοπή αλλά πνιγώ αργά και σταθερά???

Δε σφάξανε, αεροπλανάκι και πάλι αεροπλανάκι, η που θα πάς μπάμ και κάτω ή θα τα κακαρώσεις την ώρα της πτώσης, από συγκοπή και πάλι.

Ευελπιστώ να βρώ τουλάχιστον έναν υποστηρικτή εδώ μέσα!

Το επόμενο δίλημμα που ετέθη ήταν πολύ σοβαρό, αν θα προτιμούσαμε το παιδί μας να γινόταν πρεζάκι ή να κλεινόταν σε μοναστήρι. Το παίζουμε πολλές φορές με την παρέα αυτό το παιχνίδι με τα διλήμματα. Αντιπαραθέτουμε δύο και οι υπόλοιποι πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξουν το ένα, δεν υπάρχει δεν ξέρω, δε μπορώ ν'αποφασίσω και τέτοια, κάνεις μόνο το σταυρό σου να μη σου τύχει και διαλέγεις!

Στο συγκεκριμένο παμψηφεί όλα τα λεφτά στο πρεζάκι, αφού αν το παιδί σου πέσει στα ναρκωτικά (και μακριά απ'όλους μας) τουλάχιστον υπάρχει μια ελπίδα σωτηρίας, μπορείς να βοηθήσεις, αν όμως στο ψήσει κανένας περίεργος και αποσυρθεί απ'τα εγκόσμια πρώτον γυρισμός δεν υπάρχει (εκτός από έναν παπά μοντέλο που είχα δεί στό STAR ο οποίος μία φοράει τα ράσα, μία τα πετάει και κάνει σέξι φωτογράφιση και πάει λέγοντας..), δεύτερον θα πας κι'εσύ ισόβια γιατί σιγά μην κρατηθείς, θα τον καθαρίσεις τον παιδομαζώχτη!

Αυτά. Και μη φοβάστε, δεν αυτολοβοτομήθηκα ακόμη από την πολλή δουλειά!

Απλά μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με το Βόιδι. Πρέπει να επακολουθήσει μεγάααλο όμως πόστ και δεν προλαβαίνω!

ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ SINGLES!

Καλωσήρθατε στον κόσμο των singles που φυσικά όπως όλοι γνωρίζουμε, ουδεμία σχέση έχει με τον κόσμο των singles της γαμωTV που σύντομα με βλέπω να την ξηλώνω από τα νεύρα μου και να τη μετατρέπω σ’ένα υπέροχο ενυδρείο. Εδώ και αρκετούς μήνες ανήκω κι’εγώ σ’αυτό τον κόσμο, το real δυστυχώς και όχι εκείνον του ενυδρείου. Δε μπορώ να πώ πως η ζωή μου έχει αλλάξει τρομακτικά πολύ μετά το «διαζύγιο» (εξαιρούνται τα πανηλίθια χειμωνιάτικα βράδια που έξω βρέχει καρέκλες και ακούγοντας την τρελή της γειτονιάς να ουρλιάζει καταμεσής του δρόμου «εγώ δεν είμαι μόνη μου εδώ, περιμένω το Μάααακη μου, Μάκηηη, πού είσαι Μάκηηηη» αισθάνεσαι μια ακατανίκητη επιθυμία να τηλεφωνήσεις και να ικετεύσεις για τη συγγνώμη Του αλλά ευτυχώς κρατιέσαι και το πρωί όλα αυτά σου φαίνονται τόσο αστεία…), μπορώ όμως με σαφήνεια να δηλώσω πως η ζωή των singles στάνταρ δεν είναι τόσο ιδανική όσο τη φαντάζονται κάτι ατομάκια που μάλλον τα έβγαλε ο δρόμος κατά λάθος στον πλανήτη Γή. Στον πλανήτη Αθήνα συγκεκριμένα. Και τώρα που το σκέφτομαι αυτά που έχω στο μυαλό μου ισχύουν και για τους μη singles. Iσχύουν κατά 90/100 για όλη τη γενιά 25-35 τουλάχιστον που ζούν και δουλεύουν στην Αθήνα.

Οι φίλες μου που ζούν επαρχία μας ζηλεύουν. Νομίζουν πως είμαστε πετυχημένα copy paste των σήριαλ, κάνουμε όλοι ενδιαφέρουσες δουλειές, εργαζόμαστε κανα τετραωράκι τη μέρα το πολύ και η υπόλοιπη μέρα μας εξαντλείται σε αχαλίνωτο shopping, καφεδάκια με τα κολλητάρια και ένα ωραιότατο διάλειμμα στην ( χλιδάτη και πολύχρωμη) οικία μας όπου καταβροχθίζοντας το άρτι αφιχθέν με ντελίβερι φυσικά φαγητό μας, προσπαθούμε να ξεπεράσουμε έναν τεράστιο σκόπελο διλημμάτων του στυλ: « Το καφέ Prada που τσίμπησα χτες ή το τουρκουάζ DK&Y που μου μίλησε προχτές???» και «Ποια από τις χιλιάδες προσκλήσεις που είχα για σήμερα να τιμήσω άραγες?»

Οι φίλες μου από την επαρχία μας ζηλεύουν γιατί ΚΑΘΕ μέρα γνωρίζουμε απίστευτα ενδιαφέροντες ανθρώπους και δε μιζεριάζουμε σαν εκείνες που κάθε μέρα που βγαίνουν βλέπουν τους ίδιους και τους ίδιους…Γιατί μπορούμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε 800 υπέροχους γκόμενους και δεν είμαστε υποχρεωμένες όλη μας τη ζωή να τα χαλάμε με το Μίμη και να τα βρίσκουμε με το Φίφη και τούμπαλιν. Γιατί κάθε Σαββατοκύριακο φυσικά φεύγουμε με καινούριες ανέμελες παρέες για σκί και σφηνάκια στον εξωτικό Παρνασσό και τη μαγευτική Αράχωβα ενώ εκείνες ανεβαίνουν μια φορά το μήνα Αθήνα για ψώνια, μόνο…

Βρέ καλώστες! Πού είσασταν βρε κοριτσάκια εσείς χαμένες??? Κοίτα που σας έχω νέα!! Το μόνο κοινό που έχουμε μ’αυτό που φαντάζεστε είναι τα πολύχρωμα σπίτια γιατί το ΙΚΕΑ τακίμιασε τρελά με τα πορτοφολάκια μας,! Κατά τ’άλλα, με φρίκη ανακαλύπτω καθημερινά πως έχετε την τιμή να ομιλείτε με την περίφημη γενιά των «κουρασμένων», αυτό. Και η συγραφέας του πονήματος αυτού ίσως να είναι και η λιγότερο κουρασμένη απ’όλους. Νέοι-φαντάσματα που οι καθημερινές δεν υπάρχουν γι’αυτούς, που η επικοινωνία τους με τους φίλους τους περιορίζεται στο μετά τις 9 το βράδυ τηλεφώνημα στο οποίο θα ειπωθεί το στάνταρ «Τι να κάνω ρε μαλάκα, πτώμα είμαι, τώρα μπήκα απ’τη δουλειά, πω πω, κι’εσύ έ??? Να ξεραθώ θέλω αλλά πρέπει να μαγειρέψω και να βάλω πλυντήριο, ώχ, πήρες και για το σπίτι δουλειά, καλό κουράγιο ρε, μιλάμε αύριο, φιλάκια…» Και κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα. Και «τι λες ρε μαλάκα που κάθομαι για τα φράγκα, ας έφευγα στις 5 και ας μην ξανάβλεπα υπερωρία ζωγραφιστή, αλλά είναι η φύση της δουλειάς ρε φίλε, ή υπερωρία και δωδεκάωρο ή τίποτα…» Και όλοι μαζί να θέλουμε να πατήσουμε κάτω τους ελάχιστους φίλους που μπήκαν στο δημόσιο και παραπονιούνται «Τι να κάνω, βαριέμαι, τρείς η ώρα φεύγω και όλοι δουλεύετε, με ποιόν να πάω για καφεδάκι, έχω βαρεθεί τη ζωή μου σου λέω…»

Α, ξέρετε, εδώ ευδοκιμεί και ένα σπάνιο φυτό που το λένε «απόσταση»! Μη ρωτάτε περίεργα όταν το καλοκαίρι αγκαλιάζουμε με λαχτάρα ένα φίλο στο χωριό «Μα καλά, δεν τα λέτε στην Αθήνα εσείς???» Όχι, δεν τα λέμε!! Γιατί μένουμε και δουλεύουμε ΣΤΟΥ ΔΙΑΟΛΟΥ ΤΑ ΚΕΡΑΤΑ! Γιατί και χίλια κομμάτια λάστιχο να γίνουμε ποτέ δε θα βγούμε για καφέ με όλους αυτούς που θα θέλαμε! Και καφέ κάθε μέρα πίνετε ΕΣΕΙΣ, όχι εμείς! Κι’εμείς παρ’όλο που ζούμε στην Αθήνα δεν κάνουμε κάθε μήνα αχαλίνωτο shopping, το κάνετε εσείς! Γιατί δεν έχουμε ούτε χρόνο, ούτε λεφτά! Και μαγειρεύουμε, γιατί τα ντελίβερι είναι ακριβά! Και γιατί ΕΧΟΥΜΕ ΣΙΧΑΘΕΙ τα πλαστικά. Και αν εξαιρέσουμε τους φίλους μας και τους ανθρώπους που συμπαθούμε, την υπόλοιπη ημέρα νιώθουμε πως περιστοιχιζόμαστε από μίζερες ψωνάρες!

Και να προσπαθείς να χωρέσεις τη ζωή σ’ένα Σάββατο απόγευμα και μια Κυριακή, αν είσαι από τους τυχερούς που δε δουλεύουν Σάββατο. Και ν’αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να πληρώνεις κατοστάρικα στη ΔΕΗ και διακοσάρια στα κοινόχρηστα για ένα σπίτι που δεν το βλέπεις όλη μέρα…Και να νοσταλγείς τη μαμά σου. Και να προσπαθείς το Σαββατοκύριακο που ετοιμάζεις τα φαγητά της βδομάδας να πετύχεις το παστίτσιο όπως εκείνη. Να βλέπεις να πετάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια κι’εσύ να ζείς για τις διακοπές. Κι’όταν έρχονται να είσαι τόσο κομμάτια που θέλεις να ρίξεις μια μούτζα, να τ’ακυρώσεις όλα , να δέσεις ένα σκοινί γύρω από τον καναπέ και την τηλεόραση και ν’αράξεις μέσα στον οριοθετημένο χώρο σου χαζεύοντας ηλίθια προγράμματα και τρώγοντας πατατάκια…ναι, σαν τον Άλ…

Δεν είναι δικά μου λόγια αυτά, πρώτον γιατί δε δουλεύω πάνω από οχτάωρο και δεύτερον γιατί δεν είμαι κλαψομούνα. Είναι αυτά που ακούω γύρω μου συνέχεια. Που βασικά έχω βαρεθεί ν’ακούω. Και που κάποια στιγμή αναγκαστικά θα τα (ξανα) ζήσω, έλεγα. Και η στιγμή ήρθε. Θα κρατήσει 3 μήνες μόνο και αρχίζει από αύριο.

Για τους μήνες αυτούς λοιπόν, κλάφτε με! Έκανα ένα τρομακτικά συμφέρον για την τσέπη μου deal και από αύριο θα εργάζομαι σκληρά 8 το πρωί με 10 το βράδυ! Ξέχασα να υπενθυμίσω στις φίλες από επαρχία πως εδώ το να είσαι στη δουλειά στις 8 ισοδυναμεί με ξύπνημα στις 6μιση. Και πως το να τελειώσεις στις 10 σημαινει πως μπορεί να φτάσεις σπιτάκι σου στις 11. Και μετά dolce Vita…χο χο χο…καλό έ?????

Έτσι λοιπόν αγαπητά μου μπλογκάκια, αναγκαστικά θα αραιώσω λίγο, εως πολύ.
Φαντάζομαι όλο και κάτι θα χαζογράφω αλλά είστε και πολλοί και πού να προλαβαίνω να σας έρχομαι όσο συχνά έρχομαι τώρα!! Σας ικετεύω γονατιστή, μη με ξεχάσετε! Να έρχεστε καμιά βόλτα να δείτε , να ζεί αυτή, ή να μη ζεί??? Θα σας απαντάω, το ορκίζομαι!! Και πού θα πάει, θα περάσει!! Σας φιλώ τρελά!!

ΥΓ:Aλήθεια, εσάς πόσο σας ήρθαν τα κοινόχρηστα του Μαρτίου????? Γιατί το 260άρι ήταν όντως δικό μου!!

.....

http://theoulini.blogspot.com/2008/04/sos-art-my-ass-sos.html

Δε θέλω να πιστέψω πως είναι αλήθεια γιατί έχω εμπιστοσύνη στους Άγγλους φιλόζωους.
Αν όμως ισχύει...νομίζω πως ήρθε πλέον η ώρα σύστασης ομάδων παραδειγματικής τιμωρίας τέτοιου είδους δραστών. Εγώ δυστυχώς δε θα μπορέσω να συμμετέχω, θα παρασυρθώ και θα του κάνω πολύ χειρότερα, αν υπάρχουν

UPDATE:

Sas gnorizo, oti ginetai mia sovari prospatheia anadasosis tou Parnona me kinitopoiisi episimon forewn alla kai ethelontwn. (ZHtw signomi gia ta greeklisch alla orismenws ta ellinika vgenoun kinezika..)

Apeuthinomai agapitoi bloggers se esas pou stiriksate to blog "Lakonika" ex arxis euxaristontas sas ek twn proteron.

ΕΤΩΝ 30.....

Χτές λοιπόν ήταν η αποφράδα μέρα. Πρέπει να είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δε γιόρτασα τα γενέθλιά μου, καταραμένε πυρετέ...

Κάνω flash back, συνειδητοποιώ πόσα πράγματα εχουν αλλάξει από τα περσινά γενέθλια...και παθαίνω σόκ.

Μετά συνέρχομαι, κάτσε να δείς, δέν είναι και τόσα πολλά τελικά...ο βασικός άξονας της ζωής μου παραμένει ο ίδιος. Κι'αυτό δε μου αρέσει καθόλου. Και δεν έχει καμία σχέση με τα ηλίθια σχέδια και τα χρονικά deadlines που εφευρίσκουν κάποιοι γιατί χρειάζονται ένα ΣΤΟΧΟ, κάτι να τους κρατήσει ζωντανούς και συγκεντρωμένους 'αυτόν...Έχει σχέση με τις εμπειρίες, θέλω κι'άλλες. Τα θέλω όλα. Μακάρι να μπορούσα να δοκίμαζα ν'αλλάξω εντελώς ζωή, τα πάντα, αλλά αν νοσταλγούσα να μπορούσα να ξαναγυρίσω, έτσι??? Φυσικά, αφού διστάζω ακόμη και να κουρέψω κοντά τα μαλλιά μου...

-Πώς αισθάνεσαι σήμερα που μπαίνεις στα τριάντα??? (μία φριχτή φίλη της μαμάς μου που παίρνει κάθε χρόνο τηλέφωνο...)

-Μια χαρούλα, ευχαριστώ! απαντώ χαρωπά και αμέσως βάζω ανοιχτή ακρόαση αφού πάντα τις φίλες της μαμάς μου τις βάζω ανοιχτή όταν κυκλοφορεί κι'άλλος στο σπίτι..,

-Αχ...μονολογεί, σαν τον Κωστή μου κι'εσύ...εμείς στην ηλικία σας είχαμε χτίσει σπίτι, είχαμε κάνει δύο παιδιά κί'εσείς...αύριο μπορεί να μην έχετε και δουλειά, κακόμοιρα ε κακόμοιρα! (αυτό παραπάει!)

-Ευτυχώς έχουμε εσάς και έχετε φροντίσει να έχουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας ότι και να συμβεί, της κελαηδάω γλυκά και σκεπάζω το ακουστικό για να μην ακούσει το Γ. που γρυλλίζει "Άντε γαμηθείτε κολόβλαχοι που σας έκανε ο Αντρέας ανθρώπους, ξεσκιστήκατε στην αντιπαροχή και μιλάτε κι'από πάνω αυτοδημιούργητοι του κώλου που άμα δε σκοτώνατε τα χωράφια δε θα είχατε δεί θάλασσα ακόμα..ούστ..."

-Τί δουλειά κάνει αυτή η καριόλα? με ρωτάει όταν κλείνω το τηλέφωνο.

-Τίποτα, νοικοκυρά, του απαντάω και για τα επόμενα πέντε λεπτά γελάω ασταμάτητα ακούγοντάς τον να της ρίχνει καντήλια...

Λοιπόν όντως. Έχω φτάσει τα 30 και δεν έχω χτίσει σπίτι. Ευτυχώς υπάρχει αλλά αν δεν υπήρχε δε με χάλαγε ιδιαίτερα και το ενοίκιο για όλη μου τη ζωή.. Επίσης δεν έχω παντρευτεί, ούτε καν αρραβωνιαστεί έστω και μία φορά mon dieu! Δεν έχω και δύο παιδιά. Το ποιός θα τα μεγάλωνε αν τα είχα είναι μια άλλη υπόθεση αφού ύπό τις τρέχουσες συνθήκες για να τα μεγαλώσω θα έκανα στάνταρ και δεύτερη δουλειά και μάλλον θα τα έβλεπα μόνο το Σαββατοκύριακο και σ'ένα δραματικό κρεσέντο θα έχωνα το κεφάλι μου στο γκάζι ακούγοντάς τα να αποκαλούν τη Σβελτάνα "μαμά"! (Μή γελάτε, έχει συμβεί σε γνωστό μου που υποχρέωσε τη γυναίκα του να παραιτηθεί από τη δουλειά της με δεύτερη επιλογή το διαζύγιο κι'αυτός δουλεύει ακόμη δεύτερη δουλειά λέγοντας το ζώδιό τους σε κάτι βαρεμένους που παίρνουν τηλέφωνο στα 09ο μές τη νύχτα...)

Tι έχω καταφέρει λοιπόν? Κατα βάση τίποτα. Δεν 'έχω σταθερή δουλειά, δε βγάζω πολλά χρήματα, δεν ξέρω τι μου ξημερώνει και που θα καταλήξω. Βασικά δε με ενδιαφέρει να καταλήξω κάπου και αυτό είναι από μόνο του ένα πρόβλημα αλλά τί να κάνω? Μπορεί να είναι και το μεγαλύτερό μου ελάττωμα, το να μή βάζω στόχους. Ο μόνος στόχος που έχω βάλει στη ζωή μου ήταν να περάσω στις Πανελλήνιες. Μετά τους παράτησα. Και ότι γίνει. Και κατα σατανική σύμπτωση πάντα κάτι γίνεται. Και χαμογελάω. Και με δέρνει υπέρμετρη αισιοδοξία που φαντάζομαι κάποτε θα την πληρώσω ακριβά αλλά μέχρι τότε μπορώ να χαμογελάω??

Τώρα που το θυμήθηκα έχω ένα στόχο, να ζήσει σα βασίλισσα τα επόμενα χρόνια η χνουδωτή μπάλα που κοιμάται αυτή τη στιγμή στα πόδια μου...αυτό μόνο. Και να μην ξεχνώ κάθε μέρα να ευχαριστώ τον καλό θεούλη που στη ζωή μου υπάρχουν ο Μ, η Λ, η Κ, ο Γ, η Μ, η Ν και τόσοι άλλοι...

Αυτά είχα να πώ.

Σας αφήνω γιατί η αντιβίωση μ'έχει τσακίσει.

Η υπέργηρη μικρή σας looser!

EΠΙΣΤΡΟΦΗ....

UPDATE: Ο πυρετός μου γύρισε σε ωτίτιδα! Τί φρίκη! Δε με είχε ξαναπονέσει ποτέ το αυτί μου, τραγικός πόνος???? Νόμιζα τη νύχτα πως θα μου σπάσόυν τα τύμπανα! Είμαι με χιλιάρα αντιβίωση, κρατιέμαι ίσα για να πάω για δουλειά και όταν γυρίζω καταρρέω, ΒΟΗΘΕΙΑ!


Ούφ...μία απ'τα ίδια από αύριο..Ευτυχώς το Πάσχα πλησιάζει αλλιώς μπορεί και να μη γύριζα!


Και μόλις είδα τί με περιμένει από δουλειά τώρα που γύρισα παραλίγο να ξαναφύγω τρέχοντας...


Εσείς θα με περιμένετε λίγο ακόμη, έ???


Για μερικές μέρες θα πήζω άσχημα.


Ούτε να πάω για το Tatoo δεν προλαβαίνω...


Ποιό tatoo???


Λοιπόν, τον αγαπώ τόσο πολύ τον πρίγκηπα της φωτογραφίας που σκέφτομαι να σημαδέψω τη σωματάρα μου με την πάρτη του!